Strugglin' Jugglin'

Vol respect luister ik vaak naar de verhalen van succesvolle collega's of andere vrouwen in mijn omgeving die, althans voor zover ik het kan zien, het thuisfront in combinatie met de drukke werkweek combineren. Kids naar school, naar de voetbal of ballet, vergadering hier, zakenreis daar, tussendoor nog ff promotie maken en je hebt het goed voor elkaar.
Ik wil weten wat hun geheim is! Ondertussen voel ik me net een circusartiest met al mijn chinese bordjes op een stokje, rondrennend om ze allemaal vooral in de lucht te houden.
Dat ik het leuk vind is misschien nog wel het meest vreemde... Hoewel mijn wallen inmiddels op m'n knieën hangen voelt het heerlijk om te rennen en te vliegen. Ik krijg een adrenalinekick bij alleen al het idee dat ik vandaag twee presentaties in elkaar moet zetten, tussendoor de gewone werkzaamheden door moet laten gaan en de laatste hand wil leggen aan mijn conceptopdracht voor school. En dit alles sluit ik vandaag af met een heerlijke (twee uur durende) Zumbasessie.

Je snapt het al, het kon dus niet achterblijven dat ook de weegschaal weer zijn dalende toon heeft ingezet. Na even stilgestaan te hebben na het ongeluk deze zomer ben ik inmiddels weer twee en een halve kilo kwijt, al met al dus al bijna twaalf kilo. Waar het eindigt? Geen idee, maar ik ben vastbesloten om mijn ideale gewicht te behalen; niet in gewicht maar in gevoel! Complimenten van de mensen om mij heen geven mijn zelfvertrouwen weer een boost en voila een nieuwe kick is daar.

Uiteraard moet ik toegeven dat ik ook de hele situatie met argusogen heb bekeken. Kijkend naar waar ik vandaan kom vind ik het natuurlijk best eng om zoveel bordjes tegelijk omhoog te houden. Maar ik ben selectief geworden; als ik geen energie meer ontvang van mensen, besteed ik er ook geen aandacht meer aan. Op die manier hoop ik in ieder geval mijn energieniveau op pijl te houden. Misschien egoïstisch, maar beter dat dan mijn bordjes te laten vallen.
Een collega zei onlangs heel treffend dat het niet zo heel raar is dat ik het gevoel heb mijn tweede jeugd te beleven. Ik wil iedere minuut het liefste 3x beleven en ben, tot spijt van Harold, dus ook bijna niet meer thuis te vinden. Alsof ik ben gaan inzien dat ik nog zoveel jaar thuis kan zitten en ik wil nog zoveel bereiken en beleven! Harold kijkt vanaf een afstandje toe en is mijn veilige thuishaven. Hij geniet ook van mijn vrolijkheid en energievolle levenslust de laatste tijd. And I know he will be there to pick me up if I fall.... dat is een fijne gedachte.

Maar ondertussen rijdt mijn achtbaan nog op volle kracht vooruit. Ik ben ingestapt en niet van plan uit te stappen totdat de rit voorbij is! Ik wil leren, ik wil voelen, ik wil leven....
IK GENIET!

Liefs Y.

Kennis = macht

... dat is altijd één van mijn motto's geweest. Vlak voor mijn eindejaarsbeoordeling in december begon er iets te kriebelen. Nee het waren geen hormonen of biologische klokken maar ik kon toch niet de vinger op de zere plek leggen. Dat ik niet tevreden was stond overigens wel als een paal boven water. Ik merkte dat ik met steeds meer moeite op tijd de deur uit kwam 's ochtends, alle inspanning van Harold ten spijt. Ook merkte ik dat ik steeds meer routinematig bezig was op het werk, wat ook niet bevorderlijk was voor mijn motivatie. Tel daarbij een drietal, buiten mijn schuld om, mislukte projecten bij op en de ontevredenheid begon serieuze vormen aan te nemen. Om te voorkomen dat ik het helemaal zat werd legde ik mijn gedachten hardop voor aan mijn baas. Ik was tenslotte nog wel heel tevreden met haar en met het bedrijf zelf. Aangezien ik er solo al wat denkwerk aan besteed had kwam het onderwerp vrij snel op 'ontwikkeling', iets wat hier zeer hoog in het vaandel staat en bij haar, zo mogelijk, nog hoger. Schoorvoetend vertelde ik dat ik me nu toch echt verder wilde ontwikkelen. En tot mijn verbazing (waarom ik verbaasd was weet ik dan weer niet) juichde ze een opleiding meer dan toe.

Tja, daar stond ik dan een paar uur later weer buiten haar kantoor. Met een goede beoordeling en een 'GO!' voor een opleiding op zak. En nu?? Eerst heb ik het idee even moeten laten zakken. Vervolgens werden we ineens grootgrondbezitters, en kwam dit plan wat op de achtergrond. Maar onlangs schoot het toch weer door mijn gedachten. Na lang overleggen met Harold kwamen we allebei tot de conclusie dat dit een kans was die ik niet kon laten liggen. Als er ooit kids komen dan wordt het vrijwel onmogelijk om er een studie bij te doen dus 'this is my time'. Toch bleef ik twijfelen... vroeger hebben volwassenen namelijk vaak genoeg tegen me gezegd dat ik niet in staat was om een HBO opleiding te gaan volgen. Ondanks dat ik dat al zo'n vijf jaar geleden een keer heb gedaan kon ik niet volledig vertrouwen op mezelf. Er schoot vanalles door me heen: "Ik kan het toch nooit" of "Ik maak het toch niet af" en "Er zal wel weer iets gebeuren waardoor het niet lukt". Om gek van te worden!!

Dus besloot ik nog éénmaal mijn leidinggevende te raadplegen. Zij wuifde meteen al mijn bezwaren weg; "Het vak ligt je en je bent slim. Je hebt al heel veel kennis vergaard in de afgelopen jaren en als je het onderwerp van de opleiding leuk vind - en dat is zo - dan fiets je hier doorheen!"

En zo geschiedde.... ik heb me zojuist ingeschreven voor de HBO bachelor opleiding Personeelsmanagement. Dus op 25 september 2009 keert deze kleine grote meid weer terug naar de schoolbanken.

Liefs Ylonka