Ezeltje *PRIK*

"Een ezel stoot zich in het algemeen...." Tja, heel even kwam vandaag de ochtend van 12 juli 2009 weer even aan mij voorbijflitsen.

Ik was lekker op tijd vertrokken van mijn werk omdat we vanavond nog naar Almere afreizen voor het verjaardagsfeestje van Anne. Ik wilde nog ff lekker rustig een maaltje naar binnen werken en ff douchen. Ik had meer dan genoeg tijd om bij de pont te komen en de vaart zat er lekker in. Het laatste stuk kan ik lekker doorrijden en dat deed ik dan ook. Halverwege de weg haalde ik een wielrenner in die waarschijnlijk ook naar de pont op weg was. Zo'n honderd tot hondervijftig meter verder sloeg ineens mijn brommer af. Gelukkig kon ik nog rustig remmen en ging ik iets aan de kant staan voor het geval er nog een auto aan zou komen.

Terwijl ik, nog zittend op mijn stalen ros, stond te kijken waarom hij er mee op was gehouden voelde ik ineens een enorme klap van links achter. Compleet verbouwereerd lag ik een seconde later op de grond en keek verward op wie of wat me nou had geraakt en vooral waarom. Een paar meter voor me lag de wielrenner die ik nog niet zo lang geleden in had gehaald. Totaal verbouwereerd kon ik alleen een hoog: "Wat doe je nou?" uitbrengen tot ik zijn pijnlijke gezicht zag. Snel stond ik op om te kijken of het goed met 'm ging. Hij stond gelukkig wel meteen op en bracht wat verwarde zinnen uit waaruit ik opmaakte dat hij wilde weten of ik ook okay was. Gelukkig konden we redelijk snel constateren dat we allebei, op wat scheurtjes in de kleding, in orde waren. Zijn fiets deed het ook nog en niet veel later stapte hij dan ook, nog steeds wat verward, op de fiets.

Zelf belde ik gauw Harold om te vragen of hij me op wilde halen maar kwam er tien minuten later achter dat mijn rosje het nog niet geheel had begeven want hij startte weer. Op de pont kwam ik de meneer in kwestie weer tegen en hebben we even hardop gelachen om het hele voorval. Hij vreesde nog wel voor een gekneusde rib maar verder was alles goed. Ik vertelde hem van mijn eerdere brommerongeluk en we hebben nog even samen hartelijk gelachen om mijn "Wat doe je nou??". Hoe dan ook prijs ik mezelf maar weer gelukkig dat ik nu veilig, warm en gezellig naast Harold op de bank mijn soepje zit te eten.

Liefs Y.

Erfenis en zondagshapjes

Dankzij de drukke weken op het werk is het alweer even geleden dat ik in de spreekwoordelijke pen ben gekropen. Maar vanavond was ik echt even toe aan een nieuw blogje!

Vandaag hadden we onverwachts een extreem luie dag. Heerlijk tot een uur of drie in bed series gekeken waarna Harold nog wat kleine klusjes heeft gedaan om onze huiskamer nog verder af te maken. Zelf moest ik echt aan de studie want aanstaande vrijdag heb ik mijn tweede schooldag. Het is wel even pittig om de voorbereidingen hiervoor goed te plannen zodat ik goed voorbereid in de klas verschijn. Maar with a little help from my studying friends (bedankt voor de adviezen) lukt het aardig.

Deze week hadden we een leuke kleine meevaller. Mijn stiefpaps kwam laatst aanzetten met de airmilespas van mijn mams. Hij heeft sinds haar overlijden stevig doorgespaard waardoor er nu een behoorlijk aantal miles op stonden. Dus ben ik de airmilesshop ingedoken om wat leuks uit te zoeken en hebben we saampjes gekozen voor een gloedje nieuw stoomstrijkijzer en een handige kruimeldief. Ik ben helemaal in mijn nopjes; zo heb ik van mijn mams toch nog een housewarmingcadeautje gekregen... een heel warm idee!

Langzaam begint ons normale leven weer een beetje vorm te krijgen. Dagelijkse ritmes beginnen weer te ontstaan en er is eindelijk weer tijd voor die wekelijkse dingetjes die we zo fijn vinden. Zo klaagt Harold alweer een tijdje waar de zondagshapjes nou eigenlijk blijven. Het bakken van lekkere dingen zit in mijn genen. Mama bakte regelmatig een overheerlijke appeltaart die tot op heden (voor mij althans) onovertroffen is gebleven. Daarom heb ik in onze relatie twee jaar geleden de zondagshapjes geïntroduceerd. Dit houdt in dat ik op zondag de bak-toverdoos opentrek om voor mijn vriendje wat lekkers voor in het buikje te maken.

Vandaag zijn dat dus heerlijke chocolademuffins geworden. Welliswaar een beetje laat op de avond (waardoor het waarschijnlijk eerder maandagshapjes zullen worden) maar langzaam maar zeker vult onze woonkamer zich met de heerlijke lucht van versgebakken chocolade muffins! En de buren mogen uiteraard meeproeven!

Bon appetit! Liefs Y.

"Ein kleines madchen am Rhein"

Deze week had niet voller gepropt kunnen worden! Inmiddels zit ik niet meer met mijn tong op mijn schoenen maar met mijn tong IN mijn schoenen in de auto terug naar huis. Gelukkig hoef ik zelf niet te rijden, dat typt namelijk een stuk lastiger.

Dinsdag (mijn eerste schooldag) was super!! Ik voelde me een human sponge en heb dan ook alle informatie volledig in me opgenomen. Aangezien het voor mij een inhaalles was (eigenlijk was mijn eerste les vandaag pas) was ik wel een beetje bang dat ik over twee weken weer opnieuw mijn eerste schooldag moest beleven. Gelukkig was er nog een klasgenoot die ook een inhaalles had en wonderbaarlijk hadden we meteen een klik.

Dinsdagavond heb ik als een razende Roeland mijn koffer in staan pakken (er moest natuurlijk nog vanalles gestreken worden) en lag ik redelijk vermoeid in bed. Helaas ging om half zeven weer de wekker en zat ik om half acht alweer braaf op kantoor de laatste voorbereidingen te treffen voor de cycle meeting de rest van de week. Deze keer was de locatie Rudesheim am Rhein, een behoorlijk eindje rijden dus (4 tot 5 uur). Toen we aankwamen om 15uur was ik dus eigenlijk al klaar om naar bed te gaan maar toen begon mijn werkdag pas. We kregen een aantal opdrachten in een groep en ik werd als leider aangesteld.

Ik zal jullie de details van de middag besparen maar aan het einde van de dag had ik een hoop geleerd. Maar bovenal dat ik (nog) geen geboren leider ben. Zie daar mijn ontwikkelpunt.

Daarnaast moet ik ook leren loslaten. Als de rest van de groep besluit om totaal iets anders te gaan doen dan ik van plan was of iedereen gewoon maar wat door elkaar heen bleeehhhrt is het mijn schone taak om te leren om dat vooral los te laten.

Grappig, vond ik zelf want dit is een puntje wat ik vier jaar gelelden al eens tegen ben gekomen. Tijdens mijn sabatical heb ik toen hetvolgende gedicht van iemand gekregen:

Om los te kunnen laten is liefde nodig.

Loslaten betekent niet dat het me niet meer uitmaakt,

Het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen.

Loslaten betekent niet dat ik'm smeer.

Het is het besef dat ik een ander niet kan beheersen.

Loslaten is toegeven dat ik het resultaat niet meer in de hand heb.

Loslaten is niet proberen om een ander de schuld te geven, het is jezelf zo goed mogelijk maken.

Loslaten is niet zorgen maar geven om.

Loslaten is niet even regelen, maar ondersteunend zijn.

Loslaten is niet oordelen, maar en ander toestaan mens te zijn.

Loslaten is niet het middelpunt staan en alles beheersen, maar het de ander mogelijk maken hun eigen lot te bepalen.

Loslaten is niet anderen tegen zichzelf beschermen, het is een ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.

Loslaten is niet ontkennen, maar accepteren.

Loslaten is niet treiteren, schelden of ruzie maken, maar juist zoeken naar mijn eigen tekortkomingen en die verbeteren.

Loslaten is niet alles naar mijn hand willen zetten, maar elke dag nemen zoals die komt en mezelf er gelukkig mee prijzen.

Loslaten is niet anderen bekritiseren of reguleren, maar proberen te worden wat ik droom te kunnen zijn.

Loslaten is niet spijt hebben van het verleden, maar groeien en leven voor de toekomst.

Loslaten is minder vrezen en meer beminnen.

Maar nu eerst weekend!!!!

Liefs Y.

Koudwatervrees

Zo… voordat ik nog een klein beetje productiviteit uit deze dag pers (ja ja, om tien uur ’s avonds, uitleg volgt) eerst nog even een klein stukje bloggen om mijn hoofd leeg te gooien. Vandaag was weer een dag zonder einde. Na een druk weekend kon ik gisterenavond natuurlijk niet in slaap komen. Dat was ook wel te verwachten want ik besloot gisterenavond maar eens te beginnen aan de voorbereiding van mijn eerste schooldag (morgen). Uiteraard veel te laat want, zo bleek om 23uur, het voorbereiden van twee lessen doe je niet ff. Dus daarom lag ik om een uur of 1 vannacht nog te plannen en te puzzelen hoe ik deze week zonder kleerscheuren door ga komen. Vandaag was op het werk iedereen in rep en roer want deze week staat wederom in het teken van een cycle meeting. Voor wie niet weet wat dit inhoudt; 3x per jaar gaat een groot deel van het bedrijf (waarvan 1x per jaar iedereen) voor een paar dagen naar een externe locatie om trainingen te volgen afgewisseld met sociale activiteiten. Altijd erg leuk en beregezellig maar het vergt de nodige voorbereiding. Met mijn tong reeds op mijn schoenen ging ik om 11 uur maar eens mijn eerste bak thee halen en de lunch werd een zgn. working lunch waarbij we tussen het kauwen van onze boterham nog een vergadering eruit persten. Uiteraard gaat er op zo’n dag vanalles mis (de printer died on me net nu ik 86 boekjes moest printen) en trok ik pas om half zeven de kantoordeur achter me dicht. Veel te laat voor een kinderverjaardag waar ik graag heen wilde dus daar kwam ik precies tijdens het eten binnenwandelen. De bedoeling was om een beetje op tijd naar huis te gaan maar het was zo gezellig….
Dus hier zit ik dan om half elf toch nog een poging te doen om die eerste schooldag niet een complete flater te slaan. De stof die ik moet leren is erg interessant maar vooral veel! Maar goed, planner als ik ben, weet ik dat weer voor de volgende keer. Aangezien we deze cycle meeting naar Duitsland gaan met de auto heb ik woensdagochtend ruim 4 uur om de volgende les voor te bereiden.

Aan de vooravond van mijn eerste schooldag moet ik onwillekeurig toch weer denken aan al die eerdere ‘eerste schooldagen’ (en ik heb er wat gehad). Sommige waren een complete ramp, andere een warm bad. Zo kwam ik ooit op een middelbare school op mijn eerste dag binnenwandelen in mijn broer zijn trainingspak (voor alle duidelijkheid; mijn broer is 4 jr. ouder en destijds een heel stuk groter). Geen idee wat voor imago ik probeerde neer te zetten maar het mag duidelijk zijn dat de eerste indruk niet de beste was. En dat bleek ook wel want het jaar aan die school behoort inmiddels tot mijn minst dierbare schoolherinneringen. Morgen wordt vast anders, hou ik mezelf voor. Het grote verschil met vroeger is toch wel dat ik nu echt naar school ga om te leren en niet om vriendjes te maken. Ik hoef niet stoer te zijn of de nieuwste schoenen te hebben… ik mag gewoon gaan zoals ik ben. Want over drie jaar is niet het doel om het populairste meisje van de klas te zijn of Prom-queen, maar om dat felbegeerde diploma in ontvangst te nemen.

Zo, nu terug de boeken in!

Liefs Y.

"Counting our blessing"

Gisterenavond hebben Harold en ik heerlijk nagenoten van een geweldig feest onder het genot van een knapperend haardvuurtje. Samen hebben we vol verbazing gekeken naar de hoeveelheid cadeaus die we hebben mogen ontvangen zaterdagavond (zie foto’s onderaan). Wat zijn we ontzettend gezegend met zoveel lieve mensen om ons heen die allemaal stuk voor stuk hun best hebben gedaan om iets leuks voor ons te vinden en bij ons aanwezig te zijn zaterdagavond. Het werd een avond om nooit meer te vergeten.

We hadden behoorlijk wat mensen uitgenodigd (en ook al lekker op tijd om te voorkomen dat de agenda’s al dichtgeslibt waren) en hadden rekening gehouden met een aantal afmeldingen...wat normaal is bij ieder feestje. Maar geheel tegen de verwachtingen in was bijna iedereen aanwezig, wat een verrassing!!

Gelukkig had ik ontzettend veel hulp van mijn wederhelft bij de voorbereidingen. Hij is welgetelt twee volle dagen bezig geweest met alle boodschappen en de voorbereidingen van de BBQ (en wat was het lekker). Zelf was ik verantwoordelijk voor de toetjes en de bijgerechten (fritatta en salades) waardoor ik zaterdag nog een beetje tijd had om overdag wat op te ruimen en schoon te maken voordat de eerste gasten om 17uur voor de deur stonden. Ook onze buurman heeft ons heel wat stress bespaart door onze tuin tot in de puntjes op te ruimen vrijdagavond zodat er plek was voor de statafels en de gasten niet half op een puinbergje hoefden te staan.

Voor mij was de dag al helemaal geslaagd nog voordat ie goed en wel begonnen was. Toen ik namelijk voor de wekker wakker was heb ik Harold (letterlijk) springend wakker gemaakt om te vertellen dat het mijn verjaardag was (althans bijna maar ik mocht wel vandaag mijn cadeautjes al uitpakken). Voor alle duidelijkheid; normaal duurt het minimaal een uur voordat ik ’s ochtends uberhaupt aanspreekbaar ben, dus dit was voor Harold een behoorlijke verrassing. Toen kreeg ik een heel klein doosje onder mijn neus geduwd dat me sterk deed denken aan de verpakking van de hallogeenlampjes die we de avond daarvoor hadden uitgepakt (??)... Na een ‘sorry we hadden geen pakpapier meer’ van Harold heb ik het doosje snel opengemaakt en vond ik daarin een fietssleutel. Bijna struikelend over mijn eigen benen ben ik naar beneden gerent om daar mijn gloednieuwe fiets aan te treffen, die ik heb gekregen van mijn liefie en Barend en Alie – de schatten!

Ik ben er echt SUPER blij mee en heb ‘m meteen ingewijd door met Sparky voorop in het mandje (vond ie echt leuk) – uiteraard in een tuigje – naar de markt te fietsen voor de laatste boodschappen.

De kick-off van het feest was een BBQ voor alle lieve mensen die ons hebben geholpen met ons huisje te maken tot wat het nu is. Vanaf 21uur waren de andere gasten uitgenodigd en rond half tien stond ons hele huis en de tuin bomvol met al onze dierbaren. Om half tien kwamen er zelfs zoveel mensen tegelijk binnen dat er een rij ontstond om ons te feliciteren... hylarisch!! Ook voor 'ons kind' was het een vuurdoop. Hij mag sinds kort naar buiten maar we wisten niet hoe hij om zou gaan met zoveel bezoek. Ik kan me voorstellen dat 120 benen en voeten die door je huis heen denderen behoorlijk indrukwekkend moeten zijn. Maar ik wilde 'm ook niet binnenhouden. En hij heeft zich KEURIG gedragen! Af en toe ging ie van hand tot hand en halverwege de avond heeft ie heerlijk liggen soezen op de bank.... nu weet ik waarom hij zo zoet was.... er zat waarschijnlijk al een hamburger of drie in:

Tenslotte wil ik via deze weg nog een paar mensen in het bijzonder bedanken:

Joyce, Ana en Rachel bedankt voor jullie hulp deze avond. Dankzij jullie hulp in de keuken en de overheerlijke hapjes van Ana kon ik ook heerlijk van al het bezoek genieten ipv de hele avond alleen bezig zijn met het eten en drinken. Voor wie het gemist hebben, de heerlijke bladerdeegdriehoekjes met gehaktvulling en de kokos’oliebolletjes’ waren van de hand van Ana! Schatten, dank jullie wel voor jullie pro-actieve hulp! En Marco bedankt voor je hulp bij de BBQ en het maken van de foto’s, ben heel benieuwd!!

Lieve allemaal, Harold en ik hebben genoten van iedereen die er was. Dank jullie wel voor een avond die we niet snel zullen vergeten. We vonden het een eer dat zoveel mensen samen met ons ons nieuwe huisje wilden inwijden. Dat er nog maar veel feestjes zullen volgen!

Proost! :champagne:

Liefs Harold en Ylonka
PS: hier een kleine sfeerimpressie, er volgen – hopelijk snel – wat meer foto’s.

Trotse ouders

Time flies when you’re having fun. Dat klopt in mijn geval wel degelijk. Het is alweer ruim anderhalve maand sinds mijn laatste blog maar het voelt als gisteren. Uiteraard had ik de eerste weken het excuus dat typen wat lastig ging maar voor de afgelopen twee weken geld gewoon: ik had er even geen zin in! Maar goed, om te voorkomen dat van uitstel afstel komt dan hier maar weer een kleine samenvatting van de afgelopen paar weken (in omgekeerd chronologische volgorde ;-)) :

Te beginnen met mijn lichamelijke gesteldheid. Ik moet zeggen dat ik erg geboft heb... dat klinkt misschien wat gek uit de mond van iemand die onlangs twee armen in het gips had, maar het klopt wel degelijk. Achteraf gezien heb ik namelijk weinig pijn gehad en inmiddels, twee weken nadat het gips eraf is gegaan, kan ik bijna alles alweer volledig. Ik ben een week na het ongeluk weer aan het werk gegaan (met dank aan Sandra die een taxiservice had geregeld) en deze week begin ik zelfs weer met sporten; donderdag is mijn eerste Zumba les! Daarnaast valt er in ons huis nog meer dan genoeg te ‘sporten’ (detail: ben inmiddels behoorlijk wat kilo's kwijt). Afgelopen week was ik een weekje vrij om flink aan de slag te gaan maar helaas was Harold ook veel thuis. Ja, je leest het goed... in dit geval HELAAS want de laatste tijd hebben Harold en ik niet echt een productieve uitwerking op elkaar. We hebben het zeg maar TE gezellig: uitslapen, saampies uitgebreid ontbijten, nog ff een filmpje kijken, naar de stad, boodschapje doen (vooruit nog maar een filmpje huren voor ’s avonds) en dan is de dag zo weer voorbij. Dus heb ik mijzelf dit weekend in de raceversnelling moeten zetten om in ieder geval nog een klein beetje met een voldaan gevoel vandaag weer aan mijn werkweek te kunnen beginnen.
Hoewel we nog een waslijst aan klusjes hebben die gedaan moeten worden heb ik mijn tweede week vakantie toch maar ingetrokken zodat ik tussen kerst en oud en nieuw nog lekker een weekje thuis kan zijn. En daarnaast krijgen we waarschijnlijk toch niet alles af voor de housewarming, dus kijken we hoe ver we komen. Wel zijn we een fortuin lichter geworden afgelopen week. We zijn namelijk vrijdag (eindelijk) geslaagd voor nieuwe meubels. En het beste nieuws: op de eettafel na wordt alles a.s. vrijdag geleverd! Ook hebben we de gordijnen besteld maar die zijn pas over een week of drie klaar:

huis

Mijn vakantie begon helemaal leuk want samen met twee vrouwelijke collega’s van Harold en hun mannen zijn we vorige week zaterdag naar ’t Zand in Almere geweest. Voor wie niet weet wat dat is: “Geen tv gekeken of radio geluisterd de laatste paar weken???” voor wie het wel weet; ik hoop dat je er bij was!. Het was namelijk echt super! Zowieso was het gezelschap super, maar ook de artiesten zorgden voor een perfecte sfeer. Tenslotte nog de zon op ons knarretje en een heerlijke zomerdag was compleet. En wat een toplocatie aan het strand! Check hier een kleine fotocompilatie:



Ik eindig deze keer met het allerleukste nieuwtje (save the best for last). We zijn namelijk sinds 3 weekjes de trotse papa en mama van ons kleine kattekind die luistert naar de naam Sparky. Hoewel ik me af en toe een politieagente voel (“Nee Sparky, je mag niet via mijn – blote – been omhoog klimmen” “Sparky de bank is geen onderdeel van je krabpaal”) genieten we met volle teugen van deze kleine druktemaker! Hij is ook alweer enorm gegroeid in een paar weken tijd en hij wordt steeds brutaler. Sinds deze week mag hij ook naar buiten waar hij als een held (op sokken) rondloopt. Af en toe moeten we wel ‘to the rescue’ want meneer heeft een beetje last van hoogtevrees. Kortom, ons gezinnetje is weer compleet (voor nu)!

"Run Forrest"...

... dat was Harold zijn eerste opmerking toen hij vanavond thuiskwam en mijn nieuwe, door het ziekenhuis aangemeten, tijdelijke outfit (nieuwe gips en brace) zag. En ik moet hem gelijk geven, ik ben momenteel ook best een bezienswaardigheid. Zelf ben ik erg blij met mijn 'nieuwe outfit'. Niet alleen omdat het gips roze is (mama zou trots op mij zijn geweest), maar vooral omdat ik weer een stukje bewegingsvrijheid terug heb. Ik kan voorzichtig weer wat stukjes lopen en een beker vasthouden zonder te morsen. Wat er precies met mijn knie aan de hand is, is nog niet duidelijk. Hij is in ieder geval niet gebroken, maar een MRI moet meer duidelijkheid geven.
Vandaag waagde ik me, na het twee uur durende bezoek aan het ziekenhuis, voor mijn eerste uitstapje naar het winkelcentrum hier in de buurt. De afstand is hemelsbreed nog geen 500 meter, maar ik was toch een half uur onderweg om er te komen (om er vervolgens achter te komen dat de bieb - waar ik voor heen ging - op maandag gesloten was). Toen ik stapje voor stapje die kant op liep voelde ik hoe IEDEREEN me aanstaarde. Niemand zei wat, maar hun gezichtsuitdrukking sprak boekdelen. Blijkbaar vonden ze me erg zielig, terwijl ik mezelf meer 'bijzonder' vind op tijdelijke basis (zo zou mama dat omschrijven). Er was zelf een man die vroeg of ik even door wilde lopen. Uiteraard had hij niet gezien dat ik enigszins beperkt was, het is hem vergeven. Ook was er een man die vroeg of het 'echt of nep was'. Later ontdekte ik dat hij dacht dat ik bij een filmploeg hoorde die in de wijk aan het filmen was.

Ook heb ik vanavond meerdere keren de term "Bionic Woman" voorbij horen komen. Hier moest ik wel hartelijk om lachen. Een vriend/buurman heeft mij zelfs op film opgenomen. Zelf kan ik er allemaal ook echt de humor van inzien. De pijn valt erg mee en is soms zelfs helemaal afwezig en geduld is te leren. Ik ben vooral dankbaar voor al die dagen in het jaar dat ik wel gezond ben. Daarnaast ben ik erg blij dat het hierbij gebleven is. Het is een cliché, maar het had allemaal erger af kunnen lopen. En wat ons huis betreft; de les die ik hier heb geleerd is dat niets zich laat plannen. Zoals Gerlieke briljant opmerkte is dit een ultieme les in loslaten, en dat gaat mij verdomd goed af al zeg ik het zelf. En ik ben en blijf een rasoptimist.

Vanuit het diepst van mijn hart wil ik jullie ontzettend bedanken voor alle lieve berichtjes, telefoontjes en opbeurende woorden. Het is fijn om te weten dat er zoveel mensen zijn die met je meeleven. Ik ben een gezegend mens.

Liefs Y.

PS. Met dank aan Harold die met alle geduld van de wereld deze blog voor mij heeft uitgetypt.
Zowieso is het een engel, dat blijkt wel uit zijn engelengeduld de laatste dagen.

Regelrechte ramp

Vergeet de verbouwingsstress, vergeet alle spanning rondom het huis. Vlak voor de finish ben ik gestrand... Twee dagen voordat we eindelijk, na twee maanden non-stop verbouwen, lig ik languit in bed met mijn been omhoog en met beide armpjes in het gips. Door de regen ben ik gisteren uitgegleden met de brommer en nogal ongelukkig terecht gekomen. Door de houding waarin ik op de stoep lag moest ik blijven liggen tot ik was onderzocht op rug- en nekletsel door de ambulancebroeders. Uit voorzorg werd ik meegenomen en mocht ik niet bewegen tot in het ziekenhuis. Daar aangekomen bleek na de foto's dat ik mijn linkerpols en rechter middenhandsbeentje had gebroken. Door de adrenaline die nog steeds door mijn lijf gierde voelde ik nog weinig pijn. Daardoor merkte ik niet echt dat ik ook veel last van mijn knie had. Ook kon ik op dat moment nog wel erg om de situatie lachen (zie foto) vooral omdat het zo bizar was. Eenmaal bij mijn schoonmoeder thuis gekomen (waar we sinds de verbouwing verblijven) begon langzaam door te dringen hoe afhankelijk ik de komende weken zal zijn (zelfs naar de WC gaan kan ik niet alleen). Ook kwam lagzaam de pijn opzetten. Vooral mijn knie zorgde ervoor dat ik bij iedere bewegin door de grond ging van de pijn. En als ik probeerde te lopen zakte ik er steeds doorheen. 's Middags toch maar de dokter gebeld om ernaar te kijken en hij vreest het ergste: een fikse beschadiging aan mijn band en/of meniscus. Hij heeft een afspraak voor me gemaakt bij een orthopeed voor maandagochtend. Tot die tijd stil blijven liggen en mijn knie koelen, vooral het eerste is een regelrechte straf voor mij.

Ik ben gisteren overstelpt door telefoontjes en lieve berichtjes, dank jullie wel hiervoor.. het verzacht de pijn een heel klein beetje. Het zal hier een stukje stiller worden vanaf deze kant, alleen dit stukje typen kostte me twee uur en al mijn energie.

Liefs Y.

Dat kan ik best zelluf!

Eergisteravond lagen Harold en ik nog even de dag door te nemen voordat we gingen slapen. Tegelijkertijd moesten we denken aan al het werk dat al verzet is in ons huis met hulp van de mensen om ons heen. De afgelopen twee maanden zijn voorbij gevlogen maar we zouden er niet aan moeten denken dat ze nog voor ons lagen. Hoewel we (bijna) zonder kleerscheuren door de verbouwing heen zijn gekomen was het uiteraard ook wel erg vermoeiend. Momenteel kan ik dan ook geen verfkwast meer zien! Er zijn nog wat kleine dingen die geschilderd moeten worden (trapleuning bijvoorbeeld), maar die laat ik even voor wat het is. Die algemene klusjes was ik deze week dan ook meer dan zat. Harold deed al het 'mannenwerk' en ik stond gefrustreerd met een kwast in mijn hand (dat werden leuke taferelen). Dus besloot ik het roer om te gooien. In plaats van te wachten tot Harold tijd had om 's avonds de pas gelegde tegelvloer te voegen, ben ik gisteren zelf aan de slag gegaan onder het motto: Dat kan ik best zelluf! En, zo bleek, dat kon ik ook! Ik ben vergeten er een foto van te maken (ja, echt!!) maar de tegelvoer ligt er netjes, en dus gevoegd, bij zodat de keukenmonteur vandaag de keuken kan plaatsen.


Nog helemaal in mijn nopjes door deze overwinning op mijzelf sjeesde ik naar de kwantum om een mooi behangetje uit te zoeken voor op onze inbouwkastenwand (leuk woord voor galgje). En hierboven zien jullie dan het resultaat waar ik, zo mogelijk, nog trotser op ben dan het voegwerk.
Het is nog niet af, ik wil nog afwerklatjes op de randjes plaatsen tegen het scheuren en de mooie, door Harold uitgezochte, deurknopjes moeten er nog op... maar het resultaat mag er nu al zijn!
Het was dus een productief dagje gisteren, al zat ik om 23uur wel een half uur onder de douche met schuurmiddel om al het zwarte (!!) voegmiddel en behanglijm van mijn lijfje af te krabben (weg zorgvuldig opgebouwde bruine tintje).


Maar er is meer te vertellen.... ik moet jullie wat bekennen. Ik ben EINDELIJK overstag gegaan.
Voor wie mij niet zo heel goed kent; ik ben absoluut geen trendsetter. Ook eigenlijk geen volger en zelfs onder de achterblijvers kan ik eigenlijk niet geschaard worden. Ik loop, zeg maar, achter de achterblijvers aan - voor zover die dus 'lopen'. Als er een nieuwe modetrend is wacht ik eigenlijk net zo lang totdat ie weer uit de mode is voordat ik het ga 'proberen'. Dit heeft dan wel weer het vervelende gevolg dat er werkelijk in heel NL geen kledingstuk meer te vinden is van deze 'trend'. Maar nu heb ik mijn leven gebeterd! Ik heb, ja ja, Birkenstocks gekocht (voor deze zin moest ik zelfs even letterlijk op mijn schoenen kijken omdat ik niet eens weet hoe je dat precies schrijft) terwijl ze nog in de mode zijn. Nog steeds vind ik ze niet om aan te zien, maar omdat iedereen laaiend enthousiast is dat ze 'zo lekker zitten' en ik behoorlijke pijn aan zowat al mijn ledematen heb van het klussen, besloot ik om ook maar de sprong in het diepe te wagen. En het voelt goed, het voelt heerlijk! Niet zo zeer om met de mode mee te gaan, maar die schoenen natuurlijk!


Liefs Y.

"Ik heb zo'n zin..."

Tijdens onze vorige cycle had ik het genoegen om een MBTI workshop te mogen volgen. Vooraf vul je een flinke vragenlijst in (166 vragen) en hier komt een profielrapport uitrollen. En geloof me, dat rapport is 100x beter dan een horoscoop. Het vertelt je 'hoe' je bent. Als voorbeeld hieronder eerst een globale uitleg van de begrippen en vervolgens mijn 'profiel':

Het zal waarschijnlijk niemand verbazen dat de balans bij extravert vs introvert bij mij doorslaat naar extravert. Dat ik meer op mijn intuïtie vertrouw dan dat ik dingen waarneem met mijn zintuigen is iets dat mij dan weer niet verbaasd, net als het feit dat ik meer 'feeling' ben dan 'thinking' (wat dan soms weer voor hylarische of genante situaties kan zorgen - vraag maar aan Harold - maar juist heel handig in mijn vakgebied).

Maar voor wie mij beter kent is het geen geheim dat ik een geboren chaoot ben. Daarom zal het sommigen wel verbazen dat ik meer 'judging' (= gepland en gestructureerd) ben dan 'perceiving' ben (= zo de wind waait, waait mijn rokje). En in eerste instantie was ook ik wel verbaasd. Maar hieruit blijkt dat ik een onwijze ontwikkeling door heb gemaakt in de laaste jaren. Dacht ik vroeger dat het nooit meer 'goed zou komen' omdat ik altijd in 19 sloten tegelijk liep, nu kan ik niet meer zonder structuur en regelmaat. Mijn organizer is mijn aorta en mijn dag hangt aan elkaar van reminders, lijstjes en planningen. Ook heb ik een gedegen 'time-management' cursus mogen volgen, nl. Getting Things Done van David Allen, welke mij genoeg handvatten heeft gegeven om ook gepland en gestructureerd te blijven. Dus nu heeft Harold het (chaotische) stokje van mij overgenomen - hoewel ik hem nog steeds aan die cursus probeer te krijgen.

Voor veel van mijn vrienden staat gestructureerd zijn gelijk aan 'saai', voor mij staat het gelijk aan RUST! Door mijn wankele basis (steeds verhuizen, steeds weer wat nieuws) snakte ik naar Rust, Reinheid & Regelmaat! Toen ik onlangs op de radio het nieuwe nummer van Claudia de Breij hoorde wist ik: dit is wie ik ben geworden! Dit is wie ik ben!

IK HEB ZO'N ZIN IN SLEUR MET JOU!

Liefs Y.

Growing my potential

Het is weer de helft van het jaar. Voor veel bedrijven betekent dit dat de functioneringsgesprekken voor de deur staan. Vorige week was ik naar een congres over arbo- en personeelszaken waar ook dit onderwerp weer aan bod kwam. Uit de zaal bleek dat maar in weinig bedrijven de functionerings- en beoordelingsgesprekken echt leven onder de medewerkers. Vaak schiet een functioneringsgesprek erbij in en een beoordeligsgesprek is vaak een ondergeschoven kindje.

Bij Biogen Idec proberen we de medewerkers bewust te maken van het belang van een goed functionerings- en beoordelingsgesprek. En met goed bedoelen we niet het oordeel van de manager maar de voorbereiding van de zijde van de medewerker. Vooral het ontwikkelingsplan dat voortkomt uit zo'n gesprek staat hoog in het vaandel. Vaak hoor ik om me heen kreten als "Je werkt om te leven, je leeft niet om te werken" of "Werk is een noodzakelijk kwaad". Maar hier ben ik het grondig mee oneens. Een kleine rekensom leert dat we maar liefst een kwart van onze week besteden aan werk (23.8% bij een fulltime werkweek - 19% in mijn geval). Waarom zouden we onszelf dan niet het plezier gunnen van een leuke baan? Misschien stoot ik tegen wat scheentjes aan met deze bevindingen maar je bent toch echt zelf verantwoordelijk voor een leuke baan. Uiteraard is het momenteel een lastige tijd maar ook die gaat weer voorbij en dan hebben wij (werknemers) het toch echt voor het zeggen. Dankzij de vergrijzing en ontgroening hebben we straks een chronisch tekort aan goede werknemers. Hoe krijg je dàn de baan van je dromen? Door juist NU in jezelf te investeren en jezelf te blijven ontwikkelen. Op de volgende site kun je een test doen om erachter te komen of je leeft om te werken of werkt om te leven: http://www.werkenomteleven.nl/de-werken-om-te-leven-test

Ik mag mezelf dus gelukkig prijzen met een werkgever die niet vies is van investeren (in medewerkers welteverstaan). Ik heb al eens in een eerdere blog vertelt over de nieuwe opleiding die ik ga volgen (blog: kennis is macht). Ik ben superblij dat ik die opleiding mag gaan doen, zo blijf ik mezelf ontwikkelen en dus in mezelf investeren. Uiteraard heeft niet iedereen hier de middelen voor. Toch kun je ook al zelf veel doen om in 'geestelijke' beweging te blijven. Leen eens een goed boek in de bieb wat bijdraagt aan zelfontwikkeling. En nee, geen Dr. Phil geneuzel (no offense dr. Phil), maar echt iets met toegevoegde waarde aan jezelf.

Zelf ben ik een grote fan van het boek For Your Improvement (FYI). Hierin staan competenties omschreven die je bij jezelf kunt ontwikkelen en uiteraard staat het boek barstensvol tips over hoe je die kunt ontwikkelen. Wie het wil lenen roept maar, het staat in mijn boekenkast.

Goed, terug naar de functioneringsgesprekken die voor de deur staan. Om de 'midyears' (zoals wij ze in vakterm noemen) kracht bij de zetten heeft ons hoofdkantoor in Zwitserland iets ludieks bedacht. Vorig jaar kregen we een bakje met een boon erin (zie bovenstaande foto). Als je deze genoeg water gaf ontsproot er een plantje uit de boon. En als je het plantje dan weer goed verzorgde groeide hij steeds groter, en groter, en groter. Hier een mooi voorbeeld van mijn collega en goede vriend Anne die vorig jaar zijn plantje goed heeft verzorgd:

En daar zit 'm de vergelijking met de ontwikkeling van de medewerkers. Als je je ontwikkeling maar serieus genoeg neemt zie het onder je handen groeien, en groeien!

Dit jaar is er zelfs een leuke wedstrijd wie het grootste plantje kweekt. Termen als "Jouw potential wil niet erg hé" en "Kijk mijn potential es groeien" zijn hier aan de orde van de dag. Helaas loop ik weer es achter... hoewel al mijn collega's al weken geleden zijn begonnen met het 'verzorgen' van hun boon, ben ik deze week pas gestart (lang leve de huisperikelen). Maar ik weet zeker dat mijn boontje alle verwachtingen gaat overtreffen! Zoals je op de bovenste foto kunt zien is ie inmiddels ontkiemt en kijken de eerste blaadjes de wijde wereld in!

Yes, I've got potential!!

Liefs Y.

Full House

Of mijn 'preken' van de afgelopen weken 'nut' hebben gehad weet ik niet, maar we hadden het afgelopen weekend in ieder geval wel FULL HOUSE! Donderdag begon mijn weekend goed omdat ik wat ging eten bij mijn jongste broer. Het werd een erg gezellige avond met veel anekdotes. Ik was vooral onder de indruk van zijn verhalen uit Afghanistan waar hij inmiddels twee keer gedient heeft. Dat blijft toch iets wat voor ons ver weg is maar voor hen bittere realiteit. Respect voor alle strijdkrachten...!

Vrijdag heb ik stiekem wat rustiger aan gedaan, en dat gaf me dit weekend weer genoeg energie om er tegenaan te gaan. Vrijdag middag ben ik met mijn schone zusje en haar zusje lekker een terraslunch gaan pakken.

Aangezien ik toch in de stad was nam ik meteen een klein presentje mee voor één van onze buren aangezien ik een blauwe vlag uit had zien hangen en wist dat ze één dezer dagen moest bevallen. Daarna snel naar ons huis toe om het cadeautje even in te pakken en verder aan de slag te gaan. Toen ik aankwam bij de voordeur zag ik tot mijn verbazing mijn hoogzwangere buurvrouw nog gewoon van de supermarkt naar huis komen lopen. Met het schaamrood op mijn kaken (en gelukkig mijn helm nog op) glipte ik snel ons huis in. Na een klein uur durfde ik weer naar buiten en besloot ik toch nog eens goed naar de vlag te kijken. Ja er hing echt een blauwe (welliswaar Griekse) vlag buiten. 'O maar wacht even, da's op nummer 13 en zij wonen op nummer 11.... OEPS. Ik vond het al vreemd om een Griekse vlag op te hangen maar ja, wellicht bij gebrek aan een ooievaar. Nu staat het cadeautje dus braaf te wachten tot de nieuwe wereldburger zich aandient.

Verder heb ik vrijdag niet zo heel veel werk verzet maar meer een beetje in huis rondgehobbelt. Wel het keukenkozijn in de eerste laklaag gezet en daarna even gezellig met de buuf door de schutting heen staan kletsen. Voor ik het wist was het echt weer tijd om naar huis te gaan want 's avonds hadden we een feest van Boehringer Ingelheim (Harold zijn werk) waar we op tijd aanwezig wilden zijn. Het werd een erg gezellige avond. Ik heb een paar van Harold zijn collega's ontmoet (het waren welliswaar alle 250 zijn collega's, maar om iedereen nou een handje te schudden...) en we hebben erg gelachen. Leuk om te horen hoe Harold op het werk is en hoe anderen tegen hem aankijken. Het thema was: Nederpop en er waren dan ook verschillende optredens van o.a. CB Milton (wie? Ja die!) en Frank Bauer (nee geen spelfout, hoe ie echt heet weten we niet maar als je je bril niet op zou hebben - of gewoon blind zou zijn - zou je het verschil niet gemerkt hebben). Helaas konden we niet tot het einde blijven omdat we de volgende dag weer om kwart voor acht in Westzaan aanwezig moesten zijn. En zojuist hoorde ik dat we Xander de Buisonje (jammie) hebben gemist... BUMMER! Maar goed, you can't have it all!

De volgende dag weer hard aan de slag. De stucadoors kwamen om alles te stucen en eindelijk ziet ons huis er weer een beetje uit alsof je er ooit in kunt gaan wonen... Hier wat kiekjes van de stucwerkzaamheden (de laatste elf foto's zijn nieuw):

Verbouwing

Zondag stond uiteraard wederom in het teken van schilderen. We zijn bijna klaar met al het schilderwerk binnen en dan is buiten aan de beurt. Reinier heeft ons zaterdag geholpen met het schuren van de voorkant en als we er eenmaal in zitten dan moeten we daar ook aan geloven. Alles gaat volgens planning en ik had nooit gedacht dat het allemaal zo gladjes zou verlopen. Ik weet het, ik mag nog niet te vroeg juichen omdat de keuken nog niet staat... maar toch, ik juich nu alvast om alle reeds behaalde doelen: "Celebrate your successes"

De planning voor de komende weken is strak maar haalbaar:

• Deze week (in de avonden) willen we proberen om zoveel mogelijk kleine klusjes nog te doen (restant binnenschilderwerk etc).
• Volgend weekend gaat Harold de tegelvloer in de keuken leggen en gaan Toos en ik een start maken met de GROTE schoonmaak.
• 2 juli wordt de keuken afgeleverd en 3 juli wordt ie geplaatst (SPANNEND!!)
• het weekend van 4 juli gaat Harold een begin maken met de zolder en zullen Toos en ik de keuken in gaan ruimen (en alles af gaan wassen)
• In week 28 (6-10 juli) zal alles worden gespachtelputzt
• En tenslotte zal in het weekend van 11 juli de houten vloer worden gelegd.
• En daarna heb ik VAKANTIE en kan ik lekker ons huisje in gaan richten want dan wonen we er!

Kortom, het einde is nu echt in zicht! En de housewarming kan gepland worden!! Komen jullie ook?

Liefs Y.

En wie er voor mijn voeten loopt...

Ik ben op oorlogspad de laatste dagen, of misschien wel de laatste week. Of het nu komt door de veranderingen of door de moeheid van het klussen maar mijn humeur wordt met de dag slechter. Vandaag moest Harold het ontgelden toen ik thuis kwam terwijl hij juist zo lief had gekookt en helemaal niets verkeerd had gedaan. Maar ja, hij was - zoals ze dat noemen - een easy target. Hij staat dichtbij, ik kan bij hem mezelf zijn en hij was de eerste die ik zag toen ik thuiskwam...

Ik hoef niet lang over na te denken over de oorzaak van mijn irritatie. Daar was ik al snel achter. Ik ben namelijk nogal teleurgesteld in sommige mensen om mij heen en dan in het bijzonder in sommige leden van mijn familie. Net nu er voor mij een belangrijke tijd is aangebroken blijft het erg stil aan de spreekwoordelijke overkant. En dit vormt juist nu een enorm contrast met Harold zijn familie. Zijn moeder staat dag in dag uit te klussen in ons huissie. Zijn zwager is er ieder weekend om ons te helpen en zijn zus, hoewel ze ons niet kan helpen omdat ze met de kids zit, belt bijna iedere dag om te vragen hoe het gaat en komt eens per week ongeveer even kijken wat de vorderingen zijn. Het gaat me er echt niet om dat ze ons moeten komen helpen. Nee, waarschijnlijk loop je elkaar juist alleen maar in de weg en daarnaast hébben ze ons ook wel geholpen, vooral met verhuizen. Maar het gaat me er meer om de interesse die volledig ontbreekt. In eerste instantie dacht ik dat het 'nog wel zou komen' maar hoe dichter bij het eindresultaat komen, hoe meer ik daaraan twijfel. Maar geloof me maar dat sommige van hen vooraan staan als het gaat om een feestje of een BBQ en dat stoort me gewoon!

Niet dat we bij ons in de familie gewoonlijk de deur plat lopen bij elkaar maar nu lijkt het voor mij wel een beetje onder een vergrootglas te liggen. Natuurlijk is een groot deel ook wel te wijten aan mijn verwachtingen. Zelf probeer ik altijd zo attent mogelijk te zijn en veel tijd en energie in de mensen om mij heen te steken. En nu vraag ik me hardop af of ik dat eigenlijk wel terug mag verwachten? Al zo vaak heb ik aangegeven dat ik veel prijs zou stellen op een beetje meer aandacht, en daarna leek het heel even wat beter te gaan om vervolgens weer als een pudding in te storten. Daarom zal ik ook kritisch naar mezelf moeten kijken; als ik tenslotte wil dat er iets veranderd zal ik bij mezelf moeten beginnen. Sinds mijn 'sabatical' leer ik ieder jaar weer bij over dit soort situaties. Ik heb sindsdien al heel wat mensen uit mijn omgeving 'verwijderd'. Gewoon omdat het me geen energie meer opleverde. Natuurlijk kan ik dit niet doen met mijn familie en dat wil ik ook niet. Maar ik kan er wel voor kiezen om minder betrokken te zijn zodat het me ook minder raakt. Eigenlijk zou ik willen worden als mijn broer; gewoon doen wat IK wil en alleen aanwezig zijn als het ook echt moet. Hoewel ik niet weet of dit echt bij me past (ik ben nu eenmaal van nature erg betrokken) is het wel het proberen waard. Het kan me heel wat teleurstelling en energie besparen. En die energie.... die kan ik dan weer investeren in de personen om mij heen die mij ook de moeite waard vinden!

Liefs Y.

"Pherhaps Love"

Het liedje uit de slide show is voor mij een bijzondere. Mijn pleegvader heeft het ooit aan me laten horen. En ik weet niet precies waarom maar dat heeft indruk op me gemaakt. Ik kan me niet zo goed meer herinneren wat hij voor reden opgaf maar ik weet wel dat ik het liedje nooit meer ben vergeten. De tekst is in veel situaties van toepassing maar laatst keek ik naar Harold en 'viel' het liedje op z'n plaats. Eerst wil ik de tekst even met jullie delen, daarna zal ik uitleggen waarom ik het zo'n ontzettend mooi liedje vind:

"Perhaps love is like a resting place
A shelter from the storm
It exists to give you comfort
It is there to keep you warm
And in those times of trouble
When you are most alone
The memory of love will bring you home

Perhaps love is like a window
Perhaps an open door
It invites you to come closer
It wants to show you more
And even if you lose yourself
And don`t know what to do
The memory of love will see you through

Oh, love to some is like a cloud
To some as strong as steel
For some a way of living
For some a way to feel
And some say love is holding on
And some say letting go
And some say love is everything
And some say they don`t know

Perhaps love is like the ocean
Full of conflict, full of pain
Like a fire when it`s cold outside
Or thunder when it rains
If I should live forever
And all my dreams come true
My memories of love will be of you"

Ik denk dat er geen lied is (maar goed, ik moet nog veel muziek luisteren) dat beter weergeeft waar liefde om draait. Liefde is niet te omvatten in één zin. Liefde heeft zoveel verschillende kanten. Vaak denken we bij liefde alleen aan de verliefde momenten, die koesteren we - wat op zich niet verkeerd is. Maar ruzie kan soms ook liefde zijn, liefde waarin je bang bent om elkaar kwijt te raken of liefde om grenzen te verkennen. Liefde is ook de ander willen behoeden om fouten te maken. Soms kun je zoveel van iemand houden dat het pijn doet... of kan het je in de war brengen omdat je verstand soms een ander signaal afgeeft.

Hoe dan ook, liefde betekent voor iedereen iets anders. Voor mij geeft de slideshow heel mooi weer wat liefde is. Als ik naar de vele foto's kijk gemaakt in de afgelopen 3 jaar dan zie ik wat liefde voor mij is: veel lol hebben, veel dingen samen doen, maatjes zijn, samen nieuwe uitdagingen aangaan. Maar ook; samen lui zijn, samen dagenlang in bed doorbrengen, lekker kunnen mopperen over van alles en nog wat en vooral jezelf kunnen zijn. Ook op dit moment; naast me ligt Harold vredig naar Top Gear te kijken en maakt mijn hart een sprongetje; dat is mijn man, mijn Liefde!!

Liefs Y.

"Twee voor de prijs van één"

Vandaag was al een betere dag van gisteren. Hoewel ik nog wel wat sjaggie was, ben ik toch een stuk verder gekomen met het bijwerken van mijn mail, post en to do lijstje. Ondanks dit moet ik nog wel morgen vroeg uit de veertjes want het is weer tijd voor de salarisadmin die ik morgen vóór 10uur af moet hebben. Maar daarentegen is het morgen ook weer mijn laatste werkdag voor deze week. Dit weekend mag ik weer lekker meeklussen aan ons huissie. Vrijdag is mijn paps ook jarig en dus gaan we zaterdagavond ook op verjaardagsvisite. Soms moeten we ons gevoelsmatig in 10-en splitsen om alles te kunnen blijven doen. Helaas moeten we ook veel verjaardagen en andere sociale dingen overslaan om onszelf niet voorbij te lopen. Er zijn mensen die zeggen: "Kun je voor die ene verjaardag/dat ene feestje niet vrij nemen" maar ja, het blijft er natuurlijk niet bij één. Dus als we gesetteld zijn maar een inhaalslag maken want we missen het ook wel hoor!

Naast alle werkperikelen vandaag mocht ik ook een kijkje nemen in ons nieuwe werkpand. Want naast onze privé verhuizing gaan we ook met het werk naar een andere locatie. Gelukkig niet ver bij de huidige locatie vandaan maar toch ver genoeg voor een flinke verbetering. Nu zitten we op een industrieterrein in the middle of nowhere. Aangezien we ook nog zowat op de snelweg zitten is naar buiten gaan voor een wandeling niet echt een optie. We gaan verhuizen naar een pand in een villawijk in Badhoevedorp. Daarnaast is in de buurt een winkelcentrum wat weer handig is als je wat boodschapjes moet halen. Ook binnen wordt het een hele verbetering. Er is goed nagedacht over de kleurencombinaties en het wordt dan ook best hip. Onze afdeling krijgt een knalrode tint. In eerste instantie was ik er wat bang voor maar nu ik het heb gezien is het eigenlijk best mooi. En wat vooral leuk is, is het feit dat mijn nieuwe kantoor een stuk groter is!! Kan ik het met nog meer zooi vullen... GEZELLIG!!

Hieronder een snapshot van de buitenkant van het gebouw:

Goed, na deze drukke dag is het tijd voor mijn schoonheidsslaapje. Dan ga ik alvast in mijn dromen zowel ons nieuwe huis als mijn nieuwe kantoor inrichten.

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

Liefs Y.

Doornroosje

Okay, ik geef het toe. Zonder aarzelen, zonder er omheen te draaien... ik kom er eerlijk voor uit. Ik ben een uitslaper, 'the lazy kind'. Ik ben dol op regenachtige zondagen. Van die zondagen dat je gewoon je bed niet uit hoeft te komen en niemand daar raar van staat te kijken. Ik hou ervan om samen met mijn lief alle DVD's uit de kast te kijken en tussendoor af en toe een hazeslaapje te doen. Mijn lief op zijn beurt houdt van de zondagshapjes die ik dan maak. Dit zijn lekkere hapjes die 'o zo verkeerd zijn maar ook 'o zo lekker en vandaar alleen op zondag door ons gegeten worden (denk aan zelfgebakken taart / appelflappen of ander lekkers). Dit zijn de zondagen waar ik naar uitkijk!

Helaas zijn deze zondagen op dit moment een ver-van-mijn-bed-show. En zijn het nog heel veel gebroken nachtjes slapen voordat we zover zijn. Ja, lieve mensen, jullie lezen het goed... dit is mijn eerste klaagzang. Na al het positieve van de laatste weken wil ik nu even klagen. Gewoon even oerhollands, ongegeneerd zeiken!

Door de familiecrisis van vorige week (waar ik hier verder niets over wil vertellen) ben ik een klein beetje 'van de leg'. Gewoon even mijn draai kwijt, zeg maar. Ik slaap slecht en heb daardoor overdag de energie even niet om 'leuk mee te doen'. Op mijn werk vind ik wel enigszins de rust om in ieder geval wat werk af te maken maar bij thuiskomst loop ik toch weer op mijn tenen. Niet door mijn schoonmoeder hoor, maar gewoon het feit dat ik niet op vertrouwt territorium ben. Het feit dat ik niet gewoon kan doen wat ik wil zonder na te denken of het 'verantwoord' is om te doen (een koekje uit de trommel pakken, douchen op een onchristelijke tijd en bijvoorbeeld gewoon effe lekker lang uitslapen). Mijn dag ziet er ongeveer alsvolgt uit: 's ochtends vroeg op (althans een poging) om vroeg op het werk te kunnen zijn (wat voelt als midden in de nacht). Als ik namelijk mijn lunch oversla (ik weet het - heel onverstandig) kan ik namelijk ook weer lekker op tijd naar huis. Dan eerst nog even, indien nodig, boodschapjes halen (helaas veel te vaak want ik vergeet de laatste tijd steeds meer) en dan rap achteraan sluiten in de file om op tijd 'thuis' te zijn om te gaan koken. Na het koken probeer ik wat aan sport te doen en ligt er nog een berg strijk op mij te wachten. Dit laatste is vooral aan mijzelf te wijten; die heb ik gewoon nooit afgemaakt voor de verhuizing maar slechts overgeheveld van het ene naar het andere adres.

Maar ja, zoals een collega laatst zei: "klagen mag niet want het is een luxe probleem". En daar heeft ze ook geheel gelijk ik. Er gaat tenslotte ook niets drastisch mis met ons huis en mijn liefje en zijn mams staan dag in dag uit (momenteel met hulp van Shanna) te bikkelen om het huis zo mooi mogelijk te maken. En ik mag me vanaf vrijdag weer bij hen voegen (JIPPIE!!).... maar nu wil ik eerst :

SLAPEN

Liefs Y.

De Zingende Zaag

Dit weekend stond wederom in het teken van klussen. Door alle feestdagen ben ik enigszins mijn klu(t)s kwijt en zo kon het dat ik vrijdagavond een beetje verrast was toen Jurracine mij belde dat ze er al bijna waren ('oeps, het is nu al vrijdagavond ipv donderdag en ik sta nog te koken'). Vlug iedereen een maaltijd onder de neus geschoven (ja ja ik heb corvee, geheel vrijwillig, de komende twee weken) om vervolgens Jurracine en Cyril te vergezellen bij een 'rondje Zaanstad'.
Ooit (lees: zeven jaar geleden) vertrok ik hier luidkeels schreeuwend: "En hier kom ik NOOIT meer terug!!". Helaas moet ik toegeven dat de liefde nu sterker is dan dat gevoel destijds. Gek genoeg ben ik de laatste tijd mijn 'roots' pas echt gaan waarderen. Aangezien ze wat chinees hadden gehaald (nee, dit zei niets over mijn kookkunst) besloten we dit in 'de polder' op te eten. Voor wie niet weet wat 'de polder' is, zo wordt in de volksmond het wandelgebied genoemd aan de rand van Koog aan de Zaan West. Vervolgens zijn we, hoe kan het ook anders, naar de Zaanse Schans gegaan. Hoewel alle molens en winkeltjes waren gesloten, was er toch nog genoeg te zien.

Bezoek Jurracine en Cyril 29 mei 09

Het was leuk om 'mijn omgeving' eens te bekijken door de ogen van een ander. En eigenlijk ben ik zelfs wel trots! Vooral toen mijn vriendinnetje vol lof was over ons huisje en de omgeving waarin het staat. Nadat we ons eerste housewarmingcadeau in ontvangst hadden genomen en ze uit hadden gezwaaid was het tijd om naar bed te gaan want de volgende ochtend was het weer vroeg op!

Zaterdag stond in het teken van schuren, schuren en nog eens schuren. De trappen, de kozijnen beneden, de deurposten. Maar nu is toch echt alles binnen geschuurd. Als al het stof wat gedaald is, is het tijd voor de grote schoonmaak en kunnen we daarna alles weer een beetje leefbaar/toonbaar gaan maken.
Maandag wilde ik graag een klusje buiten doen en dat heb ik geweten. Ik heb de hele dag het puin in de tuin uit staan zoeken. Ieder stukje heb ik wel door mijn handen gehad om te kijken of we het in de open haard kunnen gebruiken of niet. Alles wat bruikbaar was heb ik verzaagt en verder alles een beetje gesorteerd zodat het overige puin uit het huis nog in de tuin geplaatst kon worden. Voor de grap even een paar cijfertjes van dit weekend:

We hebben:
- ca. 350 dakpannen van de zolder naar de tuin gesleept
- ruim 100 kilo aan gipsplaten (puin) uitgebroken en naar de tuin gesleurd
- ca. 1500 nietjes uit de vloerbalken getrokken
- 42 stucplaten opgehaald
- 15 gipsplaten naar binnen getild
- 10 rollen Rockwool in het plafond gestopt
- waarschijnlijk genoeg hout gezaagd voor de komende 365 winters

En zo ziet dat er op een foto uit:

From Verbouwing

From Verbouwing

From Verbouwing

From Verbouwing

En dit is dan het lichamelijke resultaat van een dagje ploeteren in de felle zon met veel te weinig zonnebrandcrème op:

From Verbouwing

Na een hele dag klussen is er niets lekkerder dan een goede wandeling naar het huis van Toos (Harold zijn moeder). Aangezien het me aan tijd ontbreekt om actief met sport bezig te zijn loop ik aan het einde van de (klus)dag zo'n twee-en-een-half a drie km van Westzaan naar Koog aan de Zaan. Naast het feit dat het een heerlijk stukje ontspanning is (uiteraard wel met mijn Ipod op en luidkeels meezingend met de Dixie Chicks) geniet ik iedere dag weer van het uitzicht over het westzijderveld. Het zien van de ondergaande zon op die plek is iedere dag weer anders en even bijzonder. Gisterenavond heb ik, tijdens mijn wandeltochtje even omhoog gekeken en om een kleine gust gevraagd. "Mag ik alstublieft over 30 nog steeds genieten van al deze dingen. Mag ik dan nog steeds ieder grassprietje zien en iedere zonnestraal waarderen." We zijn tenslotte al genoeg bezig met de 'zorgen voor morgen', laat me maar gewoon genieten van een uitzicht als deze:

Liefs Y.

Vol trots

Naast onze klusperikelen is er natuurlijk ook nog het 'gewone' werk waaraan ik deze week weer ben begonnen. Het viel even zwaar om de 130 mailtjes uit mijn inbox te verwerken en een goede actielijst te maken, maar ik ben een heel eind. Tussen alle bedrijven door kregen we vanmorgen goed nieuws; Biogen Idec is voorpagina nieuws in het Algemeen Dagblad vandaag (in de goede zin van het woord). Eén van de twee medicijnen die ons bedrijf ontwikkelt is positief in het nieuws gekomen door de grote vooruitgang die patiënten boekten. Dit wilde in natuurlijk graag met jullie delen. Onderstaand de twee artikelen die vandaag in het Algemeen Dagblad zijn verschenen.

Liefs Y.

From Biogen Idec

From Biogen Idec

Van knutselsmurf naar Berta de Bouwer

From verhuiskaart

Wauw, wat zijn de afgelopen weken snel gegaan. Maar wat hebben we al een hoop gedaan! Hoog tijd dus voor een update. Aangezien we bij mijn schoonmams verblijven en de verbouwing lichamelijk best uitputtend is, had ik simpelweg niet eerder de puf om eerder een blogje te posten.

Laat ik eerst even beginnen met een pre-verbouwingsupdate. Door alle voorbereidingen heb ik al een tijd geen foto's meer geplaatst en heb ik zelfs niet vertelt dat Harold en ik alweer 3 jaar samen zijn. Om dit te vieren heb ik Harold verrast met een romantische tandemtour van 5 uur door Amsterdam. Van Harold kreeg ik een setje gouden oorbellen die bij mijn ketting - die ik voor mijn verjaardag had gehad- passsen. Hierbij een kleine foto impressie van de dag.

Fietstocht

Wil je zelf ook zo'n tour boeken kijk dan even op http://www.regeltmaart.nl/ onder het kopje 'paradepaardjes', zeker een aanrader!

Ook zijn we onlangs op kraamvisite geweest bij Robert en Ana. De geboorte van hun drieling was erg turbulent omdat één kindje het helaas niet heeft gehaald. Maar ze zijn zielsgelukkig met de andere twee wondertjes die hun gezinnetje compleet hebben gemaakt. We waren dan ook supertrots dat we een hele middag met ze hebben mogen knuffelen:

Kraambezoek Roana en Joshua

Maar goed, terug naar de verbouwing. Sommige van jullie hebben onze verhuiskaart per post mogen ontvangen. In mijn ogen geeft de kaart perfect weer hoe we ons met onze nieuwe woning voelen. Voor degene die geen kaart hebben gekregen, het plaatje bovenaan deze blog is van onze verhuiskaart, het gedichtje stond achterop. We hebben veel leuke reacties gekregen en (nog leuker) ook al veel kaarten die ik mooi op het raam in de woonkamer heb gehangen. Als ik het even niet meer zie zitten en de verf en thinner mijn vrolijke hersencellen enigsinds hebben aangetast kijk ik naar de vele kaarten en vrolijk ik meteen weer op.

We zijn ontzettend warm en welkom ontvangen in onze buurt. Van onze directe buren (Laurence & Romana) hebben we een ontzettende mooie bos bloemen gehad waardoor het huis meteen een stukje 'thuis' werd. De andere buren uit de straat kwamen zich één voor één voorstellen als we in en om het huis aan het klussen waren. Stuk voor stuk vertelden ze hoe gezellig de buurt is en vooral ook hoe veilig. We hebben echt een goede keuze gemaakt! De eerste dag dat het huis echt van 'ons' was lag er een briefje in de bus met een uitnodiging voor het buurtfeest op 23 mei. We hebben ons natuurlijk meteen aangemeld en het was een groot succes. Het was tot in de puntjes georganiseerd door studenten van het CIOS en het was er erg gezellig. Zo hebben we nog meer buren kunnen ontmoeten en werd het ons meteen duidelijk dat de buurt een gezellige mix is van jonge en oudere gezinnen. Vooral ons (nieuwe en erg schattige) buurjongentje Ryan stal de show. Met zijn 1 1/2 jaar weet hij zijn charmes goed te gebruiken. Ik heb hem in ieder geval al in mijn hart gesloten. Ik heb geprobeerd om wat foto's te maken van het buurtfeest (zie onderstaand) maar veel zijn helaas niet helemaal scherp (lang leve de GSM camera).

Buurtfeest

Wat het huis zelf betreft, we mogen niet klagen! De tegenslagen zijn minimaal (wat verkeerde verf dankzij de GAMMA) en de vorderingen maximaal. De middelste verdieping is klaar. Onze spullen zijn zelfs al verhuisd en opgeslagen in één van de kamers. De muur van de woonkamer naar de keuken is uitgebroken en de electricien en de loodgieter hebben de leidingen omgelegd zodat onze nieuwe keuken kan komen. Gisteren en eergisteren zijn de dakkapellen gezet (in twee ochtendjes !!!) en zijn we begonnen aan het schuren van de kozijnen beneden. Ik (zei de gek) heb een begin gemaakt aan het 'uitjekkeren' van de tegelvloer in de keuken en vanavond hoop ik dat klusje ook geklaard te hebben.

We hebben ontzettend veel hulp gehad uit alle hoeken! Harold zijn mams staat dag in dag uit te klussen en is (ondanks haar hernia) met geen 10 knuppels uit ons huis weg te slaan. Harold zijn zwager is ook een grote hulp en geeft al zijn vrije dagen op om ons te helpen. Verder hebben we heel wat handige handjes gehad die kwamen helpen... bedankt hiervoor!! Maar... we zijn er nog lang niet. Na alles af te hebben gebroken gaan we nu alles opbouwen. Harold is vanaf 1 juni 2 weken vrij en ik hoop de derde week van juni nog een weekje te kunnen investeren in het huis. Eind juni moet de vloer er in liggen en komt de keuken. Ook moet er in de tussentijd gestuct worden en komt er (waarschijnlijk) een nieuw plafond in waar Erkan ons bij gaat helpen - waar we hem meer dan dankbaar voor zijn. Daarna gaan we beginnen aan ons torenkamertje op de tweede verdieping en WAUW wat is daar al een ruimte ontstaan. Hier nog een kleine impressie van alle verbouwingsperikelen:

Verbouwing

Kortom, een project om trots op te zijn. We liggen goed op schema en vinden elkaar nog steeds lief! Ik denk dat het een heel mooi resultaat gaat worden!

Liefs Y.

Back to business

Wauw, de tijd vlieg! Het is alweer ruim een maand geleden sinds mijn laatste blogje. In de tussentijd heb ik wel 1001 ideeën gehad voor een stukje maar het ontbrak me gewoon simpelweg aan tijd om het te posten.

But I’m back!! Alle voorbereidingen zijn op de rit (we blijken een ‘iron-team’) en over een week ontvangen we dan eindelijk die felbegeerde sleutel. Op dit moment leven we vanuit dozen en weekendtassen, hoewel nog wel in ons eigen huis, en is alleen de keuken nog niet ingepakt. Alles is dus klaar om 8 mei die overall (of iets wat er voor door moet gaan) aan te trekken en de handen uit de mouwen te steken.
Stiekem hebben we wel al wat leuke spulletjes gekocht voor het nieuwe huis. Daar zijn die dagen, zoals tweede paasdag, echt uitermate voor geschikt (ik ben me er terdege van bewust hoe burgerlijk dat is – don’t remind me). Zo hebben we onlangs ontzettend mooie klok van bijna een meter doorsnee (zie foto) gekocht en zijn we sinds maandag de trotse eigenaar van een mooie kast voor in de slaapkamer (ook zie foto)

De slaapkamer wordt ons speciale project. Op dit moment is onze slaapkamer vooral een favoriete verzamelplek van schoon wasgoed, al dan niet gestreken en opgevouwen. Niet echt romantisch wanneer je eerst ’s avonds je halve kledingkast van je bed af moet sjouwen. Alle andere (reeds uitgeprobeerde) opties te spijt besloot ik bij het volgende huis het roer rigoreus om te gooien (na lang discusseren is ook Harold het hier mee eens). Niets van kleding meer in de slaapkamer, zelfs geen lade voor sokken of ondergoed! Alleen twee haakjes waar we onze ochtendjassen aan op kunnen hangen.

Als we dan uit bed stappen hoeven we alleen maar die ochtendjas aan te trekken en staat ons op de eerste verdieping (de slaapkamer is op zolder) een volledige kastenwand met daarin al onze kleding te wachten. Bijkomend voordeel is dat ik niet meer wakker wordt wanneer Harold eerder weg moet dan ik en nog iets van kleding nodig heeft (hihi).

Nu hoor ik je denken: “Waarom heb je dan een kast gekocht??” Ik snap de verwarring, ik zal nog wat meer uitleg geven:

Samengevat moet onze slaapkamer dus echt een romantisch nestje worden. Met de twee dakkapellen hopen we in ieder geval de (optische) ruimte flink te vergroten. Verder zal het thema ‘strand’ worden. Niet dat ik een paar kuub zand op zolder laat storten maar de uitstraling moet net als een strandhuisje worden; vooral wit. Wat hier niet in thuishoort (vind ik) is een log bakbeest van een TV (wat weer een een absolute MUST is volgens Harold - DILEMMA!) dus hier moest een oplossing voor komen. En hier, lieve mensen, hebben we dus een kast voor gekocht. Beetje raar, ik weet het, maar wel een prima compromis!

Maar goed, genoeg op de zaken vooruit gelopen. Er moet natuurlijk eerst nog veel, heel veel, gebeuren. Voor zover we een planning hebben, is dit onze planning:

Laurence en Romana; dan kunnen jullie je oordopjes hier op aanpassen ;-)

8 mei: sleuteloverdracht
8-17 mei: slopen / eerste verdieping in orde maken
18-24 mei: uitbreken keukenmuur en plaatsen constructie
24 mei: verhuizen naar Toos (moeder van Harold)
25-26 mei: plaatsen dakkapellen zolder
1 juni-28 juni: klussen, klussen, klussen en nog eens klussen
29 juni plaatsing keuken
1 augustus: verhuizen naar Westzaan

Phoeh, ik word nu al moe als ik naar deze planning kijk. Toch vertrouw ik er op dat alles goed gaat komen. We hebben alles heel ruim gepland en zoals Willem zei: ”een huis kopen moet vooral leuk zijn”. Dus ik geloof dat het echt helemaal goed gaat komen!

Liefs, de superrrrr klussers!