Our own love

Vandaag geen wijze woorden of hilarische anekdotes. Gisteren heb ik heerlijk samen met Harold de hele avond muziek geluisterd en gedanst... gewoon in onze huiskamer!
Één van de nummers wilde ik met jullie delen:

"Our Own Love"

I'm watching your shadow cut by the moon

Peaceful I wait for the dawn

These moments in silence are all that I need

The softness of hearing you breathe

And I know it doesn't get better than this

Funny it starts with just one little kiss

Baby all I know you're no longer alone

We've started a home of our own love

All my love is yours, you're no longer alone

We've started a home of our own love

Your ups and your downs, powers and fears

Your presence fulfils my desire

You're all that I've wished for

You're more than I need, you're right where I wanna be

Oh no, I don't ask questions or try to explain

Telling myself it just happens this way

Baby all I know you're no longer alone

We've started a home of our own love

All my love is yours, you're no longer alone

We've started a home of our own love

I don't ask questions or try to explain

Telling myself it just happens this way

Baby all I know you're no longer alone

We've started a home of our own love

All my love is yours, you're no longer alone

Baby all I know you're no longer alone

We've started a home of our own love

All my love is yours, you're no longer alone

Baby all I know you're no longer alone

Baby all I know you're no longer alone

We've started a home of our own love

Life lessons

Soms heb je van die ‘light bulb-moments’, ik althans wel! Dat zijn van die heerlijke momenten waarop je je realiseert dat alles een reden heeft en je zelfs uit alle negatieve dingen een les kunt leren. Mijn motto is altijd (geweest) dat ik nergens spijt van heb in mijn leven. Alles wat ik heb gedaan – goed of fout – is gedaan. Ik kan het niet meer terugdraaien en overdoen en het heeft me gemaakt tot wie ik ben. En laat ik nou net heel trots zijn op wie ik ben (geworden). Ik ben niet wit, maar ook niet zwart. Ik ben, zeg maar, gewoon lekker gekleurd ;-), een dynamisch persoon die het beste uit het leven probeert te halen.

Zo heb ik bijvoorbeeld geleerd (en gisteren ‘it hit me’), dat liefde een werkwoord is. Met vertrouwen en eerlijkheid als belangrijkste ingrediënten. Liefde is geen magische toverspreuk of pleister op de wonden. Nee, liefde betekent keihard werken, tenminste als je er iets voor terug wilt krijgen. En niet alleen binnen een liefdesrelatie maar in iedere relatie; ook vriendschap of familie. Het komt je niet aanwaaien en je kunt het niet vasthouden. Althans, niet als je er niets voor doet om het te koesteren. Iedere dag opnieuw maak je de keuze om met iemand verder te gaan – of niet – en voor die keuze zul je moeten gaan staan. Anders had je tenslotte een andere keuze moeten maken (ja heus, zo simpel is het). Natuurlijk heb je geen invloed op de keuze of gevoelens van de ander, maar zelfs dan heb je wel weer de keuze in hoe je met dingen omgaat.

Ik ben een beetje allergisch voor mensen die schermen met de zin ‘het overkomt me gewoon, ik kan er niets aan doen’. Natuurlijk zijn er situaties waar niemand op zit te wachten, bijvoorbeeld een dierbare die overlijdt. Maar hoe ga je ermee om? Ga je uren, dagen, maanden in een hoekje zitten om je te verstoppen voor de wereld. Of ga je juist extra genieten in de wetenschap dat je nu voor twee moet genieten omdat deze persoon het niet meer zelf mee kan maken?! Ik kies in ieder geval voor het laatste!

Gisteren ben ik met Harold naar de film “Komt een vrouw bij de dokter” geweest. Het was een heerlijke avond. Na een klein weekje zonder elkaar was het fijn om weer even wat quality time samen te hebben. De film deed heel wat stof oplaaien en gaf ons tot diep in de nacht nog stof tot praten. De film laat in een vogelvlucht zien wat er gebeurd met emoties in extreem moeilijke omstandigheden – in dit geval een relatie waarbij één iemand doodziek is. Ook hier werd weer duidelijk dat je in alles een keuze hebt; hoe ga je ermee om? En zelfs al maak je de verkeerde keuze, wat leer je hier dan van?

Niemand is gemaakt om perfect te zijn, maar we mogen onszelf best uitdagen om het beste uit onszelf naar boven te halen. Waarom nemen we genoegen met minder? We willen toch allemaal het beste! Wanneer je een fout maakt moet je dit juist vieren... het is namelijk de ultieme manier om te leren hoe je het de volgende keer anders kunt doen. En daar wordt uiteindelijk niemand slechter van!

Liefs Y.

"Waar je je energie in stopt dat groeit"

Soms doen we nog zoveel pogingen om de bordjes omhoog te houden maar zo af en toe sneuvelt er één die je iets minder goed in de gaten hebt gehouden. Of dreigen je armen moe te worden van het constant draaien aan de stokjes. Zo kon het gebeuren dat ik de afgelopen periode een belangrijk iets uit het oog ben verloren, of liever gezegd twee; namelijk ons! Daarom is het tijd om de bordjes even hun eigen draai te laten vinden en me te focussen op wat werkelijk belangrijk is: mijn thuisfront, mijn veilige haven!
Na de aftrap van mijn studie in september is alles in een stroomversnelling geraakt. Mijn baas heeft de grote sprong naar ‘down under’ genomen wat betekent dat ik even on my own ben op onze afdeling. Hoewel de werkdruk per dag toeneemt geniet ik toch nog elke dag van het werk dat ik doe. Maar ook mijn sociale contacten hebben hier behoorlijk onder te lijden gehad. (Sorry, ik maak het goed... that’s a promise!)
De kat is altijd een goed graadmeter geweest voor hoe het met mij gaat. De unieke eigenschap van zo’n diertje om zich aan je te spiegelen is gewoon soms bizar om te zien. En aangezien hij de laatste tijd alles behalve luistert, is dat toch wel een teken aan de wand dat ik een stapje terug moet nemen of in ieder geval wat meer aandacht moet schenken aan Rust Reinheid en Regelmaat.

Ik kijk uit naar de kerst. Gewoon even helemaal NIETS! Zelfs de kerstboom hebben we nog niet opgezet, iets wat redelijk uniek is voor mij gezien ik normaal rond mijn verjaardag (in september) de kerstspulltjes van zolder trek. Maar dit jaar is het er gewoon nog niet van gekomen. Daarom verheug ik me op mijn rit naar huis straks. Momenteel ben ik nog in Brussel aan het werk, maar zodra ik in de auto stap begint mijn weekend. Dan plof ik lekker op de bank samen met Harold en gaan we ons voorbereiden op een druk weekend met als kers op de taart de zondagavond geheel voor onszelf. We willen al weken naar “Komt een vrouw bij de dokter”, nu moet dat er toch maar eens van komen.
Daarna nog maar anderhalve week hard bikkelen op kantoor om vervolgens heerlijk een weekje er tussenuit te gaan om ons eens heerlijk te laten verwennen in een spa of beautyfarm. Even de drukte van 2009 van ons af laten glijden en vol frisse moed 2010 in. Wat 2010 voor mij in petto heeft zal ik in mijn eindejaarsblog nader toelichten maar dat het een goed jaar moet gaan worden is zeker!

Naast alle drukte zijn er de afgelopen maand ook hoogtepunten geweest. Te beginnen met Sinterklaas; wat was het gezellig met de kleintjes van Nathalie en Kenrick. De blije gezichtjes bij het zien van de cadeautjes is toch altijd weer een feest. Ook had ik die week mijn eindejaarsbeoordeling en heb ik een flinke bonus ontvangen voor mijn inzet van het afgelopen jaar en als hart onder de riem voor de aankomende periode. Daar ga ik dus maar es lekker van shoppen!

Ach ondanks het sneuvelen van sommige bordjes gaat alles toch gewoon door. Zolang liefde regeert blijven wij gewoon staan! Samen!!

Tot snel, liefs Y.

Strugglin' Jugglin'

Vol respect luister ik vaak naar de verhalen van succesvolle collega's of andere vrouwen in mijn omgeving die, althans voor zover ik het kan zien, het thuisfront in combinatie met de drukke werkweek combineren. Kids naar school, naar de voetbal of ballet, vergadering hier, zakenreis daar, tussendoor nog ff promotie maken en je hebt het goed voor elkaar.
Ik wil weten wat hun geheim is! Ondertussen voel ik me net een circusartiest met al mijn chinese bordjes op een stokje, rondrennend om ze allemaal vooral in de lucht te houden.
Dat ik het leuk vind is misschien nog wel het meest vreemde... Hoewel mijn wallen inmiddels op m'n knieën hangen voelt het heerlijk om te rennen en te vliegen. Ik krijg een adrenalinekick bij alleen al het idee dat ik vandaag twee presentaties in elkaar moet zetten, tussendoor de gewone werkzaamheden door moet laten gaan en de laatste hand wil leggen aan mijn conceptopdracht voor school. En dit alles sluit ik vandaag af met een heerlijke (twee uur durende) Zumbasessie.

Je snapt het al, het kon dus niet achterblijven dat ook de weegschaal weer zijn dalende toon heeft ingezet. Na even stilgestaan te hebben na het ongeluk deze zomer ben ik inmiddels weer twee en een halve kilo kwijt, al met al dus al bijna twaalf kilo. Waar het eindigt? Geen idee, maar ik ben vastbesloten om mijn ideale gewicht te behalen; niet in gewicht maar in gevoel! Complimenten van de mensen om mij heen geven mijn zelfvertrouwen weer een boost en voila een nieuwe kick is daar.

Uiteraard moet ik toegeven dat ik ook de hele situatie met argusogen heb bekeken. Kijkend naar waar ik vandaan kom vind ik het natuurlijk best eng om zoveel bordjes tegelijk omhoog te houden. Maar ik ben selectief geworden; als ik geen energie meer ontvang van mensen, besteed ik er ook geen aandacht meer aan. Op die manier hoop ik in ieder geval mijn energieniveau op pijl te houden. Misschien egoïstisch, maar beter dat dan mijn bordjes te laten vallen.
Een collega zei onlangs heel treffend dat het niet zo heel raar is dat ik het gevoel heb mijn tweede jeugd te beleven. Ik wil iedere minuut het liefste 3x beleven en ben, tot spijt van Harold, dus ook bijna niet meer thuis te vinden. Alsof ik ben gaan inzien dat ik nog zoveel jaar thuis kan zitten en ik wil nog zoveel bereiken en beleven! Harold kijkt vanaf een afstandje toe en is mijn veilige thuishaven. Hij geniet ook van mijn vrolijkheid en energievolle levenslust de laatste tijd. And I know he will be there to pick me up if I fall.... dat is een fijne gedachte.

Maar ondertussen rijdt mijn achtbaan nog op volle kracht vooruit. Ik ben ingestapt en niet van plan uit te stappen totdat de rit voorbij is! Ik wil leren, ik wil voelen, ik wil leven....
IK GENIET!

Liefs Y.

"Pherhaps Love"

Het liedje uit de slide show is voor mij een bijzondere. Mijn pleegvader heeft het ooit aan me laten horen. En ik weet niet precies waarom maar dat heeft indruk op me gemaakt. Ik kan me niet zo goed meer herinneren wat hij voor reden opgaf maar ik weet wel dat ik het liedje nooit meer ben vergeten. De tekst is in veel situaties van toepassing maar laatst keek ik naar Harold en 'viel' het liedje op z'n plaats. Eerst wil ik de tekst even met jullie delen, daarna zal ik uitleggen waarom ik het zo'n ontzettend mooi liedje vind:

"Perhaps love is like a resting place
A shelter from the storm
It exists to give you comfort
It is there to keep you warm
And in those times of trouble
When you are most alone
The memory of love will bring you home

Perhaps love is like a window
Perhaps an open door
It invites you to come closer
It wants to show you more
And even if you lose yourself
And don`t know what to do
The memory of love will see you through

Oh, love to some is like a cloud
To some as strong as steel
For some a way of living
For some a way to feel
And some say love is holding on
And some say letting go
And some say love is everything
And some say they don`t know

Perhaps love is like the ocean
Full of conflict, full of pain
Like a fire when it`s cold outside
Or thunder when it rains
If I should live forever
And all my dreams come true
My memories of love will be of you"

Ik denk dat er geen lied is (maar goed, ik moet nog veel muziek luisteren) dat beter weergeeft waar liefde om draait. Liefde is niet te omvatten in één zin. Liefde heeft zoveel verschillende kanten. Vaak denken we bij liefde alleen aan de verliefde momenten, die koesteren we - wat op zich niet verkeerd is. Maar ruzie kan soms ook liefde zijn, liefde waarin je bang bent om elkaar kwijt te raken of liefde om grenzen te verkennen. Liefde is ook de ander willen behoeden om fouten te maken. Soms kun je zoveel van iemand houden dat het pijn doet... of kan het je in de war brengen omdat je verstand soms een ander signaal afgeeft.

Hoe dan ook, liefde betekent voor iedereen iets anders. Voor mij geeft de slideshow heel mooi weer wat liefde is. Als ik naar de vele foto's kijk gemaakt in de afgelopen 3 jaar dan zie ik wat liefde voor mij is: veel lol hebben, veel dingen samen doen, maatjes zijn, samen nieuwe uitdagingen aangaan. Maar ook; samen lui zijn, samen dagenlang in bed doorbrengen, lekker kunnen mopperen over van alles en nog wat en vooral jezelf kunnen zijn. Ook op dit moment; naast me ligt Harold vredig naar Top Gear te kijken en maakt mijn hart een sprongetje; dat is mijn man, mijn Liefde!!

Liefs Y.

LuDuVuDu

Gisteren was het "Girls to the rescue!" Rond middernacht werd ik gebeld dat een, door mij zeer geliefd, familielid me nodig had. Haar vriend had zojuist een punt achter hun relatie gezet en (uiteraard) was ze ontroostbaar. Hartverscheurend was het om te zien dat ze zoveel verdriet had/heeft. En auw, wat weet ik hoe ze zich nu moet voelen. Gek hoe zulke momenten je zelf ook weer even terugbrengen naar de minder leuke momenten in je leven. Het verliezen van je geliefde kan echt voelen alsof je hart eruit gerukt wordt. Alsof er op dat moment even niets anders meer is dan dat verdriet. Je wereld staat stil, wat heet... je wereld stort op dat moment gewoon hartstikke in! Er is niets wat iemand kan zeggen dat het beter maakt. Ergens besef je het zelfs nog niet helemaal. En wat zo mogelijk nog erger is dan dat moment, is het moment dat je de volgende ochtend wakker wordt. Dat moment dat je even hoopt/denkt dat het allemaal een boze droom was, om 1 seconde later te beseffen dat het de bittere realiteit is. Het is niet meer....

Langzaam, HEEL langzaam raap je in de daarop volgende dagen / weken / maanden je gebroken hart bij elkaar en kijk je naar wat ervan over is. Je steunt en leunt op de mensen om je heen en beseft je op zo'n moment wie je vrienden (en dus ook wie niet ;-)) zijn en dat troost soms uit onverwachte hoek kan komen. Je beseft je dat je verder MOET, je leven gaat verder... daar doe je niets tegen. Het duurt lang voordat je gaat beseffen dat alles gebeurd om een reden. Dat alles ook een mooie kant heeft. Dat je overal iets van leert, 'what doesn't kill you makes you stronger' is dan ook een toepasselijk gezegde.

Maar ja, daar heb je nu helemaal niets aan! Nu is er alleen die afschuwelijke pijn. Dat enorme gemis! Je wilt onder de deken kruipen en er nooit meer onder vandaan komen... tot die dag dat hij bij je komt en zegt dat het allemaal een vergissing was. Maar die dag komt niet...

Dus moet je door een rouwproces. Net als wanneer je iemand aan de dood verliest. Alleen, zoals 1 van de meiden gisteren zo treffend zei, weet ik niet wat erger is... rouwen om iemand die er niet meer is, of rouwen om iemand die je elke dag nog 'kunt' tegenkomen waardoor het elke dag opnieuw lijkt te beginnen.

Lieve, lieve .....

Ook dit verdriet gaat over! Jij gaat zeker sterker uit de strijd komen! Er loopt iemand op deze aardbodem die jou heel gelukkig gaat maken (en ik kan het weten;-)). Nog niet nu, maar wanneer JIJ daar klaar voor bent!

Liefs Ylonka

PS: Onderstaand artikel las ik vandaag. Heel toepasselijk! Ik vind dat we in NL ook maar zo'n regel in moeten voeren ;-) Het zou in ieder geval een hoop schelen!