"Run Forrest"...

... dat was Harold zijn eerste opmerking toen hij vanavond thuiskwam en mijn nieuwe, door het ziekenhuis aangemeten, tijdelijke outfit (nieuwe gips en brace) zag. En ik moet hem gelijk geven, ik ben momenteel ook best een bezienswaardigheid. Zelf ben ik erg blij met mijn 'nieuwe outfit'. Niet alleen omdat het gips roze is (mama zou trots op mij zijn geweest), maar vooral omdat ik weer een stukje bewegingsvrijheid terug heb. Ik kan voorzichtig weer wat stukjes lopen en een beker vasthouden zonder te morsen. Wat er precies met mijn knie aan de hand is, is nog niet duidelijk. Hij is in ieder geval niet gebroken, maar een MRI moet meer duidelijkheid geven.
Vandaag waagde ik me, na het twee uur durende bezoek aan het ziekenhuis, voor mijn eerste uitstapje naar het winkelcentrum hier in de buurt. De afstand is hemelsbreed nog geen 500 meter, maar ik was toch een half uur onderweg om er te komen (om er vervolgens achter te komen dat de bieb - waar ik voor heen ging - op maandag gesloten was). Toen ik stapje voor stapje die kant op liep voelde ik hoe IEDEREEN me aanstaarde. Niemand zei wat, maar hun gezichtsuitdrukking sprak boekdelen. Blijkbaar vonden ze me erg zielig, terwijl ik mezelf meer 'bijzonder' vind op tijdelijke basis (zo zou mama dat omschrijven). Er was zelf een man die vroeg of ik even door wilde lopen. Uiteraard had hij niet gezien dat ik enigszins beperkt was, het is hem vergeven. Ook was er een man die vroeg of het 'echt of nep was'. Later ontdekte ik dat hij dacht dat ik bij een filmploeg hoorde die in de wijk aan het filmen was.

Ook heb ik vanavond meerdere keren de term "Bionic Woman" voorbij horen komen. Hier moest ik wel hartelijk om lachen. Een vriend/buurman heeft mij zelfs op film opgenomen. Zelf kan ik er allemaal ook echt de humor van inzien. De pijn valt erg mee en is soms zelfs helemaal afwezig en geduld is te leren. Ik ben vooral dankbaar voor al die dagen in het jaar dat ik wel gezond ben. Daarnaast ben ik erg blij dat het hierbij gebleven is. Het is een cliché, maar het had allemaal erger af kunnen lopen. En wat ons huis betreft; de les die ik hier heb geleerd is dat niets zich laat plannen. Zoals Gerlieke briljant opmerkte is dit een ultieme les in loslaten, en dat gaat mij verdomd goed af al zeg ik het zelf. En ik ben en blijf een rasoptimist.

Vanuit het diepst van mijn hart wil ik jullie ontzettend bedanken voor alle lieve berichtjes, telefoontjes en opbeurende woorden. Het is fijn om te weten dat er zoveel mensen zijn die met je meeleven. Ik ben een gezegend mens.

Liefs Y.

PS. Met dank aan Harold die met alle geduld van de wereld deze blog voor mij heeft uitgetypt.
Zowieso is het een engel, dat blijkt wel uit zijn engelengeduld de laatste dagen.

Regelrechte ramp

Vergeet de verbouwingsstress, vergeet alle spanning rondom het huis. Vlak voor de finish ben ik gestrand... Twee dagen voordat we eindelijk, na twee maanden non-stop verbouwen, lig ik languit in bed met mijn been omhoog en met beide armpjes in het gips. Door de regen ben ik gisteren uitgegleden met de brommer en nogal ongelukkig terecht gekomen. Door de houding waarin ik op de stoep lag moest ik blijven liggen tot ik was onderzocht op rug- en nekletsel door de ambulancebroeders. Uit voorzorg werd ik meegenomen en mocht ik niet bewegen tot in het ziekenhuis. Daar aangekomen bleek na de foto's dat ik mijn linkerpols en rechter middenhandsbeentje had gebroken. Door de adrenaline die nog steeds door mijn lijf gierde voelde ik nog weinig pijn. Daardoor merkte ik niet echt dat ik ook veel last van mijn knie had. Ook kon ik op dat moment nog wel erg om de situatie lachen (zie foto) vooral omdat het zo bizar was. Eenmaal bij mijn schoonmoeder thuis gekomen (waar we sinds de verbouwing verblijven) begon langzaam door te dringen hoe afhankelijk ik de komende weken zal zijn (zelfs naar de WC gaan kan ik niet alleen). Ook kwam lagzaam de pijn opzetten. Vooral mijn knie zorgde ervoor dat ik bij iedere bewegin door de grond ging van de pijn. En als ik probeerde te lopen zakte ik er steeds doorheen. 's Middags toch maar de dokter gebeld om ernaar te kijken en hij vreest het ergste: een fikse beschadiging aan mijn band en/of meniscus. Hij heeft een afspraak voor me gemaakt bij een orthopeed voor maandagochtend. Tot die tijd stil blijven liggen en mijn knie koelen, vooral het eerste is een regelrechte straf voor mij.

Ik ben gisteren overstelpt door telefoontjes en lieve berichtjes, dank jullie wel hiervoor.. het verzacht de pijn een heel klein beetje. Het zal hier een stukje stiller worden vanaf deze kant, alleen dit stukje typen kostte me twee uur en al mijn energie.

Liefs Y.

Dat kan ik best zelluf!

Eergisteravond lagen Harold en ik nog even de dag door te nemen voordat we gingen slapen. Tegelijkertijd moesten we denken aan al het werk dat al verzet is in ons huis met hulp van de mensen om ons heen. De afgelopen twee maanden zijn voorbij gevlogen maar we zouden er niet aan moeten denken dat ze nog voor ons lagen. Hoewel we (bijna) zonder kleerscheuren door de verbouwing heen zijn gekomen was het uiteraard ook wel erg vermoeiend. Momenteel kan ik dan ook geen verfkwast meer zien! Er zijn nog wat kleine dingen die geschilderd moeten worden (trapleuning bijvoorbeeld), maar die laat ik even voor wat het is. Die algemene klusjes was ik deze week dan ook meer dan zat. Harold deed al het 'mannenwerk' en ik stond gefrustreerd met een kwast in mijn hand (dat werden leuke taferelen). Dus besloot ik het roer om te gooien. In plaats van te wachten tot Harold tijd had om 's avonds de pas gelegde tegelvloer te voegen, ben ik gisteren zelf aan de slag gegaan onder het motto: Dat kan ik best zelluf! En, zo bleek, dat kon ik ook! Ik ben vergeten er een foto van te maken (ja, echt!!) maar de tegelvoer ligt er netjes, en dus gevoegd, bij zodat de keukenmonteur vandaag de keuken kan plaatsen.


Nog helemaal in mijn nopjes door deze overwinning op mijzelf sjeesde ik naar de kwantum om een mooi behangetje uit te zoeken voor op onze inbouwkastenwand (leuk woord voor galgje). En hierboven zien jullie dan het resultaat waar ik, zo mogelijk, nog trotser op ben dan het voegwerk.
Het is nog niet af, ik wil nog afwerklatjes op de randjes plaatsen tegen het scheuren en de mooie, door Harold uitgezochte, deurknopjes moeten er nog op... maar het resultaat mag er nu al zijn!
Het was dus een productief dagje gisteren, al zat ik om 23uur wel een half uur onder de douche met schuurmiddel om al het zwarte (!!) voegmiddel en behanglijm van mijn lijfje af te krabben (weg zorgvuldig opgebouwde bruine tintje).


Maar er is meer te vertellen.... ik moet jullie wat bekennen. Ik ben EINDELIJK overstag gegaan.
Voor wie mij niet zo heel goed kent; ik ben absoluut geen trendsetter. Ook eigenlijk geen volger en zelfs onder de achterblijvers kan ik eigenlijk niet geschaard worden. Ik loop, zeg maar, achter de achterblijvers aan - voor zover die dus 'lopen'. Als er een nieuwe modetrend is wacht ik eigenlijk net zo lang totdat ie weer uit de mode is voordat ik het ga 'proberen'. Dit heeft dan wel weer het vervelende gevolg dat er werkelijk in heel NL geen kledingstuk meer te vinden is van deze 'trend'. Maar nu heb ik mijn leven gebeterd! Ik heb, ja ja, Birkenstocks gekocht (voor deze zin moest ik zelfs even letterlijk op mijn schoenen kijken omdat ik niet eens weet hoe je dat precies schrijft) terwijl ze nog in de mode zijn. Nog steeds vind ik ze niet om aan te zien, maar omdat iedereen laaiend enthousiast is dat ze 'zo lekker zitten' en ik behoorlijke pijn aan zowat al mijn ledematen heb van het klussen, besloot ik om ook maar de sprong in het diepe te wagen. En het voelt goed, het voelt heerlijk! Niet zo zeer om met de mode mee te gaan, maar die schoenen natuurlijk!


Liefs Y.

"Ik heb zo'n zin..."

Tijdens onze vorige cycle had ik het genoegen om een MBTI workshop te mogen volgen. Vooraf vul je een flinke vragenlijst in (166 vragen) en hier komt een profielrapport uitrollen. En geloof me, dat rapport is 100x beter dan een horoscoop. Het vertelt je 'hoe' je bent. Als voorbeeld hieronder eerst een globale uitleg van de begrippen en vervolgens mijn 'profiel':

Het zal waarschijnlijk niemand verbazen dat de balans bij extravert vs introvert bij mij doorslaat naar extravert. Dat ik meer op mijn intuïtie vertrouw dan dat ik dingen waarneem met mijn zintuigen is iets dat mij dan weer niet verbaasd, net als het feit dat ik meer 'feeling' ben dan 'thinking' (wat dan soms weer voor hylarische of genante situaties kan zorgen - vraag maar aan Harold - maar juist heel handig in mijn vakgebied).

Maar voor wie mij beter kent is het geen geheim dat ik een geboren chaoot ben. Daarom zal het sommigen wel verbazen dat ik meer 'judging' (= gepland en gestructureerd) ben dan 'perceiving' ben (= zo de wind waait, waait mijn rokje). En in eerste instantie was ook ik wel verbaasd. Maar hieruit blijkt dat ik een onwijze ontwikkeling door heb gemaakt in de laaste jaren. Dacht ik vroeger dat het nooit meer 'goed zou komen' omdat ik altijd in 19 sloten tegelijk liep, nu kan ik niet meer zonder structuur en regelmaat. Mijn organizer is mijn aorta en mijn dag hangt aan elkaar van reminders, lijstjes en planningen. Ook heb ik een gedegen 'time-management' cursus mogen volgen, nl. Getting Things Done van David Allen, welke mij genoeg handvatten heeft gegeven om ook gepland en gestructureerd te blijven. Dus nu heeft Harold het (chaotische) stokje van mij overgenomen - hoewel ik hem nog steeds aan die cursus probeer te krijgen.

Voor veel van mijn vrienden staat gestructureerd zijn gelijk aan 'saai', voor mij staat het gelijk aan RUST! Door mijn wankele basis (steeds verhuizen, steeds weer wat nieuws) snakte ik naar Rust, Reinheid & Regelmaat! Toen ik onlangs op de radio het nieuwe nummer van Claudia de Breij hoorde wist ik: dit is wie ik ben geworden! Dit is wie ik ben!

IK HEB ZO'N ZIN IN SLEUR MET JOU!

Liefs Y.

Growing my potential

Het is weer de helft van het jaar. Voor veel bedrijven betekent dit dat de functioneringsgesprekken voor de deur staan. Vorige week was ik naar een congres over arbo- en personeelszaken waar ook dit onderwerp weer aan bod kwam. Uit de zaal bleek dat maar in weinig bedrijven de functionerings- en beoordelingsgesprekken echt leven onder de medewerkers. Vaak schiet een functioneringsgesprek erbij in en een beoordeligsgesprek is vaak een ondergeschoven kindje.

Bij Biogen Idec proberen we de medewerkers bewust te maken van het belang van een goed functionerings- en beoordelingsgesprek. En met goed bedoelen we niet het oordeel van de manager maar de voorbereiding van de zijde van de medewerker. Vooral het ontwikkelingsplan dat voortkomt uit zo'n gesprek staat hoog in het vaandel. Vaak hoor ik om me heen kreten als "Je werkt om te leven, je leeft niet om te werken" of "Werk is een noodzakelijk kwaad". Maar hier ben ik het grondig mee oneens. Een kleine rekensom leert dat we maar liefst een kwart van onze week besteden aan werk (23.8% bij een fulltime werkweek - 19% in mijn geval). Waarom zouden we onszelf dan niet het plezier gunnen van een leuke baan? Misschien stoot ik tegen wat scheentjes aan met deze bevindingen maar je bent toch echt zelf verantwoordelijk voor een leuke baan. Uiteraard is het momenteel een lastige tijd maar ook die gaat weer voorbij en dan hebben wij (werknemers) het toch echt voor het zeggen. Dankzij de vergrijzing en ontgroening hebben we straks een chronisch tekort aan goede werknemers. Hoe krijg je dàn de baan van je dromen? Door juist NU in jezelf te investeren en jezelf te blijven ontwikkelen. Op de volgende site kun je een test doen om erachter te komen of je leeft om te werken of werkt om te leven: http://www.werkenomteleven.nl/de-werken-om-te-leven-test

Ik mag mezelf dus gelukkig prijzen met een werkgever die niet vies is van investeren (in medewerkers welteverstaan). Ik heb al eens in een eerdere blog vertelt over de nieuwe opleiding die ik ga volgen (blog: kennis is macht). Ik ben superblij dat ik die opleiding mag gaan doen, zo blijf ik mezelf ontwikkelen en dus in mezelf investeren. Uiteraard heeft niet iedereen hier de middelen voor. Toch kun je ook al zelf veel doen om in 'geestelijke' beweging te blijven. Leen eens een goed boek in de bieb wat bijdraagt aan zelfontwikkeling. En nee, geen Dr. Phil geneuzel (no offense dr. Phil), maar echt iets met toegevoegde waarde aan jezelf.

Zelf ben ik een grote fan van het boek For Your Improvement (FYI). Hierin staan competenties omschreven die je bij jezelf kunt ontwikkelen en uiteraard staat het boek barstensvol tips over hoe je die kunt ontwikkelen. Wie het wil lenen roept maar, het staat in mijn boekenkast.

Goed, terug naar de functioneringsgesprekken die voor de deur staan. Om de 'midyears' (zoals wij ze in vakterm noemen) kracht bij de zetten heeft ons hoofdkantoor in Zwitserland iets ludieks bedacht. Vorig jaar kregen we een bakje met een boon erin (zie bovenstaande foto). Als je deze genoeg water gaf ontsproot er een plantje uit de boon. En als je het plantje dan weer goed verzorgde groeide hij steeds groter, en groter, en groter. Hier een mooi voorbeeld van mijn collega en goede vriend Anne die vorig jaar zijn plantje goed heeft verzorgd:

En daar zit 'm de vergelijking met de ontwikkeling van de medewerkers. Als je je ontwikkeling maar serieus genoeg neemt zie het onder je handen groeien, en groeien!

Dit jaar is er zelfs een leuke wedstrijd wie het grootste plantje kweekt. Termen als "Jouw potential wil niet erg hé" en "Kijk mijn potential es groeien" zijn hier aan de orde van de dag. Helaas loop ik weer es achter... hoewel al mijn collega's al weken geleden zijn begonnen met het 'verzorgen' van hun boon, ben ik deze week pas gestart (lang leve de huisperikelen). Maar ik weet zeker dat mijn boontje alle verwachtingen gaat overtreffen! Zoals je op de bovenste foto kunt zien is ie inmiddels ontkiemt en kijken de eerste blaadjes de wijde wereld in!

Yes, I've got potential!!

Liefs Y.

Full House

Of mijn 'preken' van de afgelopen weken 'nut' hebben gehad weet ik niet, maar we hadden het afgelopen weekend in ieder geval wel FULL HOUSE! Donderdag begon mijn weekend goed omdat ik wat ging eten bij mijn jongste broer. Het werd een erg gezellige avond met veel anekdotes. Ik was vooral onder de indruk van zijn verhalen uit Afghanistan waar hij inmiddels twee keer gedient heeft. Dat blijft toch iets wat voor ons ver weg is maar voor hen bittere realiteit. Respect voor alle strijdkrachten...!

Vrijdag heb ik stiekem wat rustiger aan gedaan, en dat gaf me dit weekend weer genoeg energie om er tegenaan te gaan. Vrijdag middag ben ik met mijn schone zusje en haar zusje lekker een terraslunch gaan pakken.

Aangezien ik toch in de stad was nam ik meteen een klein presentje mee voor één van onze buren aangezien ik een blauwe vlag uit had zien hangen en wist dat ze één dezer dagen moest bevallen. Daarna snel naar ons huis toe om het cadeautje even in te pakken en verder aan de slag te gaan. Toen ik aankwam bij de voordeur zag ik tot mijn verbazing mijn hoogzwangere buurvrouw nog gewoon van de supermarkt naar huis komen lopen. Met het schaamrood op mijn kaken (en gelukkig mijn helm nog op) glipte ik snel ons huis in. Na een klein uur durfde ik weer naar buiten en besloot ik toch nog eens goed naar de vlag te kijken. Ja er hing echt een blauwe (welliswaar Griekse) vlag buiten. 'O maar wacht even, da's op nummer 13 en zij wonen op nummer 11.... OEPS. Ik vond het al vreemd om een Griekse vlag op te hangen maar ja, wellicht bij gebrek aan een ooievaar. Nu staat het cadeautje dus braaf te wachten tot de nieuwe wereldburger zich aandient.

Verder heb ik vrijdag niet zo heel veel werk verzet maar meer een beetje in huis rondgehobbelt. Wel het keukenkozijn in de eerste laklaag gezet en daarna even gezellig met de buuf door de schutting heen staan kletsen. Voor ik het wist was het echt weer tijd om naar huis te gaan want 's avonds hadden we een feest van Boehringer Ingelheim (Harold zijn werk) waar we op tijd aanwezig wilden zijn. Het werd een erg gezellige avond. Ik heb een paar van Harold zijn collega's ontmoet (het waren welliswaar alle 250 zijn collega's, maar om iedereen nou een handje te schudden...) en we hebben erg gelachen. Leuk om te horen hoe Harold op het werk is en hoe anderen tegen hem aankijken. Het thema was: Nederpop en er waren dan ook verschillende optredens van o.a. CB Milton (wie? Ja die!) en Frank Bauer (nee geen spelfout, hoe ie echt heet weten we niet maar als je je bril niet op zou hebben - of gewoon blind zou zijn - zou je het verschil niet gemerkt hebben). Helaas konden we niet tot het einde blijven omdat we de volgende dag weer om kwart voor acht in Westzaan aanwezig moesten zijn. En zojuist hoorde ik dat we Xander de Buisonje (jammie) hebben gemist... BUMMER! Maar goed, you can't have it all!

De volgende dag weer hard aan de slag. De stucadoors kwamen om alles te stucen en eindelijk ziet ons huis er weer een beetje uit alsof je er ooit in kunt gaan wonen... Hier wat kiekjes van de stucwerkzaamheden (de laatste elf foto's zijn nieuw):

Verbouwing

Zondag stond uiteraard wederom in het teken van schilderen. We zijn bijna klaar met al het schilderwerk binnen en dan is buiten aan de beurt. Reinier heeft ons zaterdag geholpen met het schuren van de voorkant en als we er eenmaal in zitten dan moeten we daar ook aan geloven. Alles gaat volgens planning en ik had nooit gedacht dat het allemaal zo gladjes zou verlopen. Ik weet het, ik mag nog niet te vroeg juichen omdat de keuken nog niet staat... maar toch, ik juich nu alvast om alle reeds behaalde doelen: "Celebrate your successes"

De planning voor de komende weken is strak maar haalbaar:

• Deze week (in de avonden) willen we proberen om zoveel mogelijk kleine klusjes nog te doen (restant binnenschilderwerk etc).
• Volgend weekend gaat Harold de tegelvloer in de keuken leggen en gaan Toos en ik een start maken met de GROTE schoonmaak.
• 2 juli wordt de keuken afgeleverd en 3 juli wordt ie geplaatst (SPANNEND!!)
• het weekend van 4 juli gaat Harold een begin maken met de zolder en zullen Toos en ik de keuken in gaan ruimen (en alles af gaan wassen)
• In week 28 (6-10 juli) zal alles worden gespachtelputzt
• En tenslotte zal in het weekend van 11 juli de houten vloer worden gelegd.
• En daarna heb ik VAKANTIE en kan ik lekker ons huisje in gaan richten want dan wonen we er!

Kortom, het einde is nu echt in zicht! En de housewarming kan gepland worden!! Komen jullie ook?

Liefs Y.

En wie er voor mijn voeten loopt...

Ik ben op oorlogspad de laatste dagen, of misschien wel de laatste week. Of het nu komt door de veranderingen of door de moeheid van het klussen maar mijn humeur wordt met de dag slechter. Vandaag moest Harold het ontgelden toen ik thuis kwam terwijl hij juist zo lief had gekookt en helemaal niets verkeerd had gedaan. Maar ja, hij was - zoals ze dat noemen - een easy target. Hij staat dichtbij, ik kan bij hem mezelf zijn en hij was de eerste die ik zag toen ik thuiskwam...

Ik hoef niet lang over na te denken over de oorzaak van mijn irritatie. Daar was ik al snel achter. Ik ben namelijk nogal teleurgesteld in sommige mensen om mij heen en dan in het bijzonder in sommige leden van mijn familie. Net nu er voor mij een belangrijke tijd is aangebroken blijft het erg stil aan de spreekwoordelijke overkant. En dit vormt juist nu een enorm contrast met Harold zijn familie. Zijn moeder staat dag in dag uit te klussen in ons huissie. Zijn zwager is er ieder weekend om ons te helpen en zijn zus, hoewel ze ons niet kan helpen omdat ze met de kids zit, belt bijna iedere dag om te vragen hoe het gaat en komt eens per week ongeveer even kijken wat de vorderingen zijn. Het gaat me er echt niet om dat ze ons moeten komen helpen. Nee, waarschijnlijk loop je elkaar juist alleen maar in de weg en daarnaast hébben ze ons ook wel geholpen, vooral met verhuizen. Maar het gaat me er meer om de interesse die volledig ontbreekt. In eerste instantie dacht ik dat het 'nog wel zou komen' maar hoe dichter bij het eindresultaat komen, hoe meer ik daaraan twijfel. Maar geloof me maar dat sommige van hen vooraan staan als het gaat om een feestje of een BBQ en dat stoort me gewoon!

Niet dat we bij ons in de familie gewoonlijk de deur plat lopen bij elkaar maar nu lijkt het voor mij wel een beetje onder een vergrootglas te liggen. Natuurlijk is een groot deel ook wel te wijten aan mijn verwachtingen. Zelf probeer ik altijd zo attent mogelijk te zijn en veel tijd en energie in de mensen om mij heen te steken. En nu vraag ik me hardop af of ik dat eigenlijk wel terug mag verwachten? Al zo vaak heb ik aangegeven dat ik veel prijs zou stellen op een beetje meer aandacht, en daarna leek het heel even wat beter te gaan om vervolgens weer als een pudding in te storten. Daarom zal ik ook kritisch naar mezelf moeten kijken; als ik tenslotte wil dat er iets veranderd zal ik bij mezelf moeten beginnen. Sinds mijn 'sabatical' leer ik ieder jaar weer bij over dit soort situaties. Ik heb sindsdien al heel wat mensen uit mijn omgeving 'verwijderd'. Gewoon omdat het me geen energie meer opleverde. Natuurlijk kan ik dit niet doen met mijn familie en dat wil ik ook niet. Maar ik kan er wel voor kiezen om minder betrokken te zijn zodat het me ook minder raakt. Eigenlijk zou ik willen worden als mijn broer; gewoon doen wat IK wil en alleen aanwezig zijn als het ook echt moet. Hoewel ik niet weet of dit echt bij me past (ik ben nu eenmaal van nature erg betrokken) is het wel het proberen waard. Het kan me heel wat teleurstelling en energie besparen. En die energie.... die kan ik dan weer investeren in de personen om mij heen die mij ook de moeite waard vinden!

Liefs Y.

"Pherhaps Love"

Het liedje uit de slide show is voor mij een bijzondere. Mijn pleegvader heeft het ooit aan me laten horen. En ik weet niet precies waarom maar dat heeft indruk op me gemaakt. Ik kan me niet zo goed meer herinneren wat hij voor reden opgaf maar ik weet wel dat ik het liedje nooit meer ben vergeten. De tekst is in veel situaties van toepassing maar laatst keek ik naar Harold en 'viel' het liedje op z'n plaats. Eerst wil ik de tekst even met jullie delen, daarna zal ik uitleggen waarom ik het zo'n ontzettend mooi liedje vind:

"Perhaps love is like a resting place
A shelter from the storm
It exists to give you comfort
It is there to keep you warm
And in those times of trouble
When you are most alone
The memory of love will bring you home

Perhaps love is like a window
Perhaps an open door
It invites you to come closer
It wants to show you more
And even if you lose yourself
And don`t know what to do
The memory of love will see you through

Oh, love to some is like a cloud
To some as strong as steel
For some a way of living
For some a way to feel
And some say love is holding on
And some say letting go
And some say love is everything
And some say they don`t know

Perhaps love is like the ocean
Full of conflict, full of pain
Like a fire when it`s cold outside
Or thunder when it rains
If I should live forever
And all my dreams come true
My memories of love will be of you"

Ik denk dat er geen lied is (maar goed, ik moet nog veel muziek luisteren) dat beter weergeeft waar liefde om draait. Liefde is niet te omvatten in één zin. Liefde heeft zoveel verschillende kanten. Vaak denken we bij liefde alleen aan de verliefde momenten, die koesteren we - wat op zich niet verkeerd is. Maar ruzie kan soms ook liefde zijn, liefde waarin je bang bent om elkaar kwijt te raken of liefde om grenzen te verkennen. Liefde is ook de ander willen behoeden om fouten te maken. Soms kun je zoveel van iemand houden dat het pijn doet... of kan het je in de war brengen omdat je verstand soms een ander signaal afgeeft.

Hoe dan ook, liefde betekent voor iedereen iets anders. Voor mij geeft de slideshow heel mooi weer wat liefde is. Als ik naar de vele foto's kijk gemaakt in de afgelopen 3 jaar dan zie ik wat liefde voor mij is: veel lol hebben, veel dingen samen doen, maatjes zijn, samen nieuwe uitdagingen aangaan. Maar ook; samen lui zijn, samen dagenlang in bed doorbrengen, lekker kunnen mopperen over van alles en nog wat en vooral jezelf kunnen zijn. Ook op dit moment; naast me ligt Harold vredig naar Top Gear te kijken en maakt mijn hart een sprongetje; dat is mijn man, mijn Liefde!!

Liefs Y.

"Twee voor de prijs van één"

Vandaag was al een betere dag van gisteren. Hoewel ik nog wel wat sjaggie was, ben ik toch een stuk verder gekomen met het bijwerken van mijn mail, post en to do lijstje. Ondanks dit moet ik nog wel morgen vroeg uit de veertjes want het is weer tijd voor de salarisadmin die ik morgen vóór 10uur af moet hebben. Maar daarentegen is het morgen ook weer mijn laatste werkdag voor deze week. Dit weekend mag ik weer lekker meeklussen aan ons huissie. Vrijdag is mijn paps ook jarig en dus gaan we zaterdagavond ook op verjaardagsvisite. Soms moeten we ons gevoelsmatig in 10-en splitsen om alles te kunnen blijven doen. Helaas moeten we ook veel verjaardagen en andere sociale dingen overslaan om onszelf niet voorbij te lopen. Er zijn mensen die zeggen: "Kun je voor die ene verjaardag/dat ene feestje niet vrij nemen" maar ja, het blijft er natuurlijk niet bij één. Dus als we gesetteld zijn maar een inhaalslag maken want we missen het ook wel hoor!

Naast alle werkperikelen vandaag mocht ik ook een kijkje nemen in ons nieuwe werkpand. Want naast onze privé verhuizing gaan we ook met het werk naar een andere locatie. Gelukkig niet ver bij de huidige locatie vandaan maar toch ver genoeg voor een flinke verbetering. Nu zitten we op een industrieterrein in the middle of nowhere. Aangezien we ook nog zowat op de snelweg zitten is naar buiten gaan voor een wandeling niet echt een optie. We gaan verhuizen naar een pand in een villawijk in Badhoevedorp. Daarnaast is in de buurt een winkelcentrum wat weer handig is als je wat boodschapjes moet halen. Ook binnen wordt het een hele verbetering. Er is goed nagedacht over de kleurencombinaties en het wordt dan ook best hip. Onze afdeling krijgt een knalrode tint. In eerste instantie was ik er wat bang voor maar nu ik het heb gezien is het eigenlijk best mooi. En wat vooral leuk is, is het feit dat mijn nieuwe kantoor een stuk groter is!! Kan ik het met nog meer zooi vullen... GEZELLIG!!

Hieronder een snapshot van de buitenkant van het gebouw:

Goed, na deze drukke dag is het tijd voor mijn schoonheidsslaapje. Dan ga ik alvast in mijn dromen zowel ons nieuwe huis als mijn nieuwe kantoor inrichten.

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

Liefs Y.

Doornroosje

Okay, ik geef het toe. Zonder aarzelen, zonder er omheen te draaien... ik kom er eerlijk voor uit. Ik ben een uitslaper, 'the lazy kind'. Ik ben dol op regenachtige zondagen. Van die zondagen dat je gewoon je bed niet uit hoeft te komen en niemand daar raar van staat te kijken. Ik hou ervan om samen met mijn lief alle DVD's uit de kast te kijken en tussendoor af en toe een hazeslaapje te doen. Mijn lief op zijn beurt houdt van de zondagshapjes die ik dan maak. Dit zijn lekkere hapjes die 'o zo verkeerd zijn maar ook 'o zo lekker en vandaar alleen op zondag door ons gegeten worden (denk aan zelfgebakken taart / appelflappen of ander lekkers). Dit zijn de zondagen waar ik naar uitkijk!

Helaas zijn deze zondagen op dit moment een ver-van-mijn-bed-show. En zijn het nog heel veel gebroken nachtjes slapen voordat we zover zijn. Ja, lieve mensen, jullie lezen het goed... dit is mijn eerste klaagzang. Na al het positieve van de laatste weken wil ik nu even klagen. Gewoon even oerhollands, ongegeneerd zeiken!

Door de familiecrisis van vorige week (waar ik hier verder niets over wil vertellen) ben ik een klein beetje 'van de leg'. Gewoon even mijn draai kwijt, zeg maar. Ik slaap slecht en heb daardoor overdag de energie even niet om 'leuk mee te doen'. Op mijn werk vind ik wel enigszins de rust om in ieder geval wat werk af te maken maar bij thuiskomst loop ik toch weer op mijn tenen. Niet door mijn schoonmoeder hoor, maar gewoon het feit dat ik niet op vertrouwt territorium ben. Het feit dat ik niet gewoon kan doen wat ik wil zonder na te denken of het 'verantwoord' is om te doen (een koekje uit de trommel pakken, douchen op een onchristelijke tijd en bijvoorbeeld gewoon effe lekker lang uitslapen). Mijn dag ziet er ongeveer alsvolgt uit: 's ochtends vroeg op (althans een poging) om vroeg op het werk te kunnen zijn (wat voelt als midden in de nacht). Als ik namelijk mijn lunch oversla (ik weet het - heel onverstandig) kan ik namelijk ook weer lekker op tijd naar huis. Dan eerst nog even, indien nodig, boodschapjes halen (helaas veel te vaak want ik vergeet de laatste tijd steeds meer) en dan rap achteraan sluiten in de file om op tijd 'thuis' te zijn om te gaan koken. Na het koken probeer ik wat aan sport te doen en ligt er nog een berg strijk op mij te wachten. Dit laatste is vooral aan mijzelf te wijten; die heb ik gewoon nooit afgemaakt voor de verhuizing maar slechts overgeheveld van het ene naar het andere adres.

Maar ja, zoals een collega laatst zei: "klagen mag niet want het is een luxe probleem". En daar heeft ze ook geheel gelijk ik. Er gaat tenslotte ook niets drastisch mis met ons huis en mijn liefje en zijn mams staan dag in dag uit (momenteel met hulp van Shanna) te bikkelen om het huis zo mooi mogelijk te maken. En ik mag me vanaf vrijdag weer bij hen voegen (JIPPIE!!).... maar nu wil ik eerst :

SLAPEN

Liefs Y.

De Zingende Zaag

Dit weekend stond wederom in het teken van klussen. Door alle feestdagen ben ik enigszins mijn klu(t)s kwijt en zo kon het dat ik vrijdagavond een beetje verrast was toen Jurracine mij belde dat ze er al bijna waren ('oeps, het is nu al vrijdagavond ipv donderdag en ik sta nog te koken'). Vlug iedereen een maaltijd onder de neus geschoven (ja ja ik heb corvee, geheel vrijwillig, de komende twee weken) om vervolgens Jurracine en Cyril te vergezellen bij een 'rondje Zaanstad'.
Ooit (lees: zeven jaar geleden) vertrok ik hier luidkeels schreeuwend: "En hier kom ik NOOIT meer terug!!". Helaas moet ik toegeven dat de liefde nu sterker is dan dat gevoel destijds. Gek genoeg ben ik de laatste tijd mijn 'roots' pas echt gaan waarderen. Aangezien ze wat chinees hadden gehaald (nee, dit zei niets over mijn kookkunst) besloten we dit in 'de polder' op te eten. Voor wie niet weet wat 'de polder' is, zo wordt in de volksmond het wandelgebied genoemd aan de rand van Koog aan de Zaan West. Vervolgens zijn we, hoe kan het ook anders, naar de Zaanse Schans gegaan. Hoewel alle molens en winkeltjes waren gesloten, was er toch nog genoeg te zien.

Bezoek Jurracine en Cyril 29 mei 09

Het was leuk om 'mijn omgeving' eens te bekijken door de ogen van een ander. En eigenlijk ben ik zelfs wel trots! Vooral toen mijn vriendinnetje vol lof was over ons huisje en de omgeving waarin het staat. Nadat we ons eerste housewarmingcadeau in ontvangst hadden genomen en ze uit hadden gezwaaid was het tijd om naar bed te gaan want de volgende ochtend was het weer vroeg op!

Zaterdag stond in het teken van schuren, schuren en nog eens schuren. De trappen, de kozijnen beneden, de deurposten. Maar nu is toch echt alles binnen geschuurd. Als al het stof wat gedaald is, is het tijd voor de grote schoonmaak en kunnen we daarna alles weer een beetje leefbaar/toonbaar gaan maken.
Maandag wilde ik graag een klusje buiten doen en dat heb ik geweten. Ik heb de hele dag het puin in de tuin uit staan zoeken. Ieder stukje heb ik wel door mijn handen gehad om te kijken of we het in de open haard kunnen gebruiken of niet. Alles wat bruikbaar was heb ik verzaagt en verder alles een beetje gesorteerd zodat het overige puin uit het huis nog in de tuin geplaatst kon worden. Voor de grap even een paar cijfertjes van dit weekend:

We hebben:
- ca. 350 dakpannen van de zolder naar de tuin gesleept
- ruim 100 kilo aan gipsplaten (puin) uitgebroken en naar de tuin gesleurd
- ca. 1500 nietjes uit de vloerbalken getrokken
- 42 stucplaten opgehaald
- 15 gipsplaten naar binnen getild
- 10 rollen Rockwool in het plafond gestopt
- waarschijnlijk genoeg hout gezaagd voor de komende 365 winters

En zo ziet dat er op een foto uit:

From Verbouwing

From Verbouwing

From Verbouwing

From Verbouwing

En dit is dan het lichamelijke resultaat van een dagje ploeteren in de felle zon met veel te weinig zonnebrandcrème op:

From Verbouwing

Na een hele dag klussen is er niets lekkerder dan een goede wandeling naar het huis van Toos (Harold zijn moeder). Aangezien het me aan tijd ontbreekt om actief met sport bezig te zijn loop ik aan het einde van de (klus)dag zo'n twee-en-een-half a drie km van Westzaan naar Koog aan de Zaan. Naast het feit dat het een heerlijk stukje ontspanning is (uiteraard wel met mijn Ipod op en luidkeels meezingend met de Dixie Chicks) geniet ik iedere dag weer van het uitzicht over het westzijderveld. Het zien van de ondergaande zon op die plek is iedere dag weer anders en even bijzonder. Gisterenavond heb ik, tijdens mijn wandeltochtje even omhoog gekeken en om een kleine gust gevraagd. "Mag ik alstublieft over 30 nog steeds genieten van al deze dingen. Mag ik dan nog steeds ieder grassprietje zien en iedere zonnestraal waarderen." We zijn tenslotte al genoeg bezig met de 'zorgen voor morgen', laat me maar gewoon genieten van een uitzicht als deze:

Liefs Y.

Vol trots

Naast onze klusperikelen is er natuurlijk ook nog het 'gewone' werk waaraan ik deze week weer ben begonnen. Het viel even zwaar om de 130 mailtjes uit mijn inbox te verwerken en een goede actielijst te maken, maar ik ben een heel eind. Tussen alle bedrijven door kregen we vanmorgen goed nieuws; Biogen Idec is voorpagina nieuws in het Algemeen Dagblad vandaag (in de goede zin van het woord). Eén van de twee medicijnen die ons bedrijf ontwikkelt is positief in het nieuws gekomen door de grote vooruitgang die patiënten boekten. Dit wilde in natuurlijk graag met jullie delen. Onderstaand de twee artikelen die vandaag in het Algemeen Dagblad zijn verschenen.

Liefs Y.

From Biogen Idec

From Biogen Idec

Van knutselsmurf naar Berta de Bouwer

From verhuiskaart

Wauw, wat zijn de afgelopen weken snel gegaan. Maar wat hebben we al een hoop gedaan! Hoog tijd dus voor een update. Aangezien we bij mijn schoonmams verblijven en de verbouwing lichamelijk best uitputtend is, had ik simpelweg niet eerder de puf om eerder een blogje te posten.

Laat ik eerst even beginnen met een pre-verbouwingsupdate. Door alle voorbereidingen heb ik al een tijd geen foto's meer geplaatst en heb ik zelfs niet vertelt dat Harold en ik alweer 3 jaar samen zijn. Om dit te vieren heb ik Harold verrast met een romantische tandemtour van 5 uur door Amsterdam. Van Harold kreeg ik een setje gouden oorbellen die bij mijn ketting - die ik voor mijn verjaardag had gehad- passsen. Hierbij een kleine foto impressie van de dag.

Fietstocht

Wil je zelf ook zo'n tour boeken kijk dan even op http://www.regeltmaart.nl/ onder het kopje 'paradepaardjes', zeker een aanrader!

Ook zijn we onlangs op kraamvisite geweest bij Robert en Ana. De geboorte van hun drieling was erg turbulent omdat één kindje het helaas niet heeft gehaald. Maar ze zijn zielsgelukkig met de andere twee wondertjes die hun gezinnetje compleet hebben gemaakt. We waren dan ook supertrots dat we een hele middag met ze hebben mogen knuffelen:

Kraambezoek Roana en Joshua

Maar goed, terug naar de verbouwing. Sommige van jullie hebben onze verhuiskaart per post mogen ontvangen. In mijn ogen geeft de kaart perfect weer hoe we ons met onze nieuwe woning voelen. Voor degene die geen kaart hebben gekregen, het plaatje bovenaan deze blog is van onze verhuiskaart, het gedichtje stond achterop. We hebben veel leuke reacties gekregen en (nog leuker) ook al veel kaarten die ik mooi op het raam in de woonkamer heb gehangen. Als ik het even niet meer zie zitten en de verf en thinner mijn vrolijke hersencellen enigsinds hebben aangetast kijk ik naar de vele kaarten en vrolijk ik meteen weer op.

We zijn ontzettend warm en welkom ontvangen in onze buurt. Van onze directe buren (Laurence & Romana) hebben we een ontzettende mooie bos bloemen gehad waardoor het huis meteen een stukje 'thuis' werd. De andere buren uit de straat kwamen zich één voor één voorstellen als we in en om het huis aan het klussen waren. Stuk voor stuk vertelden ze hoe gezellig de buurt is en vooral ook hoe veilig. We hebben echt een goede keuze gemaakt! De eerste dag dat het huis echt van 'ons' was lag er een briefje in de bus met een uitnodiging voor het buurtfeest op 23 mei. We hebben ons natuurlijk meteen aangemeld en het was een groot succes. Het was tot in de puntjes georganiseerd door studenten van het CIOS en het was er erg gezellig. Zo hebben we nog meer buren kunnen ontmoeten en werd het ons meteen duidelijk dat de buurt een gezellige mix is van jonge en oudere gezinnen. Vooral ons (nieuwe en erg schattige) buurjongentje Ryan stal de show. Met zijn 1 1/2 jaar weet hij zijn charmes goed te gebruiken. Ik heb hem in ieder geval al in mijn hart gesloten. Ik heb geprobeerd om wat foto's te maken van het buurtfeest (zie onderstaand) maar veel zijn helaas niet helemaal scherp (lang leve de GSM camera).

Buurtfeest

Wat het huis zelf betreft, we mogen niet klagen! De tegenslagen zijn minimaal (wat verkeerde verf dankzij de GAMMA) en de vorderingen maximaal. De middelste verdieping is klaar. Onze spullen zijn zelfs al verhuisd en opgeslagen in één van de kamers. De muur van de woonkamer naar de keuken is uitgebroken en de electricien en de loodgieter hebben de leidingen omgelegd zodat onze nieuwe keuken kan komen. Gisteren en eergisteren zijn de dakkapellen gezet (in twee ochtendjes !!!) en zijn we begonnen aan het schuren van de kozijnen beneden. Ik (zei de gek) heb een begin gemaakt aan het 'uitjekkeren' van de tegelvloer in de keuken en vanavond hoop ik dat klusje ook geklaard te hebben.

We hebben ontzettend veel hulp gehad uit alle hoeken! Harold zijn mams staat dag in dag uit te klussen en is (ondanks haar hernia) met geen 10 knuppels uit ons huis weg te slaan. Harold zijn zwager is ook een grote hulp en geeft al zijn vrije dagen op om ons te helpen. Verder hebben we heel wat handige handjes gehad die kwamen helpen... bedankt hiervoor!! Maar... we zijn er nog lang niet. Na alles af te hebben gebroken gaan we nu alles opbouwen. Harold is vanaf 1 juni 2 weken vrij en ik hoop de derde week van juni nog een weekje te kunnen investeren in het huis. Eind juni moet de vloer er in liggen en komt de keuken. Ook moet er in de tussentijd gestuct worden en komt er (waarschijnlijk) een nieuw plafond in waar Erkan ons bij gaat helpen - waar we hem meer dan dankbaar voor zijn. Daarna gaan we beginnen aan ons torenkamertje op de tweede verdieping en WAUW wat is daar al een ruimte ontstaan. Hier nog een kleine impressie van alle verbouwingsperikelen:

Verbouwing

Kortom, een project om trots op te zijn. We liggen goed op schema en vinden elkaar nog steeds lief! Ik denk dat het een heel mooi resultaat gaat worden!

Liefs Y.

Back to business

Wauw, de tijd vlieg! Het is alweer ruim een maand geleden sinds mijn laatste blogje. In de tussentijd heb ik wel 1001 ideeën gehad voor een stukje maar het ontbrak me gewoon simpelweg aan tijd om het te posten.

But I’m back!! Alle voorbereidingen zijn op de rit (we blijken een ‘iron-team’) en over een week ontvangen we dan eindelijk die felbegeerde sleutel. Op dit moment leven we vanuit dozen en weekendtassen, hoewel nog wel in ons eigen huis, en is alleen de keuken nog niet ingepakt. Alles is dus klaar om 8 mei die overall (of iets wat er voor door moet gaan) aan te trekken en de handen uit de mouwen te steken.
Stiekem hebben we wel al wat leuke spulletjes gekocht voor het nieuwe huis. Daar zijn die dagen, zoals tweede paasdag, echt uitermate voor geschikt (ik ben me er terdege van bewust hoe burgerlijk dat is – don’t remind me). Zo hebben we onlangs ontzettend mooie klok van bijna een meter doorsnee (zie foto) gekocht en zijn we sinds maandag de trotse eigenaar van een mooie kast voor in de slaapkamer (ook zie foto)

De slaapkamer wordt ons speciale project. Op dit moment is onze slaapkamer vooral een favoriete verzamelplek van schoon wasgoed, al dan niet gestreken en opgevouwen. Niet echt romantisch wanneer je eerst ’s avonds je halve kledingkast van je bed af moet sjouwen. Alle andere (reeds uitgeprobeerde) opties te spijt besloot ik bij het volgende huis het roer rigoreus om te gooien (na lang discusseren is ook Harold het hier mee eens). Niets van kleding meer in de slaapkamer, zelfs geen lade voor sokken of ondergoed! Alleen twee haakjes waar we onze ochtendjassen aan op kunnen hangen.

Als we dan uit bed stappen hoeven we alleen maar die ochtendjas aan te trekken en staat ons op de eerste verdieping (de slaapkamer is op zolder) een volledige kastenwand met daarin al onze kleding te wachten. Bijkomend voordeel is dat ik niet meer wakker wordt wanneer Harold eerder weg moet dan ik en nog iets van kleding nodig heeft (hihi).

Nu hoor ik je denken: “Waarom heb je dan een kast gekocht??” Ik snap de verwarring, ik zal nog wat meer uitleg geven:

Samengevat moet onze slaapkamer dus echt een romantisch nestje worden. Met de twee dakkapellen hopen we in ieder geval de (optische) ruimte flink te vergroten. Verder zal het thema ‘strand’ worden. Niet dat ik een paar kuub zand op zolder laat storten maar de uitstraling moet net als een strandhuisje worden; vooral wit. Wat hier niet in thuishoort (vind ik) is een log bakbeest van een TV (wat weer een een absolute MUST is volgens Harold - DILEMMA!) dus hier moest een oplossing voor komen. En hier, lieve mensen, hebben we dus een kast voor gekocht. Beetje raar, ik weet het, maar wel een prima compromis!

Maar goed, genoeg op de zaken vooruit gelopen. Er moet natuurlijk eerst nog veel, heel veel, gebeuren. Voor zover we een planning hebben, is dit onze planning:

Laurence en Romana; dan kunnen jullie je oordopjes hier op aanpassen ;-)

8 mei: sleuteloverdracht
8-17 mei: slopen / eerste verdieping in orde maken
18-24 mei: uitbreken keukenmuur en plaatsen constructie
24 mei: verhuizen naar Toos (moeder van Harold)
25-26 mei: plaatsen dakkapellen zolder
1 juni-28 juni: klussen, klussen, klussen en nog eens klussen
29 juni plaatsing keuken
1 augustus: verhuizen naar Westzaan

Phoeh, ik word nu al moe als ik naar deze planning kijk. Toch vertrouw ik er op dat alles goed gaat komen. We hebben alles heel ruim gepland en zoals Willem zei: ”een huis kopen moet vooral leuk zijn”. Dus ik geloof dat het echt helemaal goed gaat komen!

Liefs, de superrrrr klussers!

LuDuVuDu

Gisteren was het "Girls to the rescue!" Rond middernacht werd ik gebeld dat een, door mij zeer geliefd, familielid me nodig had. Haar vriend had zojuist een punt achter hun relatie gezet en (uiteraard) was ze ontroostbaar. Hartverscheurend was het om te zien dat ze zoveel verdriet had/heeft. En auw, wat weet ik hoe ze zich nu moet voelen. Gek hoe zulke momenten je zelf ook weer even terugbrengen naar de minder leuke momenten in je leven. Het verliezen van je geliefde kan echt voelen alsof je hart eruit gerukt wordt. Alsof er op dat moment even niets anders meer is dan dat verdriet. Je wereld staat stil, wat heet... je wereld stort op dat moment gewoon hartstikke in! Er is niets wat iemand kan zeggen dat het beter maakt. Ergens besef je het zelfs nog niet helemaal. En wat zo mogelijk nog erger is dan dat moment, is het moment dat je de volgende ochtend wakker wordt. Dat moment dat je even hoopt/denkt dat het allemaal een boze droom was, om 1 seconde later te beseffen dat het de bittere realiteit is. Het is niet meer....

Langzaam, HEEL langzaam raap je in de daarop volgende dagen / weken / maanden je gebroken hart bij elkaar en kijk je naar wat ervan over is. Je steunt en leunt op de mensen om je heen en beseft je op zo'n moment wie je vrienden (en dus ook wie niet ;-)) zijn en dat troost soms uit onverwachte hoek kan komen. Je beseft je dat je verder MOET, je leven gaat verder... daar doe je niets tegen. Het duurt lang voordat je gaat beseffen dat alles gebeurd om een reden. Dat alles ook een mooie kant heeft. Dat je overal iets van leert, 'what doesn't kill you makes you stronger' is dan ook een toepasselijk gezegde.

Maar ja, daar heb je nu helemaal niets aan! Nu is er alleen die afschuwelijke pijn. Dat enorme gemis! Je wilt onder de deken kruipen en er nooit meer onder vandaan komen... tot die dag dat hij bij je komt en zegt dat het allemaal een vergissing was. Maar die dag komt niet...

Dus moet je door een rouwproces. Net als wanneer je iemand aan de dood verliest. Alleen, zoals 1 van de meiden gisteren zo treffend zei, weet ik niet wat erger is... rouwen om iemand die er niet meer is, of rouwen om iemand die je elke dag nog 'kunt' tegenkomen waardoor het elke dag opnieuw lijkt te beginnen.

Lieve, lieve .....

Ook dit verdriet gaat over! Jij gaat zeker sterker uit de strijd komen! Er loopt iemand op deze aardbodem die jou heel gelukkig gaat maken (en ik kan het weten;-)). Nog niet nu, maar wanneer JIJ daar klaar voor bent!

Liefs Ylonka

PS: Onderstaand artikel las ik vandaag. Heel toepasselijk! Ik vind dat we in NL ook maar zo'n regel in moeten voeren ;-) Het zou in ieder geval een hoop schelen!

Start to Run -update-

Het begon allemaal in oktober. Voor wie het niet heeft gevolgd; ik stopte met roken en om te voorkomen dat ik (wederom) behoorlijk aan zou komen besloot ik te gaan sporten. Van een collega kreeg ik het start to run programma voor mijn Ipod en zo gezegd zo gedaan.
Met vallen en opstaan ben ik langzaam mijn conditie gaan verbeteren. Toen we echter met het huis aan de slag gingen werd de aandacht voor het hardlopen wat minder dus schreef ik me in voor het "Start to Run" programma bij onze plaatstelijke athletiekvereniging - als extra stok achter de deur. Helaas moest ik de eerste bijeenkomst missen door een begrafenis maar vorige week verscheen ik dan toch echt aan de start.
Het eerste half uur bestond met name uit, wat ik noemde, balletoefeningen, waar ik eigenlijk pas de volgende ochtend het nut van 'voelde'. Als afsluiting gingen we een intervaltraining doen waar ik, ondanks mijn gedegen voorbereiding, toch nog best moeite mee had.
Deze week was het huiswerk 4x5 min. rennen met kleine tussenpozen. De eerste twee keer gingen prima maar aan het einde van de 3e 5 min. wilde ik nog helemaal niet stoppen dus rende ik gewoon door, nog es 5 vijf minuten en daarna nog een stukje want ik was toch bijna thuis. Een hele vooruitgang al zeg ik het zelf! Zeker voor iemand die een half jaar geleden nog aan de beademing moest als ze de trap op liep. Op het werk neem ik nu 9 van de 10 keer de trap en ik let een beetje op wat ik eet. Het resultaat mag er dan ook zijn; zonder al te veel lijnen ben ik sinds de jaarwisseling al zo'n 5 kilo kwijt. Hoewel het erg langzaam is gegaan en ik daardoor ook niet echt heel duidelijk het verschil in de spiegel zie, voel ik me wel een stuk beter!

Dat is dus deel 1 van mijn gezondheid! Deel twee kreeg vandaag ook een vervolg. Na mijn achtste (!) antibiotica kuur heb ik van mijn huisarts een doorverwijzing ge-eist naar de KNO-arts. Hoewel ik wel een beetje opzie tegen de medische malle-molen, hoop ik wel dat er nu eens serieus naar mijn klachten word geluisterd. Voor wie het niet heeft gevolgd; ik kwakkel inmiddels al een jaar met een chronische verkoudheid en voorhoofds- en bijholte onstekingen. Ik heb vandaag weer medicijnen gekregen (ik geef inmiddels licht in het donker) om de zwelligen tegen te gaan en over 6 weken krijg ik een allergie-test en worden er foto's gemaakt... op hoop van zegen dan maar!

Na een drukke week ga ik dan nu toch echt genieten van een HEEL rustig weekend. Alle plannen zijn afgezegd want ik snak naar rust! Even just 'me, myself and I'.. en okay, een beetje Harold dan ;-)

Liefs Ylonka

Music Maestro

Vandaag was een heftig dagje. Een dag vol zware gesprekken en terugblikken naar vroeger. Toen ik eindelijk thuis was na een drukke ochtend raakte ik hier met Harold in gesprek. We dwaalden af naar mijn 'puber-jaren' en hoe het voor me was om op te groeien in een andere omgeving dan bij mijn eigen ouders. Ik vertelde hem dat ik een enorme overlevingsdrang had. Helaas heb ik dat af en toe nog steeds waardoor ik soms wat achterdochtig en onzeker (ja, ja!) kan zijn. Maar gelukkig slijt dit steeds meer. Als kind had ik vaak het gevoel op mezelf teruggeworpen te zijn. Je beseft je heel goed dat je er alleen voor staat en heel hard moet schreeuwen om gehoord te worden. Dat alleen jij jezelf in bescherming kan nemen. Daarom vind ik de reclame van SIRE ook ontzettend goed:



Ookal lijkt het alsof pubers tegenwoordig al praktisch volwassen zijn, ze hebben toch sturing en bovenal liefde nodig. Je wordt gevormd in je pubertijd, daar 'ontwerp' je als het ware je identiteit en word je zeg maar 'geprogrammeerd' voor je verdere leven. Dit is ook de fase - zo weet ik nu - waarin je je 'basis'-gedrag ontwikkeld. Wanneer je bijvoorbeeld te jong volwassen moet worden heeft dit directe gevolgen voor hoe je in je latere leven met bepaalde situaties om zult gaan.

Dit verhaal kreeg vanavond nog een klein staartje. Harold is lekker naar een vriend en ik heb een begin gemaakt met het inpakken van de dozen. Ik besloot - op aanwijzing van Harold - om met de CD's te beginnen. Of dat zo'n goed idee was weet ik zo net nog niet want inmiddels ben ik 3 uur verder en heb welgeteld 1 doos ingepakt. Het bleek 'a trip down memory lane'. Muziek is altijd heel belangrijk voor me geweest. Ik kon me er in uiten en het gaf me kracht, nog steeds. Bijna ieder liedje op elke CD uit die kast (en het zijn er wat) staat voor een moment uit mijn leven. Via de verzamel CD's uit de jaren '90 waarmee ik de avond begon (dansend met buufje door de kamer), naar Doe Maar en Jan Smit. Toen buuf even later weg was kwamen de andere CD's onder het stof vandaan. Zo ook mijn christelijke CD's van bijvoorbeeld Michael W. Smith (voor de niet-kenners; zo'n beetje de grootste gospelartiest op aarde). Het onderstaande nummer heb ik in mijn tienerjaren letterlijk grijsgedraaid:

Deze tekst raakt voor mij precies de kern van wat ik destijd voelde, maar ook waar ik me op richtte. Ik hield mijn hoofd omhoog gericht en dat heeft me gebracht waar ik nu ben. Als ik verdrietig was of me erg alleen voelde dan zette ik het keihard op en voelde me meteen een stuk beter.

Muziek is een bijzonder iets. Het is niet slechts een paar woorden op een melodie (sommige uitzonderingen daar gelaten). Het staat vaak voor een herinnering, een moment. Muziek bevat emoties en kan dingen zeggen die met woorden niet te vangen zijn.

Ik hoop dat er nog veel liedjes gemaakt zullen worden ;-)

Liefs Y.

"Ben je nou helemaal van de pot gerukt!!"

... dit is een vrije, maar slechts zeer milde, vertaling van mijn gedachten gisterenavond.

Na een gezellige avond met Jisje zat ik om 21uur in de trein terug van Utrecht naar Zaandam. Om de tijd te doden belde ik een vriendin die momenteel in het ziekenhuis ligt om even een praatje te maken. Toen de trein Amsterdam Sloterdijk binnenreed hoorde ik ineens de persoon achter mij heel hard op het raam kloppen. En niet 1x maar hij ging maar door. De hele coupe keek achterom en uiteindelijk besloot de man naast mij om er iets van te zeggen. Als reactie op zijn "Doe eens normaal", kreeg hij een tirade over zich heen die niet in de verste verte in verhouding stond. Ik zal de exacte woorden hier niet herhalen maar dat de man naast mij verbaasd was kan ik je wel vertellen. De 'vriendelijke' meneer achter mij bleef maar doorgaan met zijn waterval aan scheldwoorden. Ik kon mijn vriendin aan de andere kant van de telefoon niet langer meer verstaan dus besloot ik om (zonder achterom te kijken) op te staan en naar de hal te lopen om mijn gesprekje verder te voeren. Nadat ik haar even later ophing kwamen we aan bij Zaandam station en stapte 'mister aggressive' helaas ook uit. Maar niet voordat hij in de coupe mijn voormalig trein-buurman nog heel even de huid had volgescholden. Inmiddels zwaar geërgerd liep ik de roltrap op en hoorde de man achter me nog steeds luid praten en mopperen. Hij stond twee treden achter me tegen zijn vriend het hele verhaal te vertellen (althans, dat denk ik want ik spreek nog geen Afrikaans). Ineens hoorde ik hem in het nederlands dingen zeggen zoals: "Die slet, die hoer daar" en vol ongeloof keek ik voorzichtig achterom. Ik had het vast verkeerd begrepen... dit KON toch niet over mij gaan. Maar jawel hoor, toen ik achterom keek stond ie glashard naar me te wijzen en moest ik maar 'heel snel niet meer naar 'm kijken'!! Ik was 'flabbergasted'!!!! Waar haalde hij het lef vandaan om mij zomaar uit te schelden! Echt van Lotje getikt!! Aangezien ik niet kon inschatten of hij zijn woorden kracht bij zou zetten versnelde ik mijn pas richting de achterkant van het station waar Harold mij op zou komen halen (laat dit nou net het meest verlaten deel zijn). Onderweg zocht ik snel naar mijn telefoon om Harold te bellen of hij echt al daar stond... helaas, hij nam niet op! En tot overmaat van ramp viel mijn telefoon ook nog uit... batterij op. Met samengeknepen billen ben ik richting uitgang gelopen en gelukkig stond Harold al te wachten in de auto en stapte ik veilig bij hem in.

Weer een ervaring rijker dus. En om met Harold zijn woorden te spreken: "Mijn leven is nooit saai" ;-)

Liefs Y.

Grote schoonmaak

Zo.... even pauze! Aangezien het echt weer lente is voel ik alle kriebels weer langzaam aan weer naar boven kriebelen. Harold heeft inmiddels aan den lijve mogen ondervinden dat ik lijd aan het tegenovergestelde van verzamelwoede. Ik ben niet bang om iets weg te gooien wat ik niet gebruik. Dit soms tot grote ergernis van Harold die ineens bepaalde spullen niet meer kan vinden (OEPS!)

Vandaag sloot ik dus eens niet aan bij mijn collega's in de kantine maar besloot ik, met een 'bammetje' in de hand eens een digitale 'grote schoonmaak' te doen vanachter mijn bureau. Ik heb, om precies te zijn, mijn Hyves vriendenlijst opgeschoont. Verschillende 'vrienden' heb ik om 'verschillende redenen' verwijderd. Zo kwam ik zelfs mensen tegen die ik eigenlijk niet eens ken. Je weet wel; afgeschermd profiel, je dacht te denken dat het die ene persoon was maar dat bleek na acceptatie toch niet zo te zijn. Goed... die zijn er dus nu uit. Verder kwam ik nog wat mensen tegen waarmee ik nooit meer heb gedeeld dan bijvoorbeeld eenmalig dezelfde ruimte (bus / trein / klaslokaal etc.). Ook weg! Daarna nog wat mensen die ik toch echt te vaag kende om ze in mijn contactenlijst te houden. En tenslotte, en dit was wel wat moeilijker, ook wat mensen die ik (ooit) wel wat beter kende. Dit zal ik iets nader toelichten; er zijn een aantal mensen die 'uit het oog, uit het hart' letterlijker nemen dan ikzelf. Misschien komt dat ook wel omdat mijn vrienden zich over heel NL verspreiden en ik totaal geen moeite heb om 'even' in de auto of trein te springen om naar ze toe te gaan. Zo ga ik morgen lekker met Jis een hapje eten in Utrecht na het werk. Maar bij deze mensen ligt dat dus anders. Ondanks herhaalde berichtjes (krabbels / e-mails / smsjes) kwam er nooit enig respons. Dus daarom ook zij: weg! Klinkt misschien wat hard maar voor verspilde moeite heb ik simpelweg echt geen tijd (meer). En zo ging ik binnen 10 minuten van 294 vrienden (waar heb ik ze ooit vandaan gehaald), naar een 'gezellig' clubje van 199 vrienden. Als ik het zelf mag zeggen, nog steeds niet slecht! Ik geloof namelijk niet dat ik in 'real life' 199 vrienden zou kunnen/willen onderhouden. Maar goed, aangezien Hyves een onderdeel is geworden van mijn sociale slagader, en het een stuk makkelijker gaat dan alle andere manieren van contact, is dit wel een schappelijk aantal.

Nou weet ik dat er mensen zijn die bijvoorbeeld wel mijn blogs lezen. Hiervoor is blogspot (waar ik mijn originele blogs post) dan weer een uitkomst. Kunnen ze toch blijven lezen / reageren. Mocht ik je nou echt onterecht (en natuurlijk geheel per ongeluk) hebben verwijderd, voeg me dan gerust weer toe... bij deze alvast mijn excuus ;-)!

Zo... dat was dan deel 1 van de voorjaarsschoonmaak. Keukenkastjes here I come!!!

Liefs Y.

Kennis = macht

... dat is altijd één van mijn motto's geweest. Vlak voor mijn eindejaarsbeoordeling in december begon er iets te kriebelen. Nee het waren geen hormonen of biologische klokken maar ik kon toch niet de vinger op de zere plek leggen. Dat ik niet tevreden was stond overigens wel als een paal boven water. Ik merkte dat ik met steeds meer moeite op tijd de deur uit kwam 's ochtends, alle inspanning van Harold ten spijt. Ook merkte ik dat ik steeds meer routinematig bezig was op het werk, wat ook niet bevorderlijk was voor mijn motivatie. Tel daarbij een drietal, buiten mijn schuld om, mislukte projecten bij op en de ontevredenheid begon serieuze vormen aan te nemen. Om te voorkomen dat ik het helemaal zat werd legde ik mijn gedachten hardop voor aan mijn baas. Ik was tenslotte nog wel heel tevreden met haar en met het bedrijf zelf. Aangezien ik er solo al wat denkwerk aan besteed had kwam het onderwerp vrij snel op 'ontwikkeling', iets wat hier zeer hoog in het vaandel staat en bij haar, zo mogelijk, nog hoger. Schoorvoetend vertelde ik dat ik me nu toch echt verder wilde ontwikkelen. En tot mijn verbazing (waarom ik verbaasd was weet ik dan weer niet) juichde ze een opleiding meer dan toe.

Tja, daar stond ik dan een paar uur later weer buiten haar kantoor. Met een goede beoordeling en een 'GO!' voor een opleiding op zak. En nu?? Eerst heb ik het idee even moeten laten zakken. Vervolgens werden we ineens grootgrondbezitters, en kwam dit plan wat op de achtergrond. Maar onlangs schoot het toch weer door mijn gedachten. Na lang overleggen met Harold kwamen we allebei tot de conclusie dat dit een kans was die ik niet kon laten liggen. Als er ooit kids komen dan wordt het vrijwel onmogelijk om er een studie bij te doen dus 'this is my time'. Toch bleef ik twijfelen... vroeger hebben volwassenen namelijk vaak genoeg tegen me gezegd dat ik niet in staat was om een HBO opleiding te gaan volgen. Ondanks dat ik dat al zo'n vijf jaar geleden een keer heb gedaan kon ik niet volledig vertrouwen op mezelf. Er schoot vanalles door me heen: "Ik kan het toch nooit" of "Ik maak het toch niet af" en "Er zal wel weer iets gebeuren waardoor het niet lukt". Om gek van te worden!!

Dus besloot ik nog éénmaal mijn leidinggevende te raadplegen. Zij wuifde meteen al mijn bezwaren weg; "Het vak ligt je en je bent slim. Je hebt al heel veel kennis vergaard in de afgelopen jaren en als je het onderwerp van de opleiding leuk vind - en dat is zo - dan fiets je hier doorheen!"

En zo geschiedde.... ik heb me zojuist ingeschreven voor de HBO bachelor opleiding Personeelsmanagement. Dus op 25 september 2009 keert deze kleine grote meid weer terug naar de schoolbanken.

Liefs Ylonka