Dubbel Feest!!

Even zou het er naar uitzien dat ik Harold zijn verjaardag vanuit het ziekenhuis mee zou moeten maken. Dus heb ik gisteren rondgestiefeld in het winkeltje beneden om toch wat leuks voor 'm te kunnen kopen. Corine (een vriendin) had ik in het complot betrokken want zij bracht 's avonds tijdens het bezoek stiekem slingers en balonnen mee. Ook Toos (schoonmams), Nathalie (schoonzusje) Leandro en Sharon kwamen gezellig op bezoek en vooral met mijn bed spelen. Toen iedereen een beetje weg was heb ik Harold naar beneden gestuurd omdat ik 'even wat voor moest bereiden'. Samen met zuster Jaqueline hebben we mijn kamer versiert met slingers en balonnen (opgeblazen met mijn laatste adem van gisteren) en het licht gedimd. Toen Harold terugkwam mocht ie zijn cadeautjes uitpakken en hebben we nog heerlijk even saampjes gelegen met het kaarslichtje (één van de cadeautjes) aan. Uiteraard kwam af en toe nog wel de zuster tussendoor om mijn infuus in de gaten te houden want die liep niet lekker. Uiteindelijk, vlak voordat Harold weer naar huis zou gaan, sneuvelde het infuus. Als geluk bij een ongeluk had ik net mijn antibiotica gehad dus ik mocht de nacht zonder infuus slapen! Ik heb dan ook een stuk fijner geslapen dan de nacht ervoor waardoor ik me meteen ook weer een stukje beter voel.

Vanmorgen om half acht was Harold alweer terug zodat we saampjes konden ontbijten (zie foto)... en zojuist heeft ie nog een verjaardagscadeautje gehad namelijk mij, want ik mag naar huis!! De dokter was hier zojuist en hoewel ik nog wel antibiotica moet blijven innemen, hoeft dit niet langer via het infuus. Ik kon 'm wel knuffelen!! Nu kan ik lekker naar huis en daar toch nog een beetje samen met Harold zijn verjaardag vieren. Wel moet ik het voorlopig rustig aan doen dus werken zit er pas in het nieuwe jaar weer in....

Dus mijn volgende blogjes zullen niet langer vanuit een ziekenhuisbed zijn maar weer lekker vanaf de bank thuis! Zusters, bedankt voor de goede zorgen.. maar hopelijk niet snel tot ziens ;-)

Liefs Y.

Regelrechte ramp

Vergeet de verbouwingsstress, vergeet alle spanning rondom het huis. Vlak voor de finish ben ik gestrand... Twee dagen voordat we eindelijk, na twee maanden non-stop verbouwen, lig ik languit in bed met mijn been omhoog en met beide armpjes in het gips. Door de regen ben ik gisteren uitgegleden met de brommer en nogal ongelukkig terecht gekomen. Door de houding waarin ik op de stoep lag moest ik blijven liggen tot ik was onderzocht op rug- en nekletsel door de ambulancebroeders. Uit voorzorg werd ik meegenomen en mocht ik niet bewegen tot in het ziekenhuis. Daar aangekomen bleek na de foto's dat ik mijn linkerpols en rechter middenhandsbeentje had gebroken. Door de adrenaline die nog steeds door mijn lijf gierde voelde ik nog weinig pijn. Daardoor merkte ik niet echt dat ik ook veel last van mijn knie had. Ook kon ik op dat moment nog wel erg om de situatie lachen (zie foto) vooral omdat het zo bizar was. Eenmaal bij mijn schoonmoeder thuis gekomen (waar we sinds de verbouwing verblijven) begon langzaam door te dringen hoe afhankelijk ik de komende weken zal zijn (zelfs naar de WC gaan kan ik niet alleen). Ook kwam lagzaam de pijn opzetten. Vooral mijn knie zorgde ervoor dat ik bij iedere bewegin door de grond ging van de pijn. En als ik probeerde te lopen zakte ik er steeds doorheen. 's Middags toch maar de dokter gebeld om ernaar te kijken en hij vreest het ergste: een fikse beschadiging aan mijn band en/of meniscus. Hij heeft een afspraak voor me gemaakt bij een orthopeed voor maandagochtend. Tot die tijd stil blijven liggen en mijn knie koelen, vooral het eerste is een regelrechte straf voor mij.

Ik ben gisteren overstelpt door telefoontjes en lieve berichtjes, dank jullie wel hiervoor.. het verzacht de pijn een heel klein beetje. Het zal hier een stukje stiller worden vanaf deze kant, alleen dit stukje typen kostte me twee uur en al mijn energie.

Liefs Y.