Heerlijk! Even een mini vakantie tussen alle bedrijvigheid door. Samen met Joyce zijn we heerlijk twee daagjes in Limburg. Vandaag het pitoreske dorpje Arcen bekeken en morgen lekker naar de Thermaalbaden!

Friends will be Friends

Er zijn talloze liedjes geschreven over vriendschappen: 'Friends will be Friends', 'Friends will live Forever' of minder bekende; 'Zoals Vrienden Doen'. Vrijwel al deze (en andere) liedjes over vriendschap zijn op mijn vriendschappen van toepassing. Vroeger keek ik met een jaloerse blik naar de gevestigde vriendengroep van mijn broer. Door al mijn verhuizingen was het lastig - zo niet onmogelijk - om vriendschappen bij te houden. Hoe hard ik ook knokte om vriendschappen in stand te houden, afstand bleek altijd een issue. Totdat ik ging studeren.

Eén van mijn oudste vriendschappen is die tussen Jiska en mij. We waren vanaf dag één onafscheidelijk. We hoefden elkaar maar aan te kijken om elkaars gedachten te lezen en vervolgens in een lachstuip te schieten. En dit is na bijna tien jaar vriendschap nog steeds het geval. Hoewel er tijden zijn dat we elkaar even uit het oog verliezen, verliezen we elkaar nooit uit het hart. Een half woord is genoeg om de verloren tijd in te halen.

Een al net zo dierbare vriendschap is die met Jurracine. Hoewel we de tien jaar nog niet zijn gepasseerd, lijkt het alsof we al een eeuwigheid verbonden zijn (in positieve zin dan). We hebben samen onze diepste dalen gedeelt en juichen elkaar toe als we op onze piek zitten! 'I'm just a phonecall away' werd na mijn verhuizing ons nieuwe motto. En daar zijn de telefoonrekeningen stille getuigen van.

Natuurlijk heb ik ook nog andere vriendschappen die minstens net zo dierbaar zijn. Ieder op z'n eigen bijzondere manier (zus, je weet wat ik bedoel;-)).

Toen dé dag kwam dat Harold op zijn knieën ging hoefde ik geen seconde na te denken: deze twee topmeiden zouden mijn getuigen worden! Ik ken geen twee mensen zoals zij. Met wie ik lief en leed kan delen zonder ooit een oordeel. Bij wie ik me compleet veilig voel en die me de waarheid vertellen als ik het nodig heb.

Aankomende vrijdag heb ik het genoegen de twee diva's aan elkaar voor te stellen. En dat vind ik een eer! Maar een nog grotere eer is het om deze twee straks naast me te hebben staan als ik tegen Harold zeg: I DO!

Lieverds, dank jullie wel voor al die mooie momenten die we hebben gehad. Maar vooral voor al die momenten die nog gaan komen!

Liefs Y

"Oei, ik sproei!"

Net zoals op deze foto ligt 'ons kind' nu zoet naast ons op de bank te slapen. We hebben de laatste dagen onze 'opvoeding' (enigszins tegen mijn principes) aan moeten passen. 'Meneer' heeft namelijk sinds kort de gewoonte om niet meer binnen te komen wanneer wij 'm 's avonds roepen. Niet heel gek omdat we zelf soms de hele dag weg zijn (en hij dan niet naar buiten mocht) neemt hij het er natuurlijk van zodra we thuis zijn. Maar toch, kan ik je vertellen, slaapt deze poezenmama dan een stuk minder lekker! Dus hebben vanaf vandaag besloten dat hij 's morgens samen met ons naar buiten gaat (uiteraard met de mogelijkheid om in de schuur te verblijven tussen zijn eigen dekentjes) en dat ie 's avonds weer naar binnen mag als wij thuiskomen. Voor iedereen die nu meteen denkt: "Daarom hebben ze kattenluikjes uitgevonden".. die hebben we ook. Alleen kunnen we meneer niet geheel vertrouwen wanneer hij zelfstandig door de woonkamer loopt (we hebben een open keuken en het kattenluik zit in de de keukendeur) zo leert onze ervaring inmiddels. Hij besluit namelijk nogal eens zijn nageltjes te scherpen aan de meubels, danwel de bank. En ook van voetjes vegen voordat hij met zijn modderpootjes de bank op stapt heeft hij ook nog nooit gehoord. En op deze manier genieten we ook nog eens van onze vriendelijke viervoeter!

Maar er is meer nieuws in kattenland! Onze 'man' is binnenkort geen volwaardige MAN meer... Sinds kort is hij namelijk de 'Bink Van De Buurt' en dat gaat - helaas voor ons - gepaard met nogal wat geurlozing door Mr. Poezzzz. Met als gevolg dat zowel hij als de plek waar hij ligt naar sproeisel (of hoe je dat ook noemt) stinkt. Dus aanstaande vrijdag brengen wij ons nietsvermoedende kattekind richting de dierenarts en zal hij - waarschijnlijk - een stuk minder vrolijk terug komen. Nu maar hopen dat zijn kattebrein doet waar het soms zo verschrikkelijk goed in is: heel snel vergeten wat er zojuist gebeurd is - als het uitkomt!

Liefs Y.

"The Magic Number 66"

Hoewel in het christelijk geloof het nummer 6 (of liever gezegd 666) niet veel goeds voorspelt is het voor mij al een tijdje bijna een magisch nummer. Ik zal uitleggen waarom:

Een jaar geleden zag ik mezelf terug op een filmpje en besloot ik dat hét (mijn gewicht) zo echt niet langer kon. Hoewel mijn hersenen de bijzondere gave hadden om mij voor de spiegel steeds wijs te maken dat die broek 'nog best wel kon', logen de foto's en de filmpjes (vooral genomen op onbewaakte ogenblikken) er niet om. Aangezien ik echt geen dieet persoon ben - eten is gewoon te lekker om moeilijk over te gaan lopen doen - besefte ik me wel dat ik drastisch mijn levensstijl aan zou moeten passen. En zo geschiedde! Ik begon met sporten, dat was de eerste stap. Mijn ervaring leerde mij dat me vastleggen op één sport geen optie is. Ik ben nu eenmaal bijzonder snel verveeld. Dus besloot ik om niet één sport te gaan doen, maar gewoon de dingen af te wisselen die ik leuk vind én sportief zijn. Aan het einde van dit jaar kon ik dan ook constateren dat ik met hardlopen, zwemmen, fietsen, zumba wandelen en fitness (hoewel steeds afgewisseld) toch een jaar lang regelmatig heb gesport. Uiteraard heeft de verbouwing ook voor de nodige beweging gezorgd en vooral de nodige spierballen. Eten was een grotere uitdaging. Ik bezocht een diëtiste die met mij niet alleen naar mijn eetpatroon keek (waar op z'n zachtst gezegd nog best wat te verbeteren viel) maar ook naar hoe ik in mijn vel zat. Met slechts twee bezoekjes wist zij de juiste motivator in mij te triggeren en leerde ik wat gezond voedsel was, maar vooral dat ik niets moest doen wat ik niet de rest van mijn leven vol zou kunnen houden. Wie immers óp dieet gaat, moet er ook ooit weer áf, zo stelde zij. Op mijn zwaarste punt woog ik zo'n 76 kilo schoon aan de haak. Dat was een hele schok aangezien ik me daarvoor voor het laatst had gewogen toen ik 55 kilo (en dus zelfs wat aan de magere kant) was - hoewel daartussen wel een jaar of 6 zat. Wederom een bevestiging dat Dikkertje Dap in beweging moest komen. Ik mocht dan wel 'gezellig' zijn, 'gezond' was anders.

Inmiddels zijn we een jaar verder en ben ik de trotse eigenaar van een lichaam dat 66 kilo aangeeft op de weegschaal. Dat was mijn eerste streefgewicht: tien kilo eraf! En dat heb ik met vlag en wimpel behaald. Hoewel het soms tergent langzaam ging (met maanden waarbij ik niet meer dan een paar ons verloor), blijft het er daardoor nu wel af! Al een paar maanden zit ik op een stabiel gewicht en waag ik me af en toe ook weer eens richting snoepkast.

Vrijdag was weer mijn eerste afspraak bij haar in dit nieuwe jaar. Vol trots vertelde ik haar over mijn behaalde resultaat en mijn weg daar naartoe. Maar ook vertelde ik haar over mijn tweede-, en tevens einddoel; de 60 kilo! Hoewel ik nu een gezond gewicht heb volgens de BMI berekening, zou ik graag het maximale uit al mijn werk willen halen (-ik weet het; perfectionistje- maar als we toch bezig zijn...). Samen met haar heb ik weer even de puntjes op de i gezet wat betreft mijn voedingspatroon. Het bleek namelijk dat de Bounty's, Muffins en Brownies regelmatig weer hun intrede doen in mijn dagelijkse voedingspatroon. Daar valt dus nog best wat te halen. Maar het meest positieve was dat ik, ondanks de Bounty's, Muffins en Brownies, toch op gewicht bleef. Dit schept des te meer vertrouwen voor de toekomst.

Daarnaast heb ik de hulp ingeroepen van mijn fitnessinstructeur. Ik heb hem mijn doel voorgelegd en hij heeft voor mij een speciaal trainingsschema samengesteld. Gisteren toog ik dus vol verwachting naar mijn sportschool om het uit te gaan proberen.... en dat heb ik geweten!!! Vanmorgen kwam ik - letterlijk - niet zelfstandig uit bed van de spierpijn. Ik heb nog NOOIT zoveel spierpijn gehad (en geloof me ik heb behoorlijk wat moeten verduren tijdens het afgelopen jaar). Met een beetje (massage)hulp van Harold en een goed heet bad redde ik het naar de woonkamer. En dit is nog maar de eerste dag!! Ik wil niet weten hoe ik me morgen ga voelen. Gelukkig kan ik morgen de pijn weer wegtrainen tijdens een 'ontspannen' lesje Bodycombat.

Gelukkig weet ik dat dit slechts tijdelijk is. Eenmaal gewend aan mijn nieuwe programma zal het steeds een stapje beter gaan en ga ik uiteraard ook resultaat boeken (ik kan niet wachten). Ik heb een soort 'weddenschap' met mijn sportschool dat ik, wanneer ik mijn doel heb behaald op 18 juni 2010 ik van hen een compleet sportpakket krijg. Uiteraard is de grootste beloning het resultaat zelf maar dit soort kleine dingen helpt natuurlijk wel. Ook mijn schatje heeft een duit in het zakje gedaan; als ik het heb behaald gaan we (wederom) een dagje Wellnessen!

Het is heel bijzonder om te merken hoe ik langzaam mijn lichaam weer ben gaan waarderen. Door alle drukte van de dagelijkse bezigheden 'vergat' ik om goed voor mijzelf te zorgen. Met als gevolg niet alleen overgewicht maar ook nog eens veel ziektes en zeertes door een slechte weerstand. Nu ik op mijn voeding en beweging let merk ik dat ik ook zuiniger ben op mijn lichaam. Ik verzorg het goed (elke zondag avond een tuttelavond) en dat heeft weer een positief effect op mijn zelfbeeld. Ook ben ik veel bewuster bezig met hoe verzorgd ik eruit zie (zonder over-ijdel te worden) en dat zorgt weer regelmatig voor complimentjes.

Dus: Gezond leven? Ik kan het iedereen aanraden!!

Liefs Y.

"Wonderful weekend"

Dit was wederom een weekend met een gouden randje. Mijn weekend begon met een tripje naar Breda op vrijdag, waar ik hetvolgende stukje heb geschreven:

"Voor de verandering schrijf ik vandaag mijn blog eens op een andere locatie en eens niet direct digitaal, maar ouderwets op papier (hoewel ik het wel zal moeten overtypen). Ontspannen geniet ik van mijn warme choco met slagroom - uiteraard - wachtend op mijn lieve vriendinnetje, in een lunchroom midden op de woonboulevard van Breda.
Ik heb er al een halve dag op zitten want Harold moest vanmorgen bij een arts in Breda zijn voor zijn werk en ik mocht gezellig mee! De schat probeert zijn afspraken in Breda altijd op vrijdag te plannen zodat ik gezellig mee kan naar mijn hometown (sorry, maar dat blijft het).
Rijdend langs de mooie singel en kijkend naar de nog mooiere huizen langs die singel, bekruipt me een licht gevoel van heimwee. Deze stad die ik zo goed ken, waar ik mijn hart aan verloren heb, mis ik! De vriendelijkheid van de mensen en die zachte G, ze blijven me dierbaar. In deze stad ben ik volwassen geworden en heb ik mezelf gevonden. en dat heeft dan weer de perfecte basis gelegd voor het vervolg; mijn leven hier mét Harold, in Zaanstad.
Mijn Breda-dag begon met 'n bezoekje aan T-Mobile waar ik speedy bijgekletst heb met Huub en mijn 'zus' Rachel een dikke knuffel heb gegeven. Daarna even langs één van onze leveranciers (ja ja, altijd aan het werk) waar ik ook een oud T-Mobile collega tegen het lijf liep (it's a small world). En nu dus gezellig ff bijbeppen onder het genot van een lunch. Daarna nog even mezelf kietelen bij de kapper en dan is 't weer tijd om naar huis te gaan. Maar niet voor lang; mijn hart laat ik hier en met carnaval ben ik zeker weer terug!"

En dat was nog maar het begin van mijn fijne weekend! Harold en ik zijn nog even gaan Sub-ben (dwz eten bij Subway)... how I always love that! En daarna naar huis om te gaan Salsa-en. Zaterdag had een klein dipje omdat ik niet op gang kwam maar met mijn liefje ben ik - voor hem - een nieuwe bril uit gaan zoeken en heb ik mijn Douglasbonnen ingeruild voor o.a. een heerlijk luchtje van Chanel; Chance. 's Avonds zijn we naar de Westzijde getogen voor de verjaardag van Shanna wat weer echt een waar feestje was! Dat getuige de foto's wel weer:


Omdat ik de BOB was, was ik vandaag niet zo brak maar heb ik desalniettemin lekker uitgeslapen tot een uur of twaalf. Toen maakte mijn liefje mij wakker met een heerlijk ontbijtje op bed met o.a. croissantjes (Oh, how lucky I am!). Daarna nog heel even geluierd zoals het een goede zondag betaamt en toen toch maar in actie gekomen om een beetje het huis bij te werken. En zoals gewoonlijk geeft dat een heerlijk voldaan gevoel aan het einde van de dag. En tenslotte alles nog lekker afgesloten met een tuttelavond (oftewel; tijd voor mij).

Wederom dus weer een perfecte mix dit weekend! Morgen weer fris en fruitig aan de arbeid. Het beloofd een drukke week te worden; werken, sporten, school en België; dat zijn de sleutelwoorden. Laat maar komen, ik ben er klaar voor!

Liefs Y.

"Haringen in een ton"

Oké, picture this: een overvolle metro... er kan geen mens meer in. Stel je vervolgens het volgende station voor waarin dezelfde hoeveelheid mensen ín de metro ook op het koude perron heel graag diezelfde metro in willen. Stel je dan een heel klein meisje voor, laten we zeggen zo'n 1.63m klein, dat steeds verder de metro in wordt geschoven verder bij de deuren vandaan. Stel je dan een volgend metrostation voor waar wéér meer reizigers in de metro willen en dit kleine meisje dat als één van de weinige juist uit wil stappen op dit station.... Juist, dit meisje was ik dus vanmorgen!

Mijn dag was al niet bijster goed begonnen (vraag maar aan Harold - die moest het ontgelden... sorry!). Ik kon gisterenavond niet in slaap komen, waardoor ik vanmorgen niet de meest vrolijke persoon op aarde was. Ondanks het feit dat ik had besloten een trein later te pakken, om niet al met mijn tong op mijn schoenen de deur uit te moeten, knapte mijn humeur nou niet echt op. Op het station kwam ik Jo(y)sje tegen en begon deel 1 van mijn reis: het in de overvolle trein wurmen. Een beetje klagend stonden we met z'n drieeën - nog een bekende vergezelde ons een station later - te bedenken dat je toch wel heel gek moet zijn om dit iedere ochtend vrijwillig te doen. Little did I know dat ik nog geen kwartier later het gewurm in het kwadraat uit zou moeten voeren in de bovengenoemde situatie met de metro. Na ook nog wat gekoukleum bij de bushalte - de bus had ik net gemist - en een opkomende hoofdpijn (ik had nog niet ontbeten) was mijn ochtendhumeur compleet.

Maar inmiddels zit ik weer in mijn lekkere warme kantoortje in een waterig winterzonnetje achter mijn PC en lijkt mijn humeur zich langzaam aan te herstellen. Het vooruitzicht dat dit mijn laatste dag is voor het weekend helpt uiteraard ook wel! Ik kijk uit naar een dagje shoppen, de kapper en een heerlijke lunch met mijn lieve vriendinnetje morgen. Ja, laat dat weekend maar komen!

Liefs Y.

"Ready to fight!"

Oké, toegegeven... Rambolina klinkt lang niet zo stoer als Rambo, maar héél even voelde ik me wel heel erg stoer gisterenavond. Ik deed namelijk voor het eerst mee aan de les Bodycombat op mijn nieuwe sportschool. Wat een energieke les! Wat een POWER! Ik voelde me echt weer even on top of the world. Gezien mijn korte carriere als karateka - many years ago - kon ik wel wat bewegingen plaatsen dus voelde ik me niet een complete kneus. Dit compenseerde mijn motorische gestoordheid weer een klein beetje (wanneer de zaal naar rechts gaat, ga ik naar links en visa versa). Nadat ik helemaal kapot gegaan was op de opzwepende muziek - en de aanmoedigende woorden van de instructeur - was het tijd om mezelf te belonen. Eerst lekker zonnebanken, daarna ff een paar baantjes zwemmen, dan de sauna in en alles afsluiten met een heerlijke douche! Ja, ik denk dat ik wel aan mijn nieuwe levensstijl kan wennen. Zoals ik al in mijn vorige blog schreef is mijn enige voornemen meer rust dit jaar. Hiermee bedoel ik niet 'op de bank hangen' (daar ben ik gewoon het type niet naar) maar rust in mijn hoofd. Meer tijd nemen om op te staan - hoewel dat nog wel een uitdaging blijkt - en meer tijd nemen om naar bed te gaan (kopje thee voor het slapen, kaarsjes aan, boekje lezen/dagboek schrijven) enz, enz. Het vergt wel een geheel andere manier van plannen want waar ik normaal de lege gaatjes vulde met mijn aorta/levenslijn (lees: telefoontjes naar vrienden) verdwijnen die 'gaatjes' als sneeuw voor de zon waardoor ik nu vaak aan het einde van de dag tot de conclusie kom dat ik die goede vriend of vriendin nu al voor de 4e dag op rij nog niet heb teruggebeld. Aan allen: please be patient! Het gaat vanzelf beter...;-)

Veel minder stoer kroop ik echter vanmorgen mijn bed uit. Ik voel spiertjes waarvan ik het bestaan niet wist en mijn hoofd had een chronisch vochttekort ondanks de 2,75 liter water die ik naar binnen heb getankt gisteren. Waarschijnlijk een klassiek geval van oververhitting (sporten, zonnebank, sauna). Maar goed, de ontspanning die ik in mijn koppie voel maakt alles weer goed. Zelfs de sneeuw en de kou kon ik beter trotseren vanmorgen toen ik naar mijn werk ging.

Langzaam maar zeker voel ik mijn lichaam weer herstellen van de schade van de laatste maand van 2009. Hopelijk kan ik deze stijgende lijn voortzetten! Dan hoop ik aan het einde van het jaar (en alle dagen die daarop volgen) niet alleen een stralender uiterlijk te hebben, maar vooral ook een betere gebalanceerd innerlijk!

Liefs Y.

Wonderful beginning(s)

>filmpje op verzoek door mij verwijderd<

Hoewel 2009 redelijk tegen mijn principes is geëindigd (zonder ouderjaarsblog) en 2010 tevens tegen mijn - welliswaar nieuw verworven - principes is begonnen (redelijk druk!)... kan ik niet anders dan concluderen dat een goed begin het halve werk is. Voordat we aan het werk zijn gegaan, 4 januari, hebben we eerst het huis een flinke schoonmaakbeurt gegeven. Zeg maar een soort vervroegde voorjaarsschoonmaak. Wat een heerlijk gevoel om alles weer fris en fruitig te hebben - nu nog zou houden! De eerste werkdag was druk maar gezellig. Leuk om mijn collega's weer te zien. En die zou ik nog meer dan genoeg zien die week want we gingen dinsdagavond op Cycle (bedrijfsbijeenkomst van meedere dagen op een externe locatie) naar 't Hof van Saksen. En wederom was het genieten!! Naast al het harde werken was er voldoende tijd voor ontspanning (massage en wellness.... for me again!) en werd er gefeest tot in de kleine uurtjes, zo getuige de bovenstaande video. Daantje - mijn lieftallige collega van de Marketing afdeling - had alles tot in de kleine puntjes georganiseerd! Daan je bent een toppertje! Hier nog een leuke compilatie van de geweldige Cycle driedaagse:

Maar het nieuwe jaar bracht meer goeds tot nu toe. Toen ik thuis kwam mocht ik van mijn liefje weer heel veel kusjes in ontvangst nemen om vervolgens 's avonds saampjes naar onze - ja ja - Salsales te gaan! Zonder al teveel moeite heb ik Harold over kunnen halen om een poging te wagen. En ik ben ZOOOO trots! Mijn vriendje blijkt het namelijk behoorlijk snel op te pikken. Dat beloofd dus nog wat! Stiekem hoop ik dat hij het net zo leuk gaat vinden als ik, maar ik ben al heel tevreden dat hij niet gillend weg is gerend na één les. Sterker nog, hij vond het leuk! I will keep you posted on this one!

Maar het leukste was toch wel het feit dat mijn bonus binnen is. Begin december heb ik een mooie bonus toegekend gekregen voor mijn inzet van het afgelopen jaar. En die was niet misselijk (zowel de bonus als de inzet;-)). Ik heb maar liefst € 920,- gekregen te besteden in een winkel naar keuze (we krijgen ze in de vorm van waardebonnen). Dus heb ik zojuist bol.com, douglas en de bijenkorf bonnen besteld om het nieuwe jaar binnenkort maar es shoppend in te luiden! Geen verkeerd idee!

En ten slotte ben ik ook maar begonnen aan die goede voornemens van dit jaar. De voornaamste is toch wel; RUST! Verder vooral veel leuke dingen. Ik ben gewisseld van sportschool en heb daar vandaag voor het eerst getraind. Errug fijn, vooral de sauna en het zwembad na de training. Da's een welkome beloning. Ook heb ik mijn eerste verslag ingeleverd voor mijn studie en wacht ik met spanning - 6 weken!! - af tot ik mijn cijfer krijg. Tenslotte is er één ding dat ik wel gewoon voortzet vanuit 2009... veel blogjes!!

Liefs Y.

We've had ourselfs a Merry little Christmas

Door alle gebeurtenissen was ik voor het eerst (misschien wel in mijn leven) niet zo bezig met Kerst en alles eromheen. De kerstboom verscheen pas redelijk laat in huis en ook heb ik niet mijn uiterste best gedaan op de versiering (en dat is te zien!). Toch was deze kerst er één om toe te voegen aan mijn Top 3. Misschien kwam het juist omdat ik zo slecht voorbereid was - en dus de verwachtingen minimaal waren. Hoe dan ook; we had a Wonderful Christmas!! Kerstavond hebben we lekker met z'n tweetjes gevierd. Leuke kerstfilm gekeken en gezellig saampjes gegeten... nothing fancy. Eerste kerstdag hebben we om te beginnen lekker uitgeslapen! Daarna rustig aan lekker getut (nou ja, ik dan) en in de loop van de middag togen we een dorpje verderop - ja zo gaat dat dus - naar mijn schoonmoeder. Niet veel later druppelde Harold zijn zus en de family ook binnen en kon het cadeautjesfeest beginnen. De kids vonden vooral het cadeaupapier errug leuk en wij natuurlijk de inhoud ;-) We zijn allemaal weer heerlijk verwend dit jaar! Leuke spulletjes voor in huis en heerlijk spulletjes voor in bad! Na lekker met de kids gespeeld te hebben - wat een heerlijk excuus is het toch altijd weer wanneer er kids zijn - gingen we aan tafel. Aan het einde van de avond kon ik, na twee voorgerechtjes, een heerlijk hoofdgerecht en een zo mogelijk nog heerlijker toetje, met recht zeggen dat ik VOL zat! Inmiddels had de klok ook zijn werk gedaan en was de tweede kerstdag in theorie al aangebroken. Moe maar voldaan gingen we naar huis en stapten we ons bedje in.... en dit was nog maar de eerste dag!

De tweede kerstdag was welliswaar van een geheel ander kaliber maar minstens net zo leuk! Aangezien ik de laatste tijd mijn slaap hard nodig heb - lang leven het herstel - kwam Harold me rond een uur of twaalf (!) uit bed halen. Toen ik beneden kwam was de kamer al heerlijk warm en kwam de geur van versgebakken croissantjes me tegemoet. Voor de openhaard lagen kussens met een kleed eroverheen en daar stond een feestelijk ontbijt mét Champagne! Da's nog es wakker worden!! Aangezien ik nog geen alcohol mocht drinken (de laatste dag van mijn kuur) had Harold Prinsessen Champagne gehaald, de schat:

Nadat de champagne was gezakt hebben we vooral geluierd... Om vervolgens rond etenstijd ons klaar te maken om ons naar de Westzijde te begeven waar we met mijn broer en wat vrienden tweede kerstdag door zouden brengen. Ook daar hebben we heerlijk gegeten, spelletjes gespeeld en veel, heel veel lol gehad! Aangezien ik eindelijk wat alcohol mocht drinken duurde het dan ook niet lang voordat ik a little tipsy was!

Ook dit werd een avond met een gouden randje:

Toos, Nathalie, Kenrick, Leandro, Sharon, Paul, Reinier, Shanna, Ruurd, Joyce, Arno, Kim, Geert en Aart ontzettend bedankt voor twee heerlijke dagen. Maar vooral Harold bedankt, bedankt voor je liefde en je geduld! Voor je 'ability' om mij toch altijd weer op te vrolijken - zo bleek de afgelopen weken meer dan eens - maar vooral voor het feit dat je ook deze kerst weer tot een onvergetelijke hebt gemaakt! I hope for many more to come!!

Liefs Y.

Walking in a Winter Wonderland

Het meest geniet ik toch van de kleine dingen in het leven. Zeker nu ik de afgelopen week vrijwel alleen maar binnen heb gezeten. Even een stukje wandelen was dan ook een verademing! Sinds we hier wonen hebben we ons (en elkaar) regelmatig even geknepen... en ons beseft wat een geluk we hebben dat we dit huis hebben kunnen bemachtigen. De omgeving is ronduit PRACHTIG! Het aantal auto's dat door onze straat rijdt op een dag is momenteel op één hand te tellen wat ervoor zorgt dat sneeuw gewoon sneeuw blijft en niet verandert in natte drap.

Onze camera gaat eigenlijk altijd met ons mee, maar het afgelopen jaar hebben we het vooral moeten doen met de camera van mijn telefoon. De digitale camera zat namelijk iets te goed ingepakt en is dus ook pas een week of twee geleden ergens uit een doos gekomen. Maar deze keer hadden we 'm meegenomen naar buiten. Maar niet voordat we eerst in een melige bui vooral foto's van onzelf op de bank hebben genomen - gekke bekken trekkend! Hoewel ze meestal (dankzij de smeekbedes van Harold) het internet niet halen, maak ik voor deze keer graag een uitzondering.




Normaal werd ik altijd een beetje verdrietig bij het zien van de eerste sneeuwvlokjes.. het deed me altijd denken aan die laatste sneeuwdag in maart 2005. De dag waarop we afscheid moesten nemen van mama. Maar gisteren aan de eettafel vroeg Harold me of ik daar aan had gedacht dit jaar... en voor het eerst besefte ik me dat ik er helemaal nog niet bij stil had gestaan dit jaar. Misschien komt het doordat de sneeuw deze keer vroeger valt dan normaal, of misschien wel omdat het in maart alweer 5 jaar geleden is. Hoe dan ook, ik ga deze kerst genieten van het feit dat we een witte kerst hebben voor het eerst sinds 1981!

Daarnaast ga ik natuurlijk van nog veel meer dingen genieten;
Van het feit dat ik volgende week lekker vrij ben!

Van het feit dat het kerst is! En daarna oud en nieuw!

Van het feit dat ook Harold lekker vrij is en we ons haardvuurtje de hele dag aan kunnen stoken!

Van heerlijke warme chocolademelk! - Met slagroom!

Van het samenzijn met familie en vrienden!

Van het feit dat Harold en ik volgende week lekker twee dagen naar de Veluwse Bron gaan om van onze VIP Wellness Special te genieten. Daar kijk ik reikhalzend naar uit!! Geen computer mee (dus geen blogjes vanuit de sauna) en telefoons uit (dat wordt een uitdaging)... en genieten maar!!

Kortom, genoeg te genieten deze dagen. En nu eerst nog maar even broeden op mijn eindejaarsblogje... ow ja, en wat studeren...

Vanuit hier wensen we jullie alvast een witte, warme, feestelijke en bovenal gezellige kerst.

Liefs H. en Y.

Dubbel Feest!!

Even zou het er naar uitzien dat ik Harold zijn verjaardag vanuit het ziekenhuis mee zou moeten maken. Dus heb ik gisteren rondgestiefeld in het winkeltje beneden om toch wat leuks voor 'm te kunnen kopen. Corine (een vriendin) had ik in het complot betrokken want zij bracht 's avonds tijdens het bezoek stiekem slingers en balonnen mee. Ook Toos (schoonmams), Nathalie (schoonzusje) Leandro en Sharon kwamen gezellig op bezoek en vooral met mijn bed spelen. Toen iedereen een beetje weg was heb ik Harold naar beneden gestuurd omdat ik 'even wat voor moest bereiden'. Samen met zuster Jaqueline hebben we mijn kamer versiert met slingers en balonnen (opgeblazen met mijn laatste adem van gisteren) en het licht gedimd. Toen Harold terugkwam mocht ie zijn cadeautjes uitpakken en hebben we nog heerlijk even saampjes gelegen met het kaarslichtje (één van de cadeautjes) aan. Uiteraard kwam af en toe nog wel de zuster tussendoor om mijn infuus in de gaten te houden want die liep niet lekker. Uiteindelijk, vlak voordat Harold weer naar huis zou gaan, sneuvelde het infuus. Als geluk bij een ongeluk had ik net mijn antibiotica gehad dus ik mocht de nacht zonder infuus slapen! Ik heb dan ook een stuk fijner geslapen dan de nacht ervoor waardoor ik me meteen ook weer een stukje beter voel.

Vanmorgen om half acht was Harold alweer terug zodat we saampjes konden ontbijten (zie foto)... en zojuist heeft ie nog een verjaardagscadeautje gehad namelijk mij, want ik mag naar huis!! De dokter was hier zojuist en hoewel ik nog wel antibiotica moet blijven innemen, hoeft dit niet langer via het infuus. Ik kon 'm wel knuffelen!! Nu kan ik lekker naar huis en daar toch nog een beetje samen met Harold zijn verjaardag vieren. Wel moet ik het voorlopig rustig aan doen dus werken zit er pas in het nieuwe jaar weer in....

Dus mijn volgende blogjes zullen niet langer vanuit een ziekenhuisbed zijn maar weer lekker vanaf de bank thuis! Zusters, bedankt voor de goede zorgen.. maar hopelijk niet snel tot ziens ;-)

Liefs Y.

Gevloerd

Dat mijn leventje alles behalve saai is mocht gisteren wel weer blijken. In tegenstelling tot de meeste blogs, schrijf ik deze keer niet vanuit de luxe van onze woonkamer maar vanuit een ziekenhuisbed. Yep, ben wederom gevloerd en deze keer goed! Sinds gisteren ben ik de trotse (nou ja - bij wijze van spreken dan) bewoner van een kamer in het Zaans Medisch Centrum. Zonder verder in details te treden (je hoeft tenslotte niet alles wereldkundig te maken) is het gelukkig iets wat met de juiste medicijnen en de juiste zorg - daar lig ik hier tenslotte voor - goed te verhelpen is.

Dat alles bij mij tevens niet vanzelf gaat bleek gisteren ook wel weer, want zelfs het infuus kon niet in 1x aangelegd worden. Dankzij mijn dikke olifantenhuid moesten ze 5x prikken (en dat is NIET prettig) voordat ie zat. Slapen lukt hier ook al niet al te geweldig aangezien ik hier blijkbaar een prinses op de erwt ben. Thuis kun je een bom naast me af laten gaan (vraag maar aan Harold) maar hier word ik van ieder zuchtje wakker... grrrr... vandaag maar proberen om wat extra slaapuurtjes te maken.

Harold, de schat, is geen moment van mijn zijde geweken. Hoewel we dit jaar een abonnement op de Eerste Hulp lijken te hebben heeft hij ook gisteren de hele dag geduldig aan mijn zij gezeten en samen met mij gewacht op de uitslagen van alle onderzoeken. Gek was het wel om alleen wakker te worden vanmorgen maar gelukkig stond Harold alweer om half acht naast mijn bedje om samen toch ons ochtendritueel te doorlopen (knuffelen, nieuws kijken en thee drinken).

Goed, de planning voor deze week? Beter worden! Dat lijkt me een strak plan. Al het andere heb ik maar even naast me neergelegd... daar komt nu toch niets meer van. Nee 2009 is voor mij wel klaar nu, laat 2010 maar komen!

Liefs Y.

Our own love

Vandaag geen wijze woorden of hilarische anekdotes. Gisteren heb ik heerlijk samen met Harold de hele avond muziek geluisterd en gedanst... gewoon in onze huiskamer!
Één van de nummers wilde ik met jullie delen:

"Our Own Love"

I'm watching your shadow cut by the moon

Peaceful I wait for the dawn

These moments in silence are all that I need

The softness of hearing you breathe

And I know it doesn't get better than this

Funny it starts with just one little kiss

Baby all I know you're no longer alone

We've started a home of our own love

All my love is yours, you're no longer alone

We've started a home of our own love

Your ups and your downs, powers and fears

Your presence fulfils my desire

You're all that I've wished for

You're more than I need, you're right where I wanna be

Oh no, I don't ask questions or try to explain

Telling myself it just happens this way

Baby all I know you're no longer alone

We've started a home of our own love

All my love is yours, you're no longer alone

We've started a home of our own love

I don't ask questions or try to explain

Telling myself it just happens this way

Baby all I know you're no longer alone

We've started a home of our own love

All my love is yours, you're no longer alone

Baby all I know you're no longer alone

We've started a home of our own love

All my love is yours, you're no longer alone

Baby all I know you're no longer alone

Baby all I know you're no longer alone

We've started a home of our own love

Life lessons

Soms heb je van die ‘light bulb-moments’, ik althans wel! Dat zijn van die heerlijke momenten waarop je je realiseert dat alles een reden heeft en je zelfs uit alle negatieve dingen een les kunt leren. Mijn motto is altijd (geweest) dat ik nergens spijt van heb in mijn leven. Alles wat ik heb gedaan – goed of fout – is gedaan. Ik kan het niet meer terugdraaien en overdoen en het heeft me gemaakt tot wie ik ben. En laat ik nou net heel trots zijn op wie ik ben (geworden). Ik ben niet wit, maar ook niet zwart. Ik ben, zeg maar, gewoon lekker gekleurd ;-), een dynamisch persoon die het beste uit het leven probeert te halen.

Zo heb ik bijvoorbeeld geleerd (en gisteren ‘it hit me’), dat liefde een werkwoord is. Met vertrouwen en eerlijkheid als belangrijkste ingrediënten. Liefde is geen magische toverspreuk of pleister op de wonden. Nee, liefde betekent keihard werken, tenminste als je er iets voor terug wilt krijgen. En niet alleen binnen een liefdesrelatie maar in iedere relatie; ook vriendschap of familie. Het komt je niet aanwaaien en je kunt het niet vasthouden. Althans, niet als je er niets voor doet om het te koesteren. Iedere dag opnieuw maak je de keuze om met iemand verder te gaan – of niet – en voor die keuze zul je moeten gaan staan. Anders had je tenslotte een andere keuze moeten maken (ja heus, zo simpel is het). Natuurlijk heb je geen invloed op de keuze of gevoelens van de ander, maar zelfs dan heb je wel weer de keuze in hoe je met dingen omgaat.

Ik ben een beetje allergisch voor mensen die schermen met de zin ‘het overkomt me gewoon, ik kan er niets aan doen’. Natuurlijk zijn er situaties waar niemand op zit te wachten, bijvoorbeeld een dierbare die overlijdt. Maar hoe ga je ermee om? Ga je uren, dagen, maanden in een hoekje zitten om je te verstoppen voor de wereld. Of ga je juist extra genieten in de wetenschap dat je nu voor twee moet genieten omdat deze persoon het niet meer zelf mee kan maken?! Ik kies in ieder geval voor het laatste!

Gisteren ben ik met Harold naar de film “Komt een vrouw bij de dokter” geweest. Het was een heerlijke avond. Na een klein weekje zonder elkaar was het fijn om weer even wat quality time samen te hebben. De film deed heel wat stof oplaaien en gaf ons tot diep in de nacht nog stof tot praten. De film laat in een vogelvlucht zien wat er gebeurd met emoties in extreem moeilijke omstandigheden – in dit geval een relatie waarbij één iemand doodziek is. Ook hier werd weer duidelijk dat je in alles een keuze hebt; hoe ga je ermee om? En zelfs al maak je de verkeerde keuze, wat leer je hier dan van?

Niemand is gemaakt om perfect te zijn, maar we mogen onszelf best uitdagen om het beste uit onszelf naar boven te halen. Waarom nemen we genoegen met minder? We willen toch allemaal het beste! Wanneer je een fout maakt moet je dit juist vieren... het is namelijk de ultieme manier om te leren hoe je het de volgende keer anders kunt doen. En daar wordt uiteindelijk niemand slechter van!

Liefs Y.

Babybelgische spraakverwarring

Ieder kwartaal, en vanaf januari iedere maand, mag ik voor mijn werk afreizen naar het altijd gezellige Brussel. Zo dus ook afgelopen week. Iedere keer als ik, dan al niet voor mijn werk, onze Nederlandse grens oversteek verbaas ik me weer over de cultuurverschillen op deze aardbol. Veelal zorgt dit voor grappige situaties maar soms ook voor hele genante. Zo heb ik erg moeten wennen aan het feit dat iedereen op het Belgische kantoor elkaar 's ochtends bij het binnenkomen en 's avonds bij het weggaan groet met een kus op de wang. Nu heb ik gelukkig lieve en fijne collega's maar ik kan me zo voorstellen dat dat niet in ieder bedrijf het geval is. Het gekke is dat zelfs Nederlandse collega's onderling elkaar met een kus groeten wanneer zij samen op kantoor in Brussel zijn. Ook het feit dat, wanneer er iets te vieren is (en dat is regelmatig het geval daar), er rustig wijn of champagne bij de lunch wordt genuttigd. Aangezien ik nog niet geheel alcoholisch volwassen ben (oftewel ik drink gewoon niet zo vaak) zorgt dat nog wel eens voor concentratieproblemen op het midden van de dag. Nee, de lunches zijn daar nooit saai te noemen. Er wordt altijd ontzettend veel gelachen, wat met name te danken is aan een aantal collega's met een subtiel gevoel voor humor. Maar regelmatig ben ik zelf ook wel onderdeel van de grap. Zo spraken we een aantal weken geleden over het feit dat er alweer Sinterklaasspullen in de schappen van de winkels lagen terwijl november nog moest beginnen. Al snel werd duidelijk dat het begrip 'pepernoten' niet bekend is onder mijn collega's daar en zelfs mijn uitleg; 'dat zijn kruidnoten ofwel mini speculaasjes' mocht niet baten. Enigszins verbaasd vervolgde ik met de vraag: "Maar als jullie geen pepernoten kennen, waar strooien jullie Pieten dan mee?" wat beantwoord werd met een luidkeels gelach van vrijwel alle Belgische collega's. Enigszins verbaasd vroeg ik me hardop af wat ik dan verkeerd had gezegd, om er al gauw achter te komen - dankzij de uitgebreide uitleg van een collega - dat een 'Piet' in België het mannelijk geslachtsdeel betekent.... OEPS..

Maar andersom zijn er vaak ook heel wat hilariteiten. Zo reed ik donderdagochtend een compleet chaotisch Brussel centrum in voor een training. Vol verbazing zag ik dat verkeersregels blijkbaar daar nog niet waren uitgevonden. Rood licht had geen betekenis en fietsers fietsen je rustig links of rechts voorbij. Maar wat er ook gebeurd, iedereen blijft altijd vriendelijk lachen; zelfs wanneer je een fietser half van haar sokken rijdt. Toen ik bijna bij de plaats van bestemming aan was gekomen bleek de straat opgebroken en stond er een mooi oranje bord. Maar in plaats van 'omleiding' gaf het bord aan: 'OMLEGGING'.... dan denk ik toch aan hele andere dingen!

Maar de dag zorgde voor nog meer hilariteit want ik was de enige Nederlander aanwezig op de cursus. Ik deed mijn best om al het Vlaams tot me door te laten dringen zodat ik er ook nog wat van op kon steken maar kon niet altijd een lach onderdrukken als er weer een opmerking uit de trainer kwam die wij in Nederland heel anders op zouden vatten. Het toppunt was toch wel het feit dat hij ons ging uitleggen in welke scherm we bepaalde gegevens in moesten voeren. In plaats van hier te zeggen: 'Hier gaan we het invoeren' kwam eruit: 'Hier gaan we palen'.... en je snapt het al, ik proeste het uit van het lachen. Om al heel snel te beseffen dat ik echt de enige was die de spraakverwarring begreep en dus maar weer snel met een rood hoofd achter mijn computer weg kroop.

Tja, de reisjes naar België zijn voor mij dus altijd erg leerzaam! Hopelijk mag ik nog veel, vaak en lang leren!

Liefs, Y.

"Waar je je energie in stopt dat groeit"

Soms doen we nog zoveel pogingen om de bordjes omhoog te houden maar zo af en toe sneuvelt er één die je iets minder goed in de gaten hebt gehouden. Of dreigen je armen moe te worden van het constant draaien aan de stokjes. Zo kon het gebeuren dat ik de afgelopen periode een belangrijk iets uit het oog ben verloren, of liever gezegd twee; namelijk ons! Daarom is het tijd om de bordjes even hun eigen draai te laten vinden en me te focussen op wat werkelijk belangrijk is: mijn thuisfront, mijn veilige haven!
Na de aftrap van mijn studie in september is alles in een stroomversnelling geraakt. Mijn baas heeft de grote sprong naar ‘down under’ genomen wat betekent dat ik even on my own ben op onze afdeling. Hoewel de werkdruk per dag toeneemt geniet ik toch nog elke dag van het werk dat ik doe. Maar ook mijn sociale contacten hebben hier behoorlijk onder te lijden gehad. (Sorry, ik maak het goed... that’s a promise!)
De kat is altijd een goed graadmeter geweest voor hoe het met mij gaat. De unieke eigenschap van zo’n diertje om zich aan je te spiegelen is gewoon soms bizar om te zien. En aangezien hij de laatste tijd alles behalve luistert, is dat toch wel een teken aan de wand dat ik een stapje terug moet nemen of in ieder geval wat meer aandacht moet schenken aan Rust Reinheid en Regelmaat.

Ik kijk uit naar de kerst. Gewoon even helemaal NIETS! Zelfs de kerstboom hebben we nog niet opgezet, iets wat redelijk uniek is voor mij gezien ik normaal rond mijn verjaardag (in september) de kerstspulltjes van zolder trek. Maar dit jaar is het er gewoon nog niet van gekomen. Daarom verheug ik me op mijn rit naar huis straks. Momenteel ben ik nog in Brussel aan het werk, maar zodra ik in de auto stap begint mijn weekend. Dan plof ik lekker op de bank samen met Harold en gaan we ons voorbereiden op een druk weekend met als kers op de taart de zondagavond geheel voor onszelf. We willen al weken naar “Komt een vrouw bij de dokter”, nu moet dat er toch maar eens van komen.
Daarna nog maar anderhalve week hard bikkelen op kantoor om vervolgens heerlijk een weekje er tussenuit te gaan om ons eens heerlijk te laten verwennen in een spa of beautyfarm. Even de drukte van 2009 van ons af laten glijden en vol frisse moed 2010 in. Wat 2010 voor mij in petto heeft zal ik in mijn eindejaarsblog nader toelichten maar dat het een goed jaar moet gaan worden is zeker!

Naast alle drukte zijn er de afgelopen maand ook hoogtepunten geweest. Te beginnen met Sinterklaas; wat was het gezellig met de kleintjes van Nathalie en Kenrick. De blije gezichtjes bij het zien van de cadeautjes is toch altijd weer een feest. Ook had ik die week mijn eindejaarsbeoordeling en heb ik een flinke bonus ontvangen voor mijn inzet van het afgelopen jaar en als hart onder de riem voor de aankomende periode. Daar ga ik dus maar es lekker van shoppen!

Ach ondanks het sneuvelen van sommige bordjes gaat alles toch gewoon door. Zolang liefde regeert blijven wij gewoon staan! Samen!!

Tot snel, liefs Y.

"Bonding instantly"

Voor wie mij wat langer kent is het geen verrassing dat ik geloof in de theorie dat je bepaalde mensen in een bepaalde periode in je leven met een reden tegenkomt. Toch sta ik nog altijd versteld van hoe dit proces soms loopt. In mijn korte leventje heb ik al heel wat mensen leren kennen maar ook van veel mensen - bewust, danwel onbewust - afscheid genomen. Een ieder van hen heeft z'n invloed gehad op mijn leven; soms positief, soms iets minder positief. Ik ben dankbaar voor al deze ontmoetingen!

Nog niet zo lang geleden leerde ik iemand kennen waarmee ik nu al een bijzondere band heb opgebouwd... Gisterenavond zijn we samen met de mannen gaan stappen en dat werd een speciale avond. Naarmate de avond vorderde bleek uit onze - soms openhartige - gesprekken dat we meer gemeen hebben dan we in eerste instantie dachten! Er zijn zoveel dingen waar we hetzelfde over denken dat het voor zich sprak dat er na gisterenavond een begin is gemaakt aan een bijzondere vriendschap, denk ik.

Naast onze connectie was het ook vooral een avond vol lol, dans, bier (uiteraard wel damesbier; Jillz) en het in de zeik zetten van rare mensen (sorry ik verleer het waarschijnlijk nooit).

De afdruk van mijn schoenen staan na alle salsadansjes nog steeds in mijn voeten en de strakke spijkerbroek die ik gisterenavond aan had heb ik, dankzij Corine, ingeruild voor een heuze Tommy Hilfiger knalroze, met kersen bedrukte, pyamabroek. Mijn dank is groot! Mijn beginnende kater was snel verdwenen na een overheelijk ontbijt van wentelteefjes, verse croissants en een overheerlijke cappucino. Ja, het was een nacht om niet snel te vergeten!

Daarnaast was er nog meer goed nieuws. Om nog even terug te komen op mijn spijkerbroek van gisterenavond...; die had ik sinds mijn studietijd niet meer aangehad, of liever gezegd.... die paste ik sinds mijn studietijd niet meer. Gisterenavond in een poging een leuke outfit voor die avond te vinden schoot de - slechts 5x gedragen spijkerbroek - ineens door mijn gedachten. Ik toog naar boven met de gedachte dat ie toch nog lang niet ging passen maar was positief verbaasd dat ik me, met niet al teveel moeite, in de broek wist te hijsen. Weer een mijlpaal bereikt in mijn afvalrace! Dus hoewel mijn avond nog moest beginnen kon ie toen al niet meer stuk.

Liefs, Y.

PS: Uiteraard wil ik jullie het resultaat niet onthouden:

"Inspiratie en de wilgen"

Vandaag was voor mij een bijzondere dag. Hoewel ik behoorlijk sjaggie opstond - het vooruitzicht van een half uur koukleumen op de brommer deed me nou niet echt glimlachen - bleek de dag halverwege de ochtend een bijzondere wending te nemen. Ik was uitgenodigd om samen met mijn collega's een presentatie bij te wonen van Marc Lammers (voor wie niet weet wie dat is; de voormalig coach van het dames hockeyelftal waarmee hij samen zowel het wereldkampioenschap als de olympische spelen heeft gewonnen). Volledig blanco - ben nu eenmaal niet zo'n sportments - ging ik er naar toe. Het werd een presentatie zoals ik nog niet vaak heb gezien. De manier waarop hij een teamsport als hockey vergelijkt met het bedrijfsleven is in 1 woord fenomenaal! Ademloos heb ik anderhalf uur zitten luisteren naar zijn passie voor winnen. Hij heeft haarfijn neergezet hoe je, door je te focussen op je sterke kanten, het beste uit jezelf kunt halen. Door zijn manier van spreken borrelde er een enorme motivatie in mij naar boven. En dat was nou net wat ik nu nodig heb! De afgelopen tijd is het zo druk dat ik vergeet te focussen op het doel: winnen! Ik ben steeds bezig met de gevolgen van mijn doel; als ik dit niet doe dan... en als ik zus niet afmaak dan.... Terwijl ik mijn ogen op de prijs moet houden door naar mezelf te luisteren. Gelukkig begeef ik me in een omgeving waarin ik alle mogelijkheden krijg om alles in te zetten! De taken die ik de rest van de dag op de planning had staan heb ik dan ook volledig naar tevredenheid af kunnen maken en ben met een voldaan gevoel naar huis gegaan; een goed gevoel! Ja, ik kan iedereen de presentatie van harte aanbevelen, teamplayer of niet.

Maar dat was niet de enige ontwikkeling van vandaag. Ik heb namelijk een, voor mij, belangrijke beslissing genomen! Vanaf vandaag (of eigenlijk vanaf morgen) heb ik mijn brommer aan de - spreekwoordelijke - wilgen gehangen. Sinds deze zomer (voor wie het niet heeft gevolgd; toen heb ik dankzij een brommerongeluk 5 weken in het gips gezeten) was brommerrijden alles behalve een pretje. Zeker nu het weer steeds slechter wordt en de schemer ook nog eens zowat om drie uur 's middags ingezet wordt kwam ik iedere avond niet alleen totaal verkleumd maar ook nog eens totaal verkrampt thuis. Gisteren kwam ik om zes uur thuis en zat ik om half acht nog te rillen omdat mijn lichaam niet wilde wennen aan de warmte van het huis. Vanavond was het zicht nog slechter dan voorheen en voelde ik door de regen dat mijn brommer af en toe onder me vandaan dreigde te slippen. Hoewel ik het heerlijk vind om binnen een half uur thuis te zijn, wil ik het niet met mijn leven bekopen. Daarom ga ik vanaf morgen weer gewoon met het OV. Als ik een beetje doorspaar (lang leve alle uitgaven aan het huis) hoop ik begin volgend jaar zelf een - bescheiden - autootje te kopen zodat mijn afhankelijke dagen voor altijd tot het verleden behoren.

Goed, een bewogen dagje dus. Tijd voor wat Ylonka-quality-time! Oftewel; vanavond is het tijd voor een heerlijk bad! Beetje rondhangen in huis en back to basic. Dan kunnen we morgen weer KNALLEN!

Liefs Y.

Strugglin' Jugglin'

Vol respect luister ik vaak naar de verhalen van succesvolle collega's of andere vrouwen in mijn omgeving die, althans voor zover ik het kan zien, het thuisfront in combinatie met de drukke werkweek combineren. Kids naar school, naar de voetbal of ballet, vergadering hier, zakenreis daar, tussendoor nog ff promotie maken en je hebt het goed voor elkaar.
Ik wil weten wat hun geheim is! Ondertussen voel ik me net een circusartiest met al mijn chinese bordjes op een stokje, rondrennend om ze allemaal vooral in de lucht te houden.
Dat ik het leuk vind is misschien nog wel het meest vreemde... Hoewel mijn wallen inmiddels op m'n knieën hangen voelt het heerlijk om te rennen en te vliegen. Ik krijg een adrenalinekick bij alleen al het idee dat ik vandaag twee presentaties in elkaar moet zetten, tussendoor de gewone werkzaamheden door moet laten gaan en de laatste hand wil leggen aan mijn conceptopdracht voor school. En dit alles sluit ik vandaag af met een heerlijke (twee uur durende) Zumbasessie.

Je snapt het al, het kon dus niet achterblijven dat ook de weegschaal weer zijn dalende toon heeft ingezet. Na even stilgestaan te hebben na het ongeluk deze zomer ben ik inmiddels weer twee en een halve kilo kwijt, al met al dus al bijna twaalf kilo. Waar het eindigt? Geen idee, maar ik ben vastbesloten om mijn ideale gewicht te behalen; niet in gewicht maar in gevoel! Complimenten van de mensen om mij heen geven mijn zelfvertrouwen weer een boost en voila een nieuwe kick is daar.

Uiteraard moet ik toegeven dat ik ook de hele situatie met argusogen heb bekeken. Kijkend naar waar ik vandaan kom vind ik het natuurlijk best eng om zoveel bordjes tegelijk omhoog te houden. Maar ik ben selectief geworden; als ik geen energie meer ontvang van mensen, besteed ik er ook geen aandacht meer aan. Op die manier hoop ik in ieder geval mijn energieniveau op pijl te houden. Misschien egoïstisch, maar beter dat dan mijn bordjes te laten vallen.
Een collega zei onlangs heel treffend dat het niet zo heel raar is dat ik het gevoel heb mijn tweede jeugd te beleven. Ik wil iedere minuut het liefste 3x beleven en ben, tot spijt van Harold, dus ook bijna niet meer thuis te vinden. Alsof ik ben gaan inzien dat ik nog zoveel jaar thuis kan zitten en ik wil nog zoveel bereiken en beleven! Harold kijkt vanaf een afstandje toe en is mijn veilige thuishaven. Hij geniet ook van mijn vrolijkheid en energievolle levenslust de laatste tijd. And I know he will be there to pick me up if I fall.... dat is een fijne gedachte.

Maar ondertussen rijdt mijn achtbaan nog op volle kracht vooruit. Ik ben ingestapt en niet van plan uit te stappen totdat de rit voorbij is! Ik wil leren, ik wil voelen, ik wil leven....
IK GENIET!

Liefs Y.

Ezeltje *PRIK*

"Een ezel stoot zich in het algemeen...." Tja, heel even kwam vandaag de ochtend van 12 juli 2009 weer even aan mij voorbijflitsen.

Ik was lekker op tijd vertrokken van mijn werk omdat we vanavond nog naar Almere afreizen voor het verjaardagsfeestje van Anne. Ik wilde nog ff lekker rustig een maaltje naar binnen werken en ff douchen. Ik had meer dan genoeg tijd om bij de pont te komen en de vaart zat er lekker in. Het laatste stuk kan ik lekker doorrijden en dat deed ik dan ook. Halverwege de weg haalde ik een wielrenner in die waarschijnlijk ook naar de pont op weg was. Zo'n honderd tot hondervijftig meter verder sloeg ineens mijn brommer af. Gelukkig kon ik nog rustig remmen en ging ik iets aan de kant staan voor het geval er nog een auto aan zou komen.

Terwijl ik, nog zittend op mijn stalen ros, stond te kijken waarom hij er mee op was gehouden voelde ik ineens een enorme klap van links achter. Compleet verbouwereerd lag ik een seconde later op de grond en keek verward op wie of wat me nou had geraakt en vooral waarom. Een paar meter voor me lag de wielrenner die ik nog niet zo lang geleden in had gehaald. Totaal verbouwereerd kon ik alleen een hoog: "Wat doe je nou?" uitbrengen tot ik zijn pijnlijke gezicht zag. Snel stond ik op om te kijken of het goed met 'm ging. Hij stond gelukkig wel meteen op en bracht wat verwarde zinnen uit waaruit ik opmaakte dat hij wilde weten of ik ook okay was. Gelukkig konden we redelijk snel constateren dat we allebei, op wat scheurtjes in de kleding, in orde waren. Zijn fiets deed het ook nog en niet veel later stapte hij dan ook, nog steeds wat verward, op de fiets.

Zelf belde ik gauw Harold om te vragen of hij me op wilde halen maar kwam er tien minuten later achter dat mijn rosje het nog niet geheel had begeven want hij startte weer. Op de pont kwam ik de meneer in kwestie weer tegen en hebben we even hardop gelachen om het hele voorval. Hij vreesde nog wel voor een gekneusde rib maar verder was alles goed. Ik vertelde hem van mijn eerdere brommerongeluk en we hebben nog even samen hartelijk gelachen om mijn "Wat doe je nou??". Hoe dan ook prijs ik mezelf maar weer gelukkig dat ik nu veilig, warm en gezellig naast Harold op de bank mijn soepje zit te eten.

Liefs Y.