Rituelen

Vandaag is het 'normale' leven weer begonnen. Gisteren was het natuurlijk een zwarte dag die geheel in het teken stond van ons 'beertje'. Maar nu gaan we weer verder en is de stilte, zo mogelijk, nog oorverdovender. Vrijdag is normaal mijn vrije dag. Harold zet dan de wekker voor mij rond 9 uur, zodra die af ging begon het gemiauw vanaf de andere kamer. Dan stapte ik nog slaapdronken uit bed om de deur open te maken en zag ik, nog voor de deur goed open was, een klein zwart pootje om de hoek komen om die deur open te jassen. Vervolgens kwam Shadow op het voeteneind van Harold liggen en ging ik lekker met mijn hoofd tegen zijn buik aan liggen. Samen lagen we dan nog een tijdje radio te luisteren en wakker te worden. Na een tijdje begon ik dan echt aan de dag. Shadow sprong dan met me mee uit bed en op het laminaat hoorde je dan zijn 'hakjes' (lees:nagels) terwijl hij onderweg was naar zijn mandje waar hij het overgrote deel van de ochtend door zou brengen.

Dat zijn van die momenten waarop volgens mij het gemis het grootst is. Net als gisterenavond... 's avonds hebben we heerlijk met de buurtjes gegeten (het zijn zulke schatjes). Ciano had gekookt en we aten bij ons aan de eettafel. Tijdens het spelletje dat we aansluitend speelden keken Harold en ik af en toe op als we een geluid hoorde. Hoewel het voor ons eigenlijk normale geluidjes waren, was het nu vreemd omdat ze nu niet van Shadow af konden komen.

Als wij naar bed gingen brachten we Shadow altijd naar zijn kamer voor de nacht. Onder luid gemopper (waar wij altijd hard om moesten lachen) en protest ging hij dan sjokkend richting kamer. Hij wist dat als ie in een rechte lijn naar zijn kamer liep (Shadow hield van een omweg) hij een snoepje zou krijgen. Terwijl hij in zijn krabpaal/mand zat te wachten pakten wij nieuw water en eten voor 'm. Dan nog even een dikke knuffel van ons beiden en soms bleef ik nog even wat langer met 'm kroelen. Daarna was het echt slapen, hoewel Shadow daar soms anders over dacht, vandaar alle haakjes op de deuren... die kunnen er nu af.

Ja, ik weet zeker dat we maximaal hebben genoten van de tijd die ons gegevens is met hem. Hoewel ik nog maar met moeite in zijn kamertje kan kijken en ik iedere keer als ik zijn mand zie een brok in mijn keel krijg... weet ik zeker dat ook dit zal slijten. Hij is tenslotte nu beter af, waar ie dan ook is. Wij zullen onze verdrietjes en gemis een plekje moeten geven. Misschien dat er op termijn weer een katje in ons huis zal komen. Niet om hem te vervangen maar om de stilte en leegte weer op te vullen. Maar hij zal nooit verdwijnen, hij zal er altijd zijn in ons hart.

Liefs Ylonka

Ontroostbaar!!

Lieve, lieve, lieve Shadow,

Zes jaar geleden haalde ik je op. In de stromende regen ging ik op zoek naar briefjes bij dierenwinkels waarop katjes aangeboden stonden. Dolblij was ik toen ik je mee naar huis mocht nemen, de vlag ging uit! Ik leerde je trucjes die je met alle liefde uitvoerde. Je sliep bij me in bed en na de verhuizing kreeg je zelfs je eigen kamer. Toen ik het moeilijk had was jij daar om mij te troosten. Als ik verdrietig was klom je bij me op schoot en kroop je dicht tegen me aan. Als ik thuis kwam was jij de eerste die me luidkeels begroette en 's morgens kwam jij me altijd wakker maken met je rare geluidjes. Samen met Harold zwaaide je me elke morgen uit.

Zes jaar lang heb ik van je mogen genieten, met volle teugen iedere dag! Maar na vandaag ben je er niet meer. Vanavond heb ik voor de laatste keer in je mooie grote groene ogen gekeken, samen hebben we nog één keer naar buiten gekeken en heb ik je gezegd dat het goed was.

Je zag er zowaar een stuk beter uit maar alle testen wezen uit dat je alleen maar zieker zou worden zodra je van het infuus af zou gaan. Voor mij was het de moeilijkste beslissing ooit. Exact vier jaar na Binky en mama moest ik nu afscheid nemen van jou....

Lieve Shadow, er blijft een diepe leegte achter. Maar O wat ben ik je dankbaar voor die zes jaar. Je was mijn lieverd, mijn alles... mijn kindje! Ik kan niet met woorden omschrijven hoe erg ik je ga missen, wij zijn ontroostbaar...

Liefs, je 'mama'

Onderstaand de laatste foto's van Shadow. Foto 1 & 2: hier hadden we nog niet met de arts gesproken en dachten dat alles nog goed zou komen. Foto 3: hier heeft Shadow een slaapmiddeltje gehad en valt ie heel langzaam in slaap waarna de arts hem in laat slapen.

Crash

Terwijl wij wachten op nieuws van de dierenarts over 'ons kinneke' is het hier op mijn werk erg onrustig. Iedereen heeft het over het vliegtuig dat zojuist vlakbij is neergestort. Aangezien we uitkijken op de A9 zien we de hulpdiensten af en aan rijden. Een kijkje op Google Maps leerde me dat het inderdaad erg dichtbij is: (de rode stip is waar het vliegtuig ligt, de blauwe stip is waar ons kantoor ligt)



Voor een videoimpressie zie deze BBC link:
http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/7909887.stm


Op de radio is er om de vijf minuten een 'update' en hier binnen praten collega's over onder andere de bijlmermeerramp. Iedereen weet zich nog precies te herinneren waar ze waren op het moment van de ramp. Zelf kan ik me nog herinneren dat we bij opa en oma vandaan kwamen en bij thuiskomst te horen gekregen waarom we onderweg zo ontzettend veel hulpdiensten tegen waren gekomen (de mobiele telefoon had zijn intrede nog niet gedaan).





Ondertussen was er zojuist nieuws van het thuisfront. Hoewel Shadow op mij een meer levendige indruk maakte vanmorgen (we zijn even voor het werk op bezoek geweest), blijkt uit zijn testresultaten nog niet veel goeds. Zijn bloedwaardes zijn nog steeds torenhoog (dwz hij vergiftigd zichzelf als het ware) en zijn infuus is vannacht verstopt geraakt waardoor hij nog steeds uitdrogingsverschijnselen heeft. Toch ben ik vol goede hoop. Vanmorgen heb ik een knuffeltje langsgebracht. Klinkt misschien vreemd maar daar zit in ieder geval zijn eigen en onze geur aan. Het moet toch vreemd voor 'm zijn zo in een vreemde omgeving.


Gelukkig mogen we van de kliniek langs komen wanneer we maar willen. Dus uit het werk vandaan ga ik alsnog even bij 'm langs. Morgen komen er nieuwe testresultaten dus hopelijk dan meer en beter nieuws.


Vannacht in mijn dromen zijn alle herinneringen van de afgelopen zes jaar aan hem de revue gepasseerd. Ik hoop dat hier nog heel wat herinnering bij gaan komen.





To be continued...

Hulpeloos

Onze lieve Shadow is heel erg ziek. En ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan...

Het begon allemaal rond kerst. We waren een weekend weggeweest en bij thuiskomst had Shadow al zijn bakken water (3 stuks) leeggedronken terwijl buufje hem tussentijds nog water had gegeven. In de daarop volgende dagen viel het me op dat hij erg veel dronk. Toch wuifden we dit weg als tijdelijk en inderdaad, na een tijdje begon hij weer 'normaal' te drinken. Tot zo'n anderhalve week geleden zijn eetlust minder werd. Wij weten het aan het feit dat Shadow nogal gevoelig is voor stress en gezien de aankoop van ons nieuwe huis ging ik er vanuit dat hij die stress over had genomen. Dat was tenslotte al vaker gebeurd. Vanaf donderdag stopte hij echt met eten, maar hij dronk nog wel. Ik merkte op dat hij wel wat los in zijn velletje zat maar weer dachten wij aan een griepje of iets, half Nederland ligt tenslotte plat en Shadow had nog nooit iets gehad.

Totdat we gisterenavond thuiskwamen van Carnaval en Shadow bijna pootje over door de kamer heen wandelde. Ik hield 'm vannacht bij ons en vanmorgen zijn we meteen naar de dierenarts gegaan. Toen ik daar stond kon ik wel door de grond heen zakken want hij bleek zwaar uitgedroogd te zijn en nog maar 3.75 kilo te wegen (ter referentie; ooit woog ie 10 kilo!!). Daar schrok ik enorm van. Waarom heb ik niet eerder naar mijn gevoel geluisterd? Ik had beter 10x voor loos alarm naar de arts kunnen gaan dan andersom.

Nu ligt Shadow aan het infuus en probeer ik met betraande ogen met te concentreren op de dagelijkse dingen die gewoon doorgaan. De arts heeft ons per telefoon laten weten dat hij in december een nieraanval heeft gehad en dat inmiddels zo'n 75% van zijn nieren niet meer functioneren. De komende 2 dagen houden ze hem aan het infuus maar de kans is niet heel groot dat hij zal herstellen. Daarna moeten we samen met de arts gaan beslissen hoe we verder gaan, maar dat het grote consequenties voor hem zal hebben is zeker.

Op mijn netvlies staan zijn oogjes gegrifd die tegen me zeggen: "Help me dan!!"... echt hartverscheurend. Ik troost me met de gedachte dat hij nu in goede handen is.

Bidden / duimen jullie mee dat alles goed komt? Liefs Ylonka